Recensie Su(i)lvester en de lekke luchtballon – Willeke Brouwer

silvester en de lekke luchtballon 2

Voor KokBoekencentrum Uitgevers mocht ik deze keer Su(i)lvester en de lekke luchtballon lezen. Wederom een leuk avontuur met spanning en humor. Lees hier mijn mening over dit zesde deel van de leuke kinderboekenserie van Willeke Brouwer.

De boeken van Su(i)lverster waren voor mij en mijn kids een aantal jaren geleden de eerste kennismaking met graphic novels. Ik had tot dan toen dat soort boeken een beetje links laten liggen. Vond graphic novels naar mijn idee, schreeuwerig en druk om te lezen. Maar toen kwam de eerste Su(i)lverster toevallig op mijn pad. Ik kreeg m van een vriend die een hele leuke kinderboeken winkel uit baatte. Hij wist dat ik van simpele covers hield die toch wat te vertellen hebben. En ik vind zeker dat hij daarin gelijk heeft. Zo kwamen inmiddels vrij wel alle delen van Su(i)lvester hier in huis. En ik moet zeggen, ze zijn heerlijk grappig, bijdehand en ook nog leerzaam geschreven en de kleine cartoonachtige tekeningen daarbij maken het helemaal af. De boekenserie kenmerkt zich ook doordat hoofdpersoon Silvester in het boek eigenlijk doodgewone dingen beleefd, uit het dagelijks leven van kinderen in deze tijd, maar toch net ietsje anders uitpakken voor hem. Zo herkenbaar.

Silvester probeert zich groot voor te doen, wat hem niet altijd even makkelijk afgaat na zijn verhuizing van de stad naar het vrije platteland. Want daar wonen immers alleen maar stoere kinderen, die nergens bang voor zijn, toch?
Net als ieder kind heeft Silvester ook bepaalde angsten, maar dat is natuurlijk niet stoer om die te tonen. Hij wil niet gezien worden als de sul uit de grote stad, die niets weet en niets durft. Dus hij zet zo nu en dan zijn masker op en doet net of er niets aan de hand is. Maar dan wint hij een prijs…….ieder kind zou blij zijn, maar Silvester echt niet!

Su(i)lvester en de lekke luchtballon zijn eigenlijk allemaal korte stukjes tekst waarbij situaties uit het dagelijks bestaan van kinderen aan elkaar gebreid zijn tot een spannend verhaal dat uiteindelijk naar de titel van het boek verwijst. Leuk is ook dat de nieuwerwetse woorden die kinderen tegenwoordig gebruiken in het verhaal verwerkt zijn. Daardoor komt het boek nog dichter bij de jonge lezers te staan en spreekt het zeker meer aan. Ouders die het boek eventueel ook lezen, zullen de situaties en het gedrag in de opmerkingen van de kinderen in het boek herkennen. Het afzetten van de kinderen tegen hun ouders maar tegelijkertijd hen ook nog zo hard nodig hebben. Het is zo eigentijds geschreven. De (soms leerzame) tekeningen vullen het verhaal goed aan, waardoor minder tekst nodig is en het heel vlot leest. Leuk lettertype ook, het maakt het geheel grappig en aansprekend.

Indirect zit in dit zesde deel van Su(i)lvester een beetje het thema pesten verborgen, vind ik. Ik weet niet of de auteur dat ook zo had voorzien, maar ik vind het goed gedaan. Het geeft kinderen een stem.

Een leuke aanrader !

Su(i)lvester en de lekke luchtballon is deel 6 in de succesvolle kinderboekenserie, geschreven door Willeke Brouwers. Uitgeven in 2019 bij KokBoekencentrum Uitgevers.

Zomaar een zaterdag momentje

zaterdag

Dit momentje speelde zich al enige maanden geleden af , maar wil ik toch even kwijt .

