Recensie De doden van de voorpagina

DE DODEN VAN DE VOORPAGINA – KEES VAN DER WAL

Ik lees veel thrillers en ook andere genres, maar deze vond ik toch wel heel speciaal om te mogen recenseren.

Waarom? Omdat ik deze keer zelf een van de personages was! En niet alleen mijn naam werd toegekend aan een bepaald persoon, maar ook werden er dingen aan toegevoegd, die eigenlijk alleen insiders over mij kunnen weten. Ik wist van te voren, dat de auteur mij in het verhaal geschreven had, maar had ik geen flauw idee hoe ver dat zou strekken en welke rol ik toebedeeld zou krijgen. Maar ik moet zeggen, ‘it was me’ ten voeten uit. (Overigens ben ik niet het braafste meisje van de klas. (smile)

Net als Kees’ voorgaande thriller ‘Op dinsdag gesloten’ is ook ‘De doden van de voorpagina’ weer een goed aaneengeregen verhaal. Mijns inziens neigt het wel meer naar een politieroman, omdat de echt hoge spanningsboog voor een thriller wat ontbreekt, maar het geheel zit goed in elkaar.

De titel past logisch bij het verhaal, het plaats delict blijkt een drukkerij van de ochtendkrant ,waar al snel de situatie uit de hand loopt en gruwelijke dingen gebeuren.

 ‘Het gebeurde allemaal in een fractie van seconden en de beide krantenmannen waren te verbaasd en onthutst om op tijd te reageren. Er klonken drie schoten, snel achter elkaar, en de nacht werd terstond grauwer en donkerder dan hij was’.

Een verhaal vol complotten, leugens en intriges, waarbij niemand elkaar meer recht in de ogen kan kijken. In vlot geschreven tempo worden diverse personages opgevoerd, locaties gedeeld en de lezers gevoed met allerlei vraagstukken. Met goed opgebouwde spanning wordt er toegeschreven naar een verrassend plot.

Een spannend verhaal vol actie. Ik kijk al weer uit naar een volgende thriller van deze auteur.

Kees van der Wal dagelijks leven speelt zich af in Vietnam en naast zijn gezin, is schrijven zijn grootse passie. De auteur werd reeds bekend met de spannende -inmiddels uit vijf delen bestaande- politiereeks ‘Rechercheur Chau’ en de thriller ‘Op dinsdag gesloten’. Daarnaast schreef hij de managementboeken ‘Essentiële behoeften in het leven’ en ‘Positiviteit’. In november hoopt Kees van der Wal  zijn derde thriller, ‘Het geheim’, uit te brengen en ook deel 6 in de Speciaal Rechercheur Chau reeks.

http://www.bravenewbooks.nl/walkees

Recensie De puzzelaar

DE PUZZELAAR – ALEXANDER OLBRECHTS

Een tijdje terug alweer, las ik De puzzelaar, een spannend kortverhaal van de Vlaamse Alexander Olbrechts. Lees hier mijn mening.

Een interactief verhaal waarin de lezer wordt uitgedaagd om mee te spelen. Weinig woorden, maar veel verhaal.

Al vrij in het begin van het verhaal ontstaat er een mysterie wat al snel lijkt uit te breiden naar iets ongrijpbaars. Het is aan de lezer om de wirwar van de vele puzzelstukjes bijeen te vinden en te laten verworden tot één geheel. Daartoe dien je afwisselend in de huid van het hoofdpersonage en in het brein van de dader te kruipen, waarin de auteur zeker geslaagd is. Je voelt je echt één met hen en vertrekt op missie, maar het valt niet mee de puzzel op te lossen. Net als je denkt bijna het laatste stukje in handen te hebben, blijkt er toch weer een te missen, maar aan het einde vallen alle losse puzzelstukjes mooi op hun plek. De titel past dan ook op meerdere manieren bij het verhaal.

De kunst  is om een kortverhaal te laten ervaren als een heel boek. En daar is ‘De puzzelaar’ een goed voorbeeld van. Een spannende  thriller met een mooi stukje psyche.

inhoud:

“Ontdek nu het leukste detectivespel: ‘Het Grootse Mysterie Van De Verdwenen Directrice’. Een interactief spel en levensecht mysterie met echte puzzels en speurwerk op verschillende locaties. Schrijf je snel in, want de plaatsen zijn beperkt!”

Op een dag krijgt Lies een mysterieuze reclameboodschap op Facebook. Als puzzelfanaat is ze gedwongen om op de aanbieding in te gaan. De puzzels van Mysteries & Co worden per niveau gruwelijker. Is Lies in staat om de puzzels tot het einde op te lossen? En welke beloning staat haar na de laatste puzzel te wachten?

Naast het kortverhaal ‘De puzzelaar’ schreef Alexander Olbrechts ook nog de thrillers Gevlinderd’ en ‘Het eindigt met jouw dood’. En onlangs won hij  ‘zilver’ bij de uitreiking van De Zilveren Strop 2022 met zijn kortverhaal ‘Jongen zonder naam’. 

Recensie Kir Royal

KIR ROYAL – Julia Ran

Onlangs las ik een zogenaamd Godijntje: Een kort verhaal in boekvorm. Deze keer was het de novelle Kir Royal.

Kir Royal van Julia Ran is een heerlijk kort verhaal, wat prettig leest.

De vlotte schrijfstijl, de vele snelle wendingen en korte maar krachtig omschreven situaties waarin de hoofdpersonages verzeilt raken, maakt dat je je al snel thuis voelt in het verhaal.

Hoewel er bij een novelle vaak te weinig ruimte is om de personages echt uit te diepen, is dat Julia Ran in Kir Royal wel gelukt. Er is vriendschap en loyaliteit, maar daarnaast is er ook frustratie en onmacht bij de personages. Je voelt het allemaal, ondanks de snelle pen.

De kunst van het schrijven is vooral het weglaten, wat in deze novelle heel goed gelukt is. Weinig woorden, veel verhaal.

Inhoud:

De schuchtere Daphne kan haar geluk niet op als miljonairszoon Thom verliefd op haar wordt. Ze twijfelt dan ook geen moment als hij vraagt of ze bij hem wil intrekken. Er is alleen een probleem: Thom is haar baas, dus moet ze ontslag nemen.

Al snel merkt Daphne dat het jetsetleven van Thom veel minder spannend is dan ze dacht. Ze mist een doel in haar leven, nu ze van hem niet meer hoeft te werken. Zelfs haar beste vriendin Jens kan niet voorkomen dat ze dreigt af te glijden in een depressie.

Dan ontvangt Daphne schokkend familienieuws, waardoor ze genoodzaakt is naar het buitenland af te reizen. Is dit een keerpunt in haar leven?

Voor mij was het verhaal te kort, ik had graag meer gelezen. Maar nu blijkt dat de novelle slechts een voorproefje is op de paperback Tequila Sunrise die begin 2023 zal verschijnen. We houden dus nog wat te goed!

Recensie Eeuwige rust op zondag

EEUWIGE RUST OP ZONDAG – TON BROEDERSZ. ( Ton van de Brug)

Onlangs las ik het debuut van Ton Broedersz. ‘Eeuwige rust op zondag’. Een luchtig geschreven thriller. lees hier mijn mening:

Door te veel druk zijn, las ik dit boek ook telkens alleen maar op zondag, wanneer ik tijd en rust had. ‘Eeuwige rust op zondag’, een dubbel passende betekenis in dit geval.

De cover sprak meteen aan, het witte hotel met de bloedrode ondergaande zon. Het geeft iets sinisters in combinatie met het onderschrift ‘thriller’. Wat gebeurd er als de duisternis invalt?

De flaptekst op de achterzijde paste ook goed en riep heel wat spanning op. Inhoud : Thomas, eigenaar van een goedlopend hotel-restaurant, heeft het goed voor elkaar. Het bedrijf is zijn liefde en leven. Tot die ene zondag. Een hotelgast wordt dood gevonden. Het lijkt zelfmoord, maar de gruwelijke waarheid is anders. De zondag erna wordt iemand van het personeel vermoord. Vele moorden volgen. De zondag ontwikkelt zich tot de dag des dood. Er zijn genoeg sporen die leiden naar een dader, echter is deze verdachte al heel lang dood. Thomas ziet met lede ogen aan dat zijn levenswerk vernietigd wordt. Vluchten helpt niet, op zondag staat de dood te wachten en klopt aan. Voor wie wordt het een definitief weekeinde?

In ‘Eeuwige rust op zondag’ wordt iedere week iemand vermoord in het hotel-restaurant van Thomas. Hij zit met zijn handen in het haar. Want waarom heeft iemand het juist op zijn hotel voorzien? En waarom alleen op zondag?

Het verhaal start vrij rap, eigenlijk iets te snel. Al direct in het begin worden er, vrijwel steeds op zondag, in heel korte tijd meerdere moorden gepleegd. Het begin wordt echter wat te snel en te gemakkelijk afgewerkt, waardoor het niet heel ‘echt’ overkomt. Na een paar hoofdstukken mindert de vaart wel en komt er wat meer verhaal in. Alleen nu wijkt de auteur te veel af van waar het eigenlijk om draait in het verhaal; de moorden. Er worden dan teveel zijwegen bewandeld, welke niet altijd relevant zijn. Waar er in het begin te weinig details zijn, worden er later juist teveel opgevoerd, waardoor de aandacht verslapt. Soms loop je mee, maar veel vaker dwaal je af. Er vormt zich geen constante-, noch opbouwende spanning in het verhaal.

De personages werden echter wel goed neergezet. De emoties, de spanning en de onmacht was goed voelbaar, op die momenten ervaarde je de spanning zeker wel.

Het verhaal is evenwel leuk bedacht. Luchtig en met een eigen stijl. De doorheen geweven romantiek en de culinaire uitspattingen zo nu en dan vormden ook een leuke aanvulling op het geheel.

Hoewel het plot nog een verrassende wending had, was de uitkomst toch wel enigszins voorspelbaar voor een veellezer, zoals ik. Ik zou het dan ook geen thriller willen noemen, maar eerder een politieroman. Dan komt het verhaal meer tot zijn recht, liggen de verwachtingen minder hoog en zou het een prima verhaal zijn.

Ook wil ik zeker nog een volgend boek lezen van Ton Broedersz, want ik denk dat deze debuterende auteur meer in zich heeft, dan hij nu liet zien.

Recensie De Driehoek

DE DRIEHOEK – DICK SCHOLTEN

Onlangs las ik deze spannende roman over een driehoeksverhouding waarbij de man ongewild kennis maakt met de grillen van zijn vrouw en langzaam ondergeschikt raakt. De waarheid is ver weg.

Joyce en Guus, een doodgewoon echtpaar, althans zo lijkt het, spelen de hoofdrol in dit boek.

Een doodgewoon verhaal denk je: huisje boompje beestje.

Maar niets blijkt minder waar.

Al vrij snel komt er een derde persoon in beeld, Lisette, de vriendin van Joyce en naar wat later blijkt, haar nieuwe liefde. Daarmee is meteen de titel van het boek verklaard: ‘De driehoek.’

Het is echter geen gelijkzijdige driehoek. De verhoudingen liggen nogal scheef. Er ontvouwt zich een bijzonder spel. Wat in eerste instantie nog een enigszins onschuldig spel leek, verandert al snel in iets waarbij de spelregels steeds meer aangepast worden en waar valsspelen meer regel dan uitzondering is. Joyce kleurt graag buiten de lijntjes, zonder ook maar een haarbreed toe te geven. Het is een groot machtsspel waarbij Guus steeds meer aan de zijlijn komt te staan. Guus is slechts een pion.

Op een dag wordt Guus geconfronteerd met verlangens van Joyce, die alle spelregels te boven gaan. Ze bekend een relatie te willen met haar beste vriendin Lisette.  Guus is totaal overrompeld, maar stemt toch toe. Hij hoopt zo hun eigen relatie te redden, waar volgens Joyce de rek uit is.

Joyce meent eerst alleen maar af en toe eens een uitstapje nodig te hebben, maar langzamerhand spint ze een web, waar Guus wanhopig in verstrikt raakt. Guus blijft al die tijd geduldig, gaat er in mee, in de hoop dat het iets van voorbijgaande aard is, want hij is nog steeds stapel verliefd op haar. Maar Joyce wil steeds meer. Het spel is begonnen.

Je hoeft geen wiskunde gestudeerd te hebben om te zien dat de machtsverhoudingen helemaal scheef liggen binnen deze relatie. Welke invalshoek je ook kiest, geen een is passend. 

Het verhaal zit goed in elkaar en leest zeer vlot. De personages worden sterk uitgelicht, zowel Guus en Joyce alsook Lisette en later nog Mark, de andere twee personages met een kleinere rol. De karakters in dit verhaal staan loodrecht tegenover elkaar, dat weet de auteur goed neer te zetten. De een wekt sympathie en medelijden op, de andere haalt het bloed onder je nagels vandaan. Zo voelt het ook echt tijdens het lezen. Je kruipt afwisselend in de hoofden van elk van hen. De machteloosheid van Guus aan de ene kant en de macht van Joyce aan de andere kant. Je vraagt je af hoe het toch zo ver kan komen, heeft Guus dan geen ballen? Maar zo gemakkelijk is dat niet.  

Langzaam sluit het web zich, een grote dikke vette spin kruipt nabij haar prooi. Je denkt te weten hoe het afloopt, maar dan komt er nog een laatste hoofdstuk…..

Het is een verhaal wat je bezig houdt. Relaties waarbij de mannen ondergeschikt zijn aan de vrouw: Het blijft vaak achter de voordeur, maar helaas