Soundtrack boek Ik ben écht niet bang!

Hoe tof is dat ? Als je kunt zeggen:  Ik ben auteur, heb net een heel mooi prentenboek gelanceerd en nu is er ook nog een bijpassende soundtrack ? Rick Meijer maakte zijn droom waar.
Lees het boek Ik ben écht niet bang en luister naar de soundtrack op:
Youtube:
Spotify:
ik ben echt niet bang 1

Rick wilde graag een boek schrijven voor jonge kinderen. Ik ben écht niet bang is een kleurrijk en spannend educatief prentenboek geworden, waarin kinderen leren omdenken, je niet te laten leiden door je angst, maar vooral je hart te volgen.

Flaptekst: Lana ziet het spookhuis dichterbij komen. Nog maar een paar stappen tot…Opeens wordt alles donker. Wat gebeurt er allemaal? En waar komen haar klasgenoten Jasmijn en Saar plotseling vandaan? Langzaam kruipt het kippenvel over Lana’s armen heen. Dan gaan de deuren open…. Durf jij mee het spookhuis in? Maar pas op! Niets is wat het lijkt, als je door Lana’s ogen kijkt.

In Ik ben écht niet bang laat Rick zien dat je kinderen kunt leren omdenken.

Zie jij een eng dier voor je staan? Maak er dan in je hoofd een ander dier van wat jij wel leuk vindt. Oftewel, maak van een mug in dit geval geen olifant, maar andersom. Zo creëert de auteur op iedere bladzijde een beeld waarbij de kinderen uitgedaagd worden om hun eventuele angst die ze op dat moment bij de illustraties ervaren, om te zetten in iets positiefs. Ook voor ouders kan het boek tijdens en na het lezen een handreiking zijn om te praten met hun kinderen over wat zij nu eng vinden in hun dagelijkse omgeving en samen eens te kijken naar een oplossing.

Ik ben écht niet bang is een boek met verhaal op rijm. Kinderen vinden het hierdoor ook leuk om hardop te lezen, om te horen dat de tekst echt rijmt en nodigt uit tot herhalen. Leest prettig en van alle kleuren wordt je toch echt wel vrolijk ondanks dat het spannend is. De blad gevulde, enorm kleurrijke illustraties van Esther Malaparte, zorgen daarbij voor een bijzonder geheel. Leeftijd circa 4 tot 8 jaar.

In dit boek wandelen kinderen door het spookhuis, het is spannend, maar niet te eng, en aan het einde wil ieder kind zeker nog een keer terug.

Rick Meijer schreef met Ik ben écht niet bang zijn eerste prentenboek. Eerder werd hij al bekend met Breekpunt (2017), een sportief verhaal voor de jeugd over tennis en samen met Gerard van Gemert schreef hij het voetbalverhaal FC de Madonna’s-Onderschept (2017). Ondertussen schrijft Rick aan een nieuw jeugdboek.

Loslaten is onmogelijk

loslaten doet pijn 1loslaten doet pijn 2

LOSLATEN DOET PIJN (Marianne Swinkels) 

Loslaten doet pijn, is het waargebeurde verhaal van Marianne Swinkels en haar gezin. Een verhaal vol liefde en overgave. Een verhaal over een weg die niemand wil gaan.

Loslaten doet pijn is een triest maar tegelijkertijd ongelooflijk mooi verhaal. Triest, omdat de hoofdpersoon in het boek, Bryan, maar zo kort heeft kunnen genieten van het leven. Waarbij genieten ook niet het juiste woord is, omdat hij 6 jaar lang zo hard heeft moeten strijden om van slechts heel kleine dingetjes te mogen genieten. Een leven vol oneerlijkheid, een leven wat hij zou graag anders zou hebben geleefd. Een leven waarin hij had kunnen leren wat genieten van het leven betekende.

Maar toch is het ook een mooi verhaal. In die zin mooi, omdat je de enorme liefde in het boek voor Bryan voelt van zijn ouders en zus, maar ook van andere betrokkenen.

Het verhaal leest vlot door, slurpt je helemaal op, laat je niet meer los, heeft veel emotie, maar ook hier en daar een lach, ondanks de ernstige situatie, bij de zeldzame momentjes van geluk. Het enige waarom het haperde tijdens het lezen, was omdat op sommige momenten de tranen over mijn wangen liepen.

Het verhaal is zo levensecht overgebracht aan de lezer, dat je zelf de enorme pijn en het verdriet ervaart die Bryan, zijn zus en zijn ouders hebben moeten doorstaan. Een verhaal vol machteloosheid, onwetendheid en gevoel van vaker niet dan wel gehoord te worden. Als lezer probeer je vaak een verhaal te ontrafelen, kijk je naar de plot van een verhaal. Maar hier valt niets te ontrafelen, het verhaal is zoals het is, het staat er, zo is het en niet anders.

Bryan, een klein dapper jongetje, met zijn eeuwige lach op de momenten dat hij wel genoot van de dingen die binnen zijn bereik lagen. De lach waarmee hij kon verbloemen hoe ziek hij was terwijl hij toch ook veel verdriet had. Maar opgeven was geen optie.

Bryans pad werd anders geplaveid, met zoveel hobbels, en oneffenheden, dat je niets anders kon doen dan struikelen. Het lange pad moest opnieuw geplaveid worden maar niemand wist hoe. Het was een enorme opgave voor iedereen om deze weg te gaan, maar ook een weg vol liefde.

De auteur, Marianne Swinkels, is de moeder van Bryan, Marty zijn vader en Sidney zijn zus.

Na het lezen van het boek voelt het bijna alsof ik Bryan ook zelf gekend heb.

Dag lieve Bryan, nu kun je je eigen pad gaan.

Bedankt Marianne dat ik je zoon mocht leren kennen. En vind het een hele eer dat ik achterop het boek mag staan met mijn quote.

Een “nieuwe Baantjer” geboren……

rechercheur De Klerck

RECHERCHEUR DE KLERCK EN HET DOODVONNIS (P.Dieudonné)

Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen, wat een geweldig boek !
Ik, als doorgewinterde Baantjer fan, zou niet gauw geloven dat een debuterende auteur dit kon evenaren. Dus ik begon eigenlijk al heel bevooroordeeld aan deze detective toen P.Dieudonné door de uitgever E-Pulp Publishers vergeleken werd met Baantjer. Maar tjee, eerlijk is eerlijk, het mag echt gezegd worden: in dit geval heeft de auteur het meer dan waar gemaakt. Ze hebben niets teveel gezegd. P.Dieudonné is met zijn Rotterdamse De Klerck gelijkwaardig aan de Amsterdamse De Cock. Het duurde nog geen 10 bladzijden, en ik was al om. Ik zat meteen als een oude speurneus in het verhaal en trachtte de gedachten van De Klerck en zijn jonge assistent Klaver te raden, ik wilde zelf de eerste zijn die de puzzels ontrafelde, slimmer zijn dan zij en hun te snel af zijn. Mijn vooroordelen smolten als sneeuw voor de zon. In 1 dag las ik het uit.

Het boek is in vlotte vaart geschreven, beeldend en leest makkelijk weg. Je wordt er direct in meegezogen, ontvoerd en je wordt pas aan het einde weer vrijgelaten. De Klerk wordt meteen als een krachtig hoofdpersoon neergezet. Ook de andere personages, zoals de jonge enigszins onervaren Klaver en het eerste slachtoffer Bart Bovend’Eerdt worden goed uitgewerkt. Hun gedachtegangen zijn goed te volgen. Ondanks dat moord een serieuze zaak is en het verhaal ook absoluut zo geschreven is, heb ik toch ook wel moeten lachen om die ongeduldige assistent Klaver, en dan de broodnuchtere De Klerck, die het enthousiasme van Klaver steeds direct de kop weer in drukte. De personage De Klerck voert wel de boventoon aan het einde, ik miste Klaver een beetje, die de eer ontviel van het oplossen. Het echte ei van Columbus werd alleen door De Klerck gevonden. Daarbij had Klaver wel meer betrokken mogen worden.

Je herkent ook wel in de stijl dat de auteur ook zelf fan is van Baantjer, sommige stukjes hebben wel de zelfde trekjes als in de Baantjer boeken. De locaties zijn net iets anders, Rotterdam in plaats van Amsterdam ( al hoewel Amsterdam ook heel even voorbij komt) en aan het einde zitten ze aan de eettafel in plaats van in een café als De Klerck nog eens haarfijn de details, die geleid hebben tot het oplossen van de moord, uit de doeken doet. Maar toch is er met die overeenkomst in het geheel niets mis mee. Er zijn immers ook zoveel andere boeken, bijvoorbeeld thrillers of romans die min of meer het zelfde verhaal hebben, maar dan uiteindelijk toch altijd een net iets ander plot blijken te hebben. En P.Dieudonné heeft het nooit onder stoelen of banken gestoken dat Baantjer zijn grote voorbeeld was. Dus dat zijn verhalen ook die kant op gaan had ik zeker verwacht.
Heerlijk leesvoer.

Ik vind het ook leuk, dat je in dit verhaal als lezer wordt uitgedaagd om mee te denken. Telkens was ik zeker van de oplossing, maar een paar bladzijde later was ik dan toch de weg weer compleet kwijt.

In het boek staat ook:
Opgedragen aan Albert Cornelis Baantjer, zonder wie dit boek nooit was geschreven. Dit is mijn eerbetoon aan de grootmeester.
P. Dieudonné heeft het naar mijn mening echt verdiend om naast deze grootmeester te mogen staan. Ik ben dan ook benieuwd waar Rechercheur De Klerck zijn speurneus weer in steekt bij een volgende ingenieus bedachte moord. P.Dieudonné heeft al zeker een plekje verdiend in mijn boekenkast.

Ik geef het boek 4 sterren, al kan het ook 5 sterren zijn, omdat het voor mij echt goed was, maar ik vind dat iedere auteur, ook zelfs een besteller auteur, zichzelf nog altijd mag blijven uitdagen om de lezers te blijven prikkelen met nieuw leesvoer. Daarom geef ik nooit 5 sterren. Maar het was zeker een goed boek.

Paul Dieudonné groeide op in Nederland, maar emigreerde met zijn familie in de late jaren zestig naar Canada. Zijn geboorteland is hij echter nooit vergeten. Dankzij de boeken van Albert Cornelis Baantjer bleef hij een band met Nederland houden. Jarenlang had Dieudonné in Montreal een antiquariaat, tot doofheid en andere gezondheidsklachten hem dwongen de zaak te verkopen. Sindsdien droomt hij ervan in de voetsporen te treden van zijn grote voorbeeld A.C. Baantjer.

Ik ben zeer benieuwd naar het volgende deel: Rechercheur De Klerck en het duivelse spel wat dit voorjaar verwacht wordt.

Meer informatie over P.Dieudonné en de boeken kun je vinden op: http://www.rechercheurdeklerck.nl

Recensie Liever dier dan mens (Pieter van OS)

 

liever dier dan mensliever mens dan dier 4liever mens dan dier 2

LIEVER DIER DAN MENS (Pieter van Os)

En dan gaat de bel. De postbode, met een pakket, helemaal uit Tirana , Albanië.

Het is het oorlogsboek Liever dier dan mens van Pieter Van Os, de auteur die in Tirana woont, maar onlangs even in NL was bij Tijd voor Max om over zijn nieuwe oorlogsboek te vertellen.

Verwacht dat het vanuit NL opgestuurd zou worden, maar het blijkt echt de grote zee overgestoken. Toch wel heel speciaal.

Met in je achterhoofd de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog en het leed dat we kennen van wat mensen is aangedaan, denk je dat dit het zoveelste boek zal zijn over de oorlog. Eén als zovelen. Er is immers al veel over geschreven. Maar niets is minder waar. Pieter van Os, in het dagelijks leven journalist voor NRC, schreef dit boek op bijna journalistieke wijze, het laat zich lezen als een documentaire. Het gaat over het leven van Mala Rivka Kizel, tegenwoordig Marilka Shlafer geheten. Het boek is echter niet alleen het verhaal van Mala, maar ook van vele andere Joden. Uit het beeld wat de auteur schetst van de Joodse gemeenschap voor, tijdens en na de oorlog, blijkt dat er terdege research is geweest. Ook de historische feiten uit de geschiedenis van Polen en Duitsland die hij veelvuldig aanhaalt en uitgebreid beschrijft zijn een waardevolle aanvulling.

De rode draad die ons door het boek voert is het leven van Holocaust overlevende Mala Rivka Kizel, een orthodoxe, chassidische Joodse vrouw, geboren in Polen. Hoe zij tijdens de oorlog haar jeugd verloor.

Mala is nog kind als de oorlog uitbreekt en het gevaar aan alle kanten uitbreekt voor de Joodse bevolking, maar heeft  ‘het geluk’ te overleven. Dankzij haar blonde haren, die zorgen dat ze er totaal niet Joods uit zag, en ook door de verschillende identiteiten die ze gedurende de oorlog aanneemt. Ze accepteert als Joodse zelfs een doopcertificaat van de Katholieke kerk. Alles om te overleven. Ook niet zelden legt zij haar leven in de waagschaal en neemt onvoorstelbare risico’s om zelf in leven te blijven, maar daarbij nooit haar medemens uit het oog verliezend. Een leven in barre oorlogsjaren doorspekt met verdriet, maar ook vol moed. Met gevaar voor eigen leven liep Mala als kind tientallen malen de smokkelroute vanuit het getto in Warschau om anderen te helpen. Haar angst bepaalde een groot deel van haar handelen tijdens de oorlog. Later ontsnapte ze en dook op verschillende plekken onder. Mala’s afkomst zou onherroepelijk haar dood betekenen als ze verraden zou worden in het door Nazi’s bezette Polen. Echter haar niet geringe kennis van de Poolse en Duitse taal, welke ze deels zonder toestemming had geleerd en accentloos sprak, hielp haar daarbij en vormde  uiteindelijk haar redding. Ze nam de naam Anni Gmitruk aan, en hield iedereen voor dat ze een Volks Deutsche was. Ze werd opgenomen in een fanatiek Nazi gezin die haar opvoedden als eigen kind en nooit hebben geweten dat ze een orthodoxe Joodse achtergrond had. Ze had daardoor ‘naar oorlogse begrippen’ een redelijk goed leven. Na de bevrijding huwt ze Nathan Shlafer, die ze aan het einde van de oorlog heeft leren kennen en vertrekt Mala met haar man naar Israël. Ze mag eindelijk weer Joods zijn. Mala heeft door haar onderkomen in het gezin van de Duitsers tijdens de oorlog echter niet veel mee gekregen van wat er in de achterliggende jaren allemaal in Auschwitz en andere kampen gebeurd. In Israël ontmoet ze mensen die de verschrikkingen van de oorlog in de concentratiekampen overleeft hebben, maar kan door haar eigen ‘veilige’ leven dan maar moeilijk geloven wat er daar is gebeurd. Uiteindelijk komt ze tot het besef dat er wel degelijk twee werkelijkheden naast elkaar bestonden en deelt vanaf dat moment haar eigen verhaal met niemand meer.

Citaat uit het boek: In het archief van Yad Vashem blijkt hoe Mala worstelde met haar verhaal en de schroom die ze voelde tegenover haar nieuwe landgenoten. Bij de organisatie in Jeruzalem komen de overlevenden ‘getuigen’ van de moord op familieleden tijdens de bezetting. Mala kwam er voor het eerst in 1955, twee jaar na de oprichting van Yad Vashem, om de dood van haar ouders te melden, van haar zussen en broertje Meir. Daarvoor diende ze een formulier in te vullen, waarop ook enkele vragen aan haar werden gesteld, als getuige.  Of ze zelf een overlevende was en zo ja, hoe ze de massamoord had overleefd. Er viel te kiezen uit 5 mogelijkheden:

Eén: in de kampen, Twee: in het bos, Drie: in een getto, Vier: Ondergedoken bij niet-joden, Vijf: met een valse identiteit.

Mala heeft het hokje ‘valse identiteit’ nooit aangekruist. Ze is tot op heden nog altijd trots op haar Joodse afkomst.

Het boek draagt de titel Liever dier dan mens, wat geheel bij het verhaal past. Mala heeft eens gezegd: ‘Dieren stoppen met doden als ze genoeg hebben om te eten……’ En daarmee begrijp ik de titel ook. Een dier is niet bezig met rassenreinheid en het uitsluiten van schepsels. Basisbehoefte is voedsel en het lot van de sterkste. Als een dier niet doodt om te eten dan doet hij dat om zijn leven te redden. Wat Hitler deed is een volk uitsluiten en uitroeien. Er is niets wat je kan zeggen wat dat goedpraat of verklaard. In die context zou ik ook liever een dier zijn. Een dier zal nooit zo beestachtig denken zoals de mens kan.

Tijdens de oorlog zijn er 3 miljoen Poolse Joden gedood. Liever dier dan mens is een boek wat je absoluut nog lang bij zal blijven.

Pieter van Os is journalist voor NRC Handelsblad en De Groene Amsterdammer. Daarnaast is hij auteur en schreef o.a. Nederland op Scherp, Vader en zoon krijgen de geest, en Wij begrijpen elkaar uitstekend.

Recensie Blauw – J.B.Hathewine

voorzijde cover - kopie

BLAUW (J.B.Hathewine)

Nu de roman Blauw van J.B.Hathewine aan het einde van haar rondreis is in mijn Selfpub Café en de resterende 2 recensies er ook bijna aan zitten te komen van de laatste twee lezers in december uit NL en BE, ben ik jullie ook nog mijn eigen recensie verschuldigd. Het boek Blauw is nog geen jaar op reis geweest, korter dan de bedoeling was, maar gaat voortijdig het Selfpub Café verlaten omdat de auteurs de kans kregen om naar een uitgeverij te gaan en onze groep alleen voor Selfpublishers is bedoeld. Maar het is natuurlijk een fantastische kans voor Blauw en we zijn blij dat ook wij aan de wieg mochten staan bij de geboorte van Blauw. Ik wens het auteurs duo alvast heel veel succes met hun nieuwe uitgave bij Hamley Books. Ik heb de nieuwe cover al gezien en die is prachtig geworden.

Mijn mening over Blauw :

Een heerlijke feelgoodroman die met snelle vaart geschreven is. Een verhaal doorspekt met liefde maar vol verdriet van het verleden en ook van het heden. De band met het hoofdpersonage Olivia was er al snel tijdens het lezen. Ze draagt een geheim met zich mee wat door heel het verhaal verweven zit en stukjes bij beetje wordt er meer onthuld. Een verhaal met bergen en dalen net als in het normale leven. Soms worden dezelfde gebeurtenissen over een bepaalde periode ook nog eens door de andere personages verteld waardoor je vanuit verschillende kanten een beeld krijgt over een en het zelfde tijdstip. Goede toevoeging die zeker goed is voor het verhaal om alle puzzelstukjes bij een te krijgen. Af en toe denk je te weten waar het verhaal eindigt, maar toch geraak je steeds weer van het pad af, wat het verhaal boeiend houdt en maakt dat je door blijft lezen. Op een gegeven moment zo vlak bij het einde weet je hoe het in elkaar zit, maar toch niet hoe het precies zo gekomen is en die onthulling wordt echt tot het einde bewaard. Alle puzzelstukjes vallen pas op hun plaats vlak voor het einde. Ook de epiloog is mooi verwoord waardoor je niet met vragen blijft zitten hoe de personages uiteindelijk met hun leven verder hebben kunnen gaan. Een verrassend goed debuut.

Dit gezegd hebbende vind ik het dan ook heel spijtig dat het boek voortijdig vertrekken gaat uit het Selfpub Café, maar ik weet zeker dat Blauw uitgroeit tot iets moois en dat we nog meer gaan horen van dit schrijversduo.

Het schrijversduo J.B. Hathewine bestaat uit 2 Antwerpse vriendinnen, die beiden met een zelfde missie –het uitbrengen van een eigen boek- begonnen aan een avontuur om samen deze mooie roman te schrijven. Hun boek Blauw verschijnt in februari 2020 opnieuw onder de vlag van Uitgeverij Hamley Books in een nieuw jasje en onder een nieuw pseudoniem: J.B. Ocean.

Recensie Su(i)lvester en de lekke luchtballon – Willeke Brouwer

silvester en de lekke luchtballon 2

Voor KokBoekencentrum Uitgevers mocht ik deze keer Su(i)lvester en de lekke luchtballon lezen. Wederom een leuk avontuur met spanning en humor. Lees hier mijn mening over dit zesde deel van de leuke kinderboekenserie van Willeke Brouwer.

De boeken van Su(i)lverster waren voor mij en mijn kids een aantal jaren geleden de eerste kennismaking met graphic novels. Ik had tot dan toen dat soort boeken een beetje links laten liggen. Vond graphic novels naar mijn idee, schreeuwerig en druk om te lezen. Maar toen kwam de eerste Su(i)lverster toevallig op mijn pad. Ik kreeg m van een vriend die een hele leuke kinderboeken winkel uit baatte. Hij wist dat ik van simpele covers hield die toch wat te vertellen hebben. En ik vind zeker dat hij daarin gelijk heeft. Zo kwamen inmiddels vrij wel alle delen van Su(i)lvester hier in huis. En ik moet zeggen, ze zijn heerlijk grappig, bijdehand en ook nog leerzaam geschreven en de kleine cartoonachtige tekeningen daarbij maken het helemaal af. De boekenserie kenmerkt zich ook doordat hoofdpersoon Silvester in het boek eigenlijk doodgewone dingen beleefd, uit het dagelijks leven van kinderen in deze tijd, maar toch net ietsje anders uitpakken voor hem. Zo herkenbaar.

Silvester probeert zich groot voor te doen, wat hem niet altijd even makkelijk afgaat na zijn verhuizing van de stad naar het vrije platteland. Want daar wonen immers alleen maar stoere kinderen, die nergens bang voor zijn, toch?
Net als ieder kind heeft Silvester ook bepaalde angsten, maar dat is natuurlijk niet stoer om die te tonen. Hij wil niet gezien worden als de sul uit de grote stad, die niets weet en niets durft. Dus hij zet zo nu en dan zijn masker op en doet net of er niets aan de hand is. Maar dan wint hij een prijs…….ieder kind zou blij zijn, maar Silvester echt niet!

Su(i)lvester en de lekke luchtballon zijn eigenlijk allemaal korte stukjes tekst waarbij situaties uit het dagelijks bestaan van kinderen aan elkaar gebreid zijn tot een spannend verhaal dat uiteindelijk naar de titel van het boek verwijst. Leuk is ook dat de nieuwerwetse woorden die kinderen tegenwoordig gebruiken in het verhaal verwerkt zijn. Daardoor komt het boek nog dichter bij de jonge lezers te staan en spreekt het zeker meer aan. Ouders die het boek eventueel ook lezen, zullen de situaties en het gedrag in de opmerkingen van de kinderen in het boek herkennen. Het afzetten van de kinderen tegen hun ouders maar tegelijkertijd hen ook nog zo hard nodig hebben. Het is zo eigentijds geschreven. De (soms leerzame) tekeningen vullen het verhaal goed aan, waardoor minder tekst nodig is en het heel vlot leest. Leuk lettertype ook, het maakt het geheel grappig en aansprekend.

Indirect zit in dit zesde deel van Su(i)lvester een beetje het thema pesten verborgen, vind ik. Ik weet niet of de auteur dat ook zo had voorzien, maar ik vind het goed gedaan. Het geeft kinderen een stem.

Een leuke aanrader !

Su(i)lvester en de lekke luchtballon is deel 6 in de succesvolle kinderboekenserie, geschreven door Willeke Brouwers. Uitgeven in 2019 bij KokBoekencentrum Uitgevers.

Zomaar een zaterdag momentje

zaterdag

Dit momentje speelde zich al enige maanden geleden af , maar wil ik toch even kwijt .

Vanochtend was ik op een mini markt. Had ik net een stapeltje boeken in handen. Komt er een meisje van een jaar of 10 aan, met 50 cent voor een bepaald boek. Zegt de verkoopster een beetje kattig: ” Ja nu ben je te laat, je had het boek gelijk mee moeten nemen. Die mevrouw (ik dus) heeft t nu op haar stapel.”
Dat meisje keek zo sip en durfde ook niets te zeggen. Ze was heel verlegen en dat de verkoopster zo raar deed, hielp er niet aan mee. Dus ik pakte het boek van mijn stapel en gaf het aan haar. En zei : “hou je geld maar, jij mag het, en ik betaal m wel.”
Ze keek heel blij, en knikte alleen. Ondertussen keek ik nog bij de andere boeken, maar het meisje ging niet weg, ze bleef dicht bij me. Dus ik kijk haar weer aan: steekt ze haar hand uit met de 50 cent. En heel zachtjes zegt ze: “mevrouw heeft u die 50 cent dan echt niet nodig ?”
Op dat moment smolt ik.
Ik denk zomaar dat ze het van haar eigen geld moest kopen.
Ik zei : “nee, je mag het echt houden.”
En toen ik vroeg of ze soms nog meer leuke boeken had gezien?
Ja dat wel….
Dus ik zei: “kies nog maar wat uit dan. Dan krijg je die ook van mij.” Maar dat werd lastig. Want dat durfde ze niet. Ik moest blijkbaar beter aangeven wat ik bedoelde. Dus ik zei: ” oké je mag van mij nog 4 boeken uit kiezen.” ( de boeken waren 5 voor 2,00).
Dat begreep ze wel maar toch ondernam ze niet veel actie. Dus ik vroeg wat ze dan zo al las. En opeens begon ze voorzichtig wat te praten. Dat ze lezen heel leuk vond maar dat ze niet zoveel boeken had thuis en ook niet lid was van de bibliotheek hier. (terwijl dat gratis is tot 18 jaar.)
En dat ze nu van haar geld wat ze verdient had met lege flessen wegbrengen, een eigen boek wilde kopen. Uiteindelijk heeft ze met wat hulp toch de andere 4 boeken er ook bij uitgekozen. En ik de 5 boeken betaald.
Die blik van haar daarna was onbetaalbaar. Waarop ik zei : “dan kan je dat geld bewaren of misschien nog iets anders leuks kopen. Daarop zei ze: “ik eet nooit warme stroopwafels. Wij hebben nooit koeken thuis. Toen ging ze naar de stroopwafelkraam en kocht een reuze stroopwafel, en vroeg twee servetjes. Ze kwam terug, brak m door de midden en gaf mij de ene helft. Ze zei omdat u mij boeken gaf kunt u er zelf geen kopen, dus mag u mijn helft. 😍

Dit is toch iets waar je smorgens gewoon je bed voor uit wil komen ?

(De boeken op de foto zijn overigens mijn eigen gevonden stapeltje, niet die van het meisje)