Vanochtend was ik op een mini markt. Had ik net een stapeltje boeken in handen. Komt er een meisje van een jaar of 10 aan, met 50 cent voor een bepaald boek. Zegt de verkoopster een beetje kattig: ” Ja nu ben je te laat, je had het boek gelijk mee moeten nemen. Die mevrouw (ik dus) heeft t nu op haar stapel.”
Dat meisje keek zo sip en durfde ook niets te zeggen. Ze was heel verlegen en dat de verkoopster zo raar deed, hielp er niet aan mee. Dus ik pakte het boek van mijn stapel en gaf het aan haar. En zei : “hou je geld maar, jij mag het, en ik betaal m wel.”
Ze keek heel blij, en knikte alleen. Ondertussen keek ik nog bij de andere boeken, maar het meisje ging niet weg, ze bleef dicht bij me. Dus ik kijk haar weer aan: steekt ze haar hand uit met de 50 cent. En heel zachtjes zegt ze: “mevrouw heeft u die 50 cent dan echt niet nodig ?”
Op dat moment smolt ik.
Ik denk zomaar dat ze het van haar eigen geld moest kopen.
Ik zei : “nee, je mag het echt houden.”
En toen ik vroeg of ze soms nog meer leuke boeken had gezien?
Ja dat wel….
Dus ik zei: “kies nog maar wat uit dan. Dan krijg je die ook van mij.” Maar dat werd lastig. Want dat durfde ze niet. Ik moest blijkbaar beter aangeven wat ik bedoelde. Dus ik zei: ” oké je mag van mij nog 4 boeken uit kiezen.” ( de boeken waren 5 voor 2,00).
Dat begreep ze wel maar toch ondernam ze niet veel actie. Dus ik vroeg wat ze dan zo al las. En opeens begon ze voorzichtig wat te praten. Dat ze lezen heel leuk vond maar dat ze niet zoveel boeken had thuis en ook niet lid was van de bibliotheek hier. (terwijl dat gratis is tot 18 jaar.)
En dat ze nu van haar geld wat ze verdient had met lege flessen wegbrengen, een eigen boek wilde kopen. Uiteindelijk heeft ze met wat hulp toch de andere 4 boeken er ook bij uitgekozen. En ik de 5 boeken betaald.
Die blik van haar daarna was onbetaalbaar. Waarop ik zei : “dan kan je dat geld bewaren of misschien nog iets anders leuks kopen. Daarop zei ze: “ik eet nooit warme stroopwafels. Wij hebben nooit koeken thuis. Toen ging ze naar de stroopwafelkraam en kocht een reuze stroopwafel, en vroeg twee servetjes. Ze kwam terug, brak m door de midden en gaf mij de ene helft. Ze zei omdat u mij boeken gaf kunt u er zelf geen kopen, dus mag u mijn helft. 😍

Dit is toch iets waar je smorgens gewoon je bed voor uit wil komen ?

(De boeken op de foto zijn overigens mijn eigen gevonden stapeltje, niet die van het meisje)

In lezersland met Andries Bik

grand hotel de bajes

Hoewel ik zelf het boek Grand Hotel de Bajes van Andries Bik momenteel aan het lezen ben, doe ik er toch langer over dan verwacht.
Een slecht boek ? Welnee !!
Dat zou ik echt niet durven beweren, want bij de wet is het nog steeds zo, dat als je gearresteerd wordt, je altijd het recht van zwijgen hebt, omdat alles wat je zegt tegen je gebruikt kan worden en daar wil ik mijn vingers in dit geval echt niet aan branden.
Bij wat ik tot dusver gelezen heb, val ik van de ene verbazing in de andere en het nodigt zeker uit om te blijven lezen in Grand Hotel de Bajes.

Wat is dan mijn probleem zou je zeggen ?

Nou….
Telkens als ik verder wil lezen, blijkt mijn boek al ingepikt door iemand hier in huis! En de dief houdt zich steevast schuil in een donker hoekje.
Nu kan ik er natuurlijk boos om worden, want mijn qualitytime met een goed boek wordt me immers door mijn neus geboord. Maar dan hoor en zie ik het plezier wat deze anonieme dief er aan beleeft. Maar toch, iets ongevraagd wegnemen, dat kan natuurlijk echt niet. Dus ik besluit ‘m maar eens te gaan verhoren.

“Jij neemt het wel heel letterlijk dat boek hè, als je het zelfs aandurft, het onder mijn neus vandaan te stelen zodra ik mijn kont maar even keer ? Solliciteer je soms naar een “vakantie” in de bajes?”

Alles werd natuurlijk in alle hevigheid ontkend zoals het een echte dief betaamd. Daarop besloot ik hem iets harder aan te pakken en ‘m te chanteren:
“Je leven hangt er vanaf, nu je het slechte pad verkozen hebt; je kan nu niet meer terug, al zou je op je blote knietjes smeken.”
Mijn “arrestant” keek me ondertussen met toegeknepen ogen aan.
“Je mag Grand Hotel de Bajes uitlezen, als je daarna je mening geeft in het Selfpub Café”. De stiekeme lezer keek me nu met grote vertwijfeling aan, want lezen voor een dyslect is al wat, maar een recensie schrijven? Da’s wel heel andere koek. Maar een rechter kent ook geen genade, zoete broodjes worden niet gebakken, dus daar begin ik ook niet aan.
De dief des huizes koos uiteindelijk toch maar eieren voor zijn geld, want hij was ondertussen ook nog eens behoorlijk verslaafd geraakt aan het geheel, en voor een verslaafde is het immers moeilijk afkicken. Aarzelend stemde hij in. Onder mijn wakend oog las hij verder, ik zou m niet meer met rust laten. Wie zijn billen brand, moet op de blaren zitten. Ik zou m zeker niet vervroegd vrijlaten.
Dat ie m echt kneep na mijn uitspraak, mocht duidelijk zijn. Ondanks zijn dyslectie las mijn arrestant het boek in een ruime dag uit, hij sliep er snachts niet eens meer van.
Bang dat de veroordeling nog vele malen erger zou worden als hij in hoger beroep zou gaan, besloot hij uiteindelijk maar schuld te bekennen en dat op papier te ondertekenen voor het Selfpub Café.

Aldus resteert mij nog de schuldbekentenis van de anonieme dief over Grand Hotel de Bajes :

Wat een realiteit in dit boek ! Zo geschreven “alsof ik er zelf zat en mij liet bedienen op een koninklijk presenteerblaadje.”

Erg interessant om een kijkje te krijgen in het leven van gedetineerden in gevangenschap anno 2019. In verwondering gelezen dat het zo ongeveer echt hotels blijken te zijn. Je kent de verhalen natuurlijk wel uit de media, maar het nu te horen van een insider, maakt het nog moeilijker te bevatten. Te gek voor woorden dat we daar met zijn allen aan mee betalen om gedetineerden een korte of lange “vakantie” te bezorgen in een luxe resort.

Hoewel ik begrijp dat detentie niet bij uitstek fijn is, ben ik na het lezen van dit boek toch wel van mening, dat het ook weer niet heel vervelend hoeft te zijn. Ik zou zeggen, het moedigt bijna aan.Als je geen onderdak hebt of iets staat je niet aan, check je toch even daar in. Triest eigenlijk. Ik vraag me wel af of er ook niveau’s zijn. Dat je meer of minder ter beschikking hebt naar mate je meer of minder hebt uitgevreten.

Hoewel ik zelf nooit verder ben gekomen dan een stevig gesprek met oom agent in een politiecel tot diep in de nacht, ben ik na het lezen van dit boek, toch wellicht wel voornemens om volgend jaar ook een vakantie in hotel De Bajes te boeken. Ik kan ook wel wat “Me Time” gebruiken, Andries😉
(Een mens moet toch wat hebben om te dromen)

Andries, ik moest wat neerzetten voor het selfpub café, anders zou ik mijn leven hier in mijn house at the beach niet zeker zijn zo je hebt kunnen lezen eerder in dit bericht, dus bij deze.
Dank dat ik de kans kreeg om je boek te lezen. Ik begrijp nu ook waarom mijn maatjes vroeger zoveel moeite deden om bij oom agent in het geding te komen, die hadden dit vast voorzien😂

De mázzel !!

Zwarte sneeuwwitje

sarah

Moet niet gekker worden… Loop ik vandaag , op deze mooie 2e lente dag, in de plaatselijke supermarkt als – volgens mij nog enige –  nuchtere persoon, die gewoon avondeten haalt, in plaats van eten voor een weeshuis. (omdat de suup 2 weken dichtgaat en er natuurlijk in heel Nederland geen andere supermarkt bestaat, denk ik, of zo). Wordt ik opeens aangesproken door iemand met zwart haar en dito baard, in een zwarte trui en zwarte broek en om het compleet te maken ook nog zwarte schoenen. Het enige gekleurde aan hem was de felrode appel in zijn hand. Eeh ?….ik dacht spontaan, wat is er met Sneeuwwitje en de appel gebeurd?
Ik kijk nog eens, en denk: “Oh, jou ken ik”.
Ik wordt namelijk altijd vrolijk als ik hem zie. Weliswaar heeft ie dan meestal zwart met iets oranjes aan, maar vandaag zit dat pak waarschijnlijk in de wasmachine, en zijn bus is denkelijk ook in de wasserette geweest, want ook die is geheel wit, zonder het bekende oranje logo waar hij eigenlijk altijd mee voor de deur staat. (Hij staat ook wel eens bij de buren hoor, eerlijk waar!)
Maar om een lang verhaal (iets 😉) korter te maken:
“Hee hallo!”
“Oh hoi !”
“Jij bent toch van nummer 19?” (Hij noemde geen straat of zo, maar wist blijkbaar precies waar ik woonde)
“Klopt, en toevallig woon ik daar dit jaar ook 19 jaar”
“Mooi,dan heb ik een pakje in de bus, wil je het meteen meenemen?”
Nou zeker wel dacht ik, geen idee wat voor pakje, maar ik ben wel gek als ik “nee” zeg toch? Want dan gaat hij eerst zijn ronde doen en weet je niet wanneer hij vandaag nog langskomt. En ik dan maar in spanning zitten, en geduld hebben, en dat is aan mij toch echt niet besteed. Dat wil toch niemand bij een verrassing, wachten tot je een ons weegt? (Al zou ik vast die kilo’s niet missen) En een verrassing moest het wel zijn, want ik heb mijzelf braaf een koopverbod – op wat dan ook – opgelegd. Ja, ik was in de suup en ja, ik kocht een brood, en groente, maar dat is geoorloofd toch ? Het boekenrek in de suup was al leeg geruimd vanwege de opkomende verbouwing, dus ik kon daar veilig naar binnen en naar buiten wandelen zonder tegen zwakke momenten te hoeven vechten. Da’s ook wel eens fijn, spontaan kunnen relaxen. Samen met mijn bescheiden aandeel in restanten van de supermarkt en de rode appeltjes van de postbode, drongen we ons langs de kassa, tussen iedereen – die allen vast vanavond spontaan een groot buurtfeest hadden georganiseerd, gezien hun enorme voorraadberg – naar buiten. Daarna liep ik als een braaf hondje achter hem aan, ik was nog net niet aangelijnd, zo volgzaam. En daar was het moment surprème. De verrassing ! Tadaaaa ! Een mooi bruin pakketje waar toch heus mijn nummer 19 op stond, werd mij plechtig overhandigd. Met daarbij : “ik wens u veel leesplezier” en een vette knipoog. Ik dacht: “Oh, jee, dat ik in de suup herkend wordt door de postbode, die door heel de regio rijdt en niet alleen bij mij aan klopt om pakjes te bezorgen, is al wat, maar dat hij ook nog weet wat er in zit, in de verder kale doos, wordt wel heel errug !
Hij gelooft het vast niet als ik m zou vertellen dat er heus ook iets anders in kan zitten dan boeken. Hoe zou dat komen?                                                                                                    Ik ben onschuldig tot het tegendeel bewezen is….!

Maar om het verhaal helemaal kort te maken: het was echt een verrassing… en het was echt leesvoer ! Volkomen onverwacht kreeg ik deze 8 mooie boeken van een mede lettervreter. Wauw ! Zo lief en leuk, ik ga ze eerst lezen en wellicht er daarna weer wat van in mijn Boek Tickets win actie (iedere vrijdag op facebook Samenlezenisleuker) stoppen zodat jullie ook mee kunnen lezen.

Lucide dromen

lucide dromen 1Nooit eerder las ik zo’n herkenbaar boek. Niet veel mensen zullen weten wat lucide dromen is. Ik wel, uit eigen ervaring.

Marianne van Buitenen schreef Mijn naam is Sylvia, een thriller met een spiritueel thema.

Toen ik dit boek begon te lezen wist ik niet wat me te wachten stond, ik kocht het omdat de achterflap mij aansprak. Ik had het woord lucide droom namelijk zien staan in de samenvatting, iets wat opvalt, omdat dat thema zelden voorkomt in een gewoon leesboek in bijvoorbeeld een roman, thriller of wat dan ook. Ik kende het tot nu toe alleen uit wetenschappelijke boeken. Heb er ook nooit naar gezocht overigens. Voor mij waren de lucide dromen lang geleden tijdens een nare periode en eerlijk gezegd wilde ik daar niet naar terug.  Maar nu dit boek zomaar op mijn pad kwam, won mijn nieuwsgierigheid het toch. Hoe zou het verhaal bij mij binnenkomen ?

Het verhaal hield me meteen vanaf de eerste bladzijde in de greep. Juist omdat ik zelf met lucide dromen te maken heb gehad in mijn jeugd en tienerjaren, herkende ik veel. Ieder detail klopte, iets wat zeker belangrijk is als je je als auteur durft te wagen aan zo’n onderwerp. Goede research is dan wel nodig. Voor mij voelde het alsof ik een waargebeurd verhaal las. Echter zul je dat alleen zo ervaren wanneer je zelf lucide dromen hebt (gehad). Voor anderen is Mijn naam was Sylvia lezen gewoon een heerlijk fictie verhaal met spiritualiteit.

Door het unieke thema, Lucide dromen, lijkt het ook niet in één bepaald genre te vallen. Het staat bij de ene verkoper onder de literaire romans, bij de ander onder spanning en thrillers, weer andere zeggen  dat het bij fictie of spiritualiteit hoort, en er is zelfs een verkoper die het onder biografieën schaart. Ik kies uiteindelijk voor, spanning en thrillers, sub categorie spiritualiteit, maar eigenlijk past het overal een klein beetje bij.

In het boek volgen we Sylvia, een meisje wat na een moeilijke jeugd als gevolg van de scheiding van haar ouders, uit huis geplaatst wordt en van het ene naar het andere pleeggezin wordt verplaatst. Ze heeft geen aangename jeugd. Toch krijgt ze haar leven uiteindelijk op de rails en begint zelfs een eigen webshop in sieraden. Tijdens haar jonge leven maakt ze mee dat ze lucide dromen heeft. Dat zijn dromen waarbij je in een soort fase zit tussen slapen en waken terwijl je droomt. Je weet wel dat je droomt maar je bent er bewust bij. De dromen waren enigszins verdwenen, maar komen plots in alle hevigheid weer terug als ze voor haar webshop inkopen gaat doen bij een groothandel. Sylvia vind dat niet eng, ze weet dat de dromen kort duren, waarna haar gewone leven weer verder gaat.

“Van de ene op de andere seconde kreeg ik het gevoel dat ik tijdloos, gedachteloos en willoos in een eindeloos grote en lichte ruimte rondzweefde”

Op een dag heeft Sylvia weer zo’n ervaring en denkt ze dat ze nu ook lucide droomt, maar deze droom houdt niet op en ze blijkt nu echt overleden. Omdat ze gewend is aan deze dromen, heeft ze dat niet meteen door. Ze wil er echter niet aan toegeven en het duurt best een tijd voor ze echt “over” stapt. En dan gaat ze op zoek naar haar lichaam. Want waarom mist niemand haar meteen? Waarom heeft niemand aangifte van vermissing gedaan? Waar is haar lichaam dan, als ze echt overleden is? Sylvia ontdekt al snel dat de groothandel van Rob en de mysterieuze Theo op een of andere manier een bindende factor moet zijn en keert daarheen terug. Niemand kan haar zien, maar zij kan álles zien. Komt ze erachter wat er is gebeurd ?

Het boek heeft iets bovennatuurlijks, hoe verder je leest, hoe bizarder het lijkt te worden als je niet bekend bent met lucide dromen. Maar ook als je er niets van af weet , wil je doorlezen en wordt je steeds verder meegezogen in deze thriller. Mensen die wel bekend zijn met lucide dromen, zullen delen van dit verhaal met zichzelf kunnen meten.

Dit boek heeft alles in zich, om de lezer aan de stoel gekluisterd te houden tot het uit is. Vlot geschreven, korte hoofdstukken, goed opgebouwde spanning, waardoor het leest als een sneltrein. Toenemende spanning met psychologische aspecten. Meeslepend en intrigerend met aardig wat angstaanjagende momenten. Een boek wat me lang bij zal blijven. (tekst gaat onder de trailer verder)

 

Marianne van Buitenen heeft met dit thema een uniek boek geschreven. Een thema dat je tot nadenken aanzet, een thema dat je regelmatig tijdens het lezen stil laat staan. “Is er echt meer tussen hemel en aarde?”  Je hoeft niet persé te geloven of dat zo is, ook als je er niet in gelooft word je door de manier van schrijven meteen meegezogen in deze spannende thriller.

Met Mijn naam is Sylvia, schreef Marianne van Buitenen haar vijfde boek. Eerder verschenen: Geluk…waarom niet?, Hoezo jaloers?, Vrouw en hond, en 2050. Vrouw en hond is onlangs herschreven en opnieuw verschenen.

Mijn naam was Sylvia, Marianne van Buitenen, paperback, 183 pag , ISBN 139789463183543

Mijnbestseller.nl

 

 

De estafette-thriller op reis.

nicolette 2 - kopie

Dit voorjaar begon ik met het lanceren van Estafette boeken voor selfpublishers.

Estafetteboek betekend in dit geval lezen, recensie schrijven, een leuke krabbel in het boek en weer doorgeven aan een volgende lezer. Het boek is voortdurend op reis in Nederland en/of  België.

Een selfpub auteur heeft geen grote uitgeverij achter zich staan, die het boek drukt en promoot en zorgt dat het in alle winkels komt, maar geeft het boek zelf uit en moet dan ook zelf zorgen voor reclame en verkoopadressen. Leuk om de Selfpub auteurs daarbij een handje te helpen.

Van de zomer startte ik daarom met een aantal kleuter en jeugdboeken op Facebook Kinderboeken. Maar omdat ik zelf ook groot fan ben van thrillers, besloot ik ook daar op zoek te gaan naar selfpub auteurs.

De eerste estafette-thriller werd Verstoppertje en ging op reis op 15 juni. Maar voor die tijd las ik het natuurlijk ook zelf.

Verstoppertje is het debuut van Nicolette Molenaar, welke op 1 juni j.l. verschenen is. Verstoppertje is een spannende thriller van Nederlandse bodem en speelt grotendeels in Schagen en Callantsoog.

Nicolette Molenaar (Utrecht) deed mee aan verschillende wedstrijden voor ze uiteindelijk in 2017 winnaar werd van de verhalenwedstrijd rondom de Landelijke Spannende boeken Weken. Ze volgde een mini-masterclass thrillerschrijven bij auteur, regisseur en juryvoorzitter CPNB 2017, Simon de Waal en schreef ondertussen verder aan Verstoppertje. Een thriller met een diep geheim in zich.

Verstoppertje speelt deels in het heden, 2018 en het verleden, 1988.

Schagen, heden.

Wilma heeft een geheim, een groot geheim, wat ze letterlijk al 20 jaar onder het zand verstopt houdt. Maar er is nog iemand met een geheim. Zijn geheim, haar geheim, hij wil de waarheid, zij niet.Wilma ziet dat helemaal niet zitten en is bereid daar offers voor te brengen, letterlijk.

 

Callantsoog, 1988.

Duinen. Zand. Zee. Strand. Avondzon.

3 Kinderen spelen in de hellende duinen. Niemand weet dat ze daar zijn, het was ze immers streng verboden. Een paar uur later lopen slechts 2 kinderen de duinen uit, allebei een andere kant op.

De verhaallijnen in Verstoppertje lees je apart maar zijn met elkaar verweven. Het heden haalt het verleden in. Door de korte hoofdstukken en duidelijke tijdsaanduiding is het prima te volgen. Het is een vlot geschreven verhaal, met gedoseerde spanningsopbouw. Hoofdpersonen Wilma en Johan worden goed neergezet met hun gedachten en gevoelens. Aan het einde kreeg ik zelfs een hekel aan Wilma. Ongelooflijk. Hoe kan ze haar leven blijven leven met haar geheim.

Wel vond ik dat het einde, de ontknoping, te kort, te snel geschreven was. Het had iets meer uitgewerkt mogen zijn en wellicht is het een goed idee dat deel meer uit diepen bij een tweede oplage. Het eindigt te snel in vergelijking met de rest van het verhaal in het boek.

Ik las eerder ook Verstoppertje op het blog van Nicolette. (Nicoletteschrijft.blogspot.com) Dat was voordat Verstoppertje als boek verscheen. Leuk om te zien, hoe Nicolette in 2017 op haar blog de losse hoofdstukken schreef van Verstoppertje en ons vast daarin liet delen. Maar daarna nog hele stukken heeft herschreven, waardoor het verhaal groeide in opmaak en uiteindelijk verworden is tot een spannend debuut. Haar favoriete uitspraak is  : “Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan”.  Ik denk dat het haar gelukt is .

Verstoppertje, 2018, Nicolette Schrijft, Schagen, 115 pag. ISBN 9789082800708

Wil je ook een keer meedoen ? Ga naar Facebook Samenlezenisleuker of Kinderboeken en typ daar mijn naam in en estafetteboek.

 

Al is de leugen nog zo snel, de waarheid achterhaalt ‘m wel.

pretty boy ingrid oonincx 1

Voor de Thrillzone leesclub las ik Pretty Boy van Ingrid Oonincx. Met dit boek heeft Ingrid wederom laten zien waar het schrijverstalent zit. Sterk, vlot en meeslepend geschreven.

Het boek Pretty Boy bestaat uit twee verhaallijnen, het heden en een terugblik naar 1994.

Door de korte hoofdstukken en de tijdsaanduiding boven ieder hoofdstuk en omdat er eigenlijk maar een paar hoofdpersonen in de verhaallijn zitten is het goed te volgen en uiteen te houden. De twee verhaallijnen zijn duidelijk apart, maar komen vlak aan het einde bijeen in een goed uitgewerkt plot.

 

Jeff en Laura

Jack en Hannah

Door het lot aan elkaar verbonden.

Tommie en Max

Door het lot aan elkaar verbonden.

Billy en Bird

Door het lot aan elkaar verbonden.

Sam en Sara

 

Heden, Nederland

Jack en Hannah vormen met hun 3 kinderen, Max, Sam en Sara, een gelukkig gezin. Jack heeft een verleden, wat hij angstvallig verborgen houdt en praat daar nooit over. Hannah heeft zich erbij neergelegd en houdt van hem zonder voorwaarden.

Op een dag verdwijnt Tommie plotseling, de zoon van Jeff en Laura. Niemand weet waar hij is. Max, beste vriend van Tommie en zoon van Jack en Laura, beweert dat hij hem die dag nog heeft gezien, maar niemand kan dat bevestigen. Het hele dorp gaat naar hem op zoek, ook Hannah en Jack. Ze nemen het bos, sluiten zich aan bij de andere vrijwilligers en vormen een lange ketting om de vlakte nauwkeurig te onderzoeken. Plots klinkt er een harde kreet, de ketting valt uiteen.

Daags erna begint Jack zich steeds vreemder te gedragen. Hij zondert zich af en drinkt te veel. Niet met zijn gevoelens en verleden overweg kunnende en om zijn gezin niet in gevaar te brengen, verlaat hij Hannah en de kinderen. Vanaf dat moment zijn alle pijlen op hem gericht. Niet alleen Hannah en de politie zoekt hem, ook lijkt zijn verleden hem in te halen.

Maar dan verdwijnt ook Max……

1994, New Mexico

Billy woont met zijn moeder, een zware alcoholiste, en zijn broertje Bird, in een aftandse stacaravan, ze worden trailertrash genoemd, en vallen daardoor buiten de samenleving. Billy probeert zijn leven op de rails te houden en tegelijkertijd zich over zijn broertje te ontfermen. Zo nu en dan kan hij zijn zorgen even opzij zetten. Zo ook als hij een date krijgt met het mooiste meisje van de school.

Alleen zijn broertje Bird kan niet mee, hoe lost mij dat op ?

De volgende dag is Bird verdwenen……

 

Hoofdpersoon Jack vormt de rode draad in het verhaal. Zijn persoon is goed neergezet, wekt afwisselend sympathie en medelijden op. Als een kat in het nauw gedreven. Hij trekt zijn eigen plan, neemt daarin niet altijd de meest handige beslissingen, maar gezien zijn verleden zijn die keuzes wel begrijpelijk en is zijn gedrag op sommige momenten wel gerechtvaardigd. Ook het schrijnende verhaal van Billy houd je bezig. Door zijn instabiele jeugd wordt hij ongevraagd slachtoffer.

Je zit als lezer aan iedere pagina vast, zoekend naar een oplossing om de pijn, van wie dan ook op dat moment, te verzachten. Als lezer word je geduld danig op de proef gesteld wanneer een hoofdstuk eindigt met een plotseling spannend moment in het heden om weer eerst verder te moeten lezen in het verleden. Er wordt zeer beeldend geschreven, je ziet de slachtoffers, je bevind je echt op de diverse locaties. De auteur weet de nodige vertwijfeling te zaaien tijdens het lezen van de twee verhaallijnen, om ons pas vlak aan het einde deelgenoot te maken van een schitterend plot met onverwachte wendingen.

Pretty Boy is wederom een sterke thriller uit de pen van Ingrid Oonicx.

Eerder schreef zij Nickname (debuut), Botsing, Sluipweg en Medicijn. Naast thrillerschrijver is ze columniste en journaliste.

https://www.ingridoonincx.nl/biografie

Pretty Boy, Ingrid Oonincx, ISBN 9789461093158, 400 pagina’s, De Crime Compagnie, maart 2018

Ik las dit boek voor de Thrillzone leesclub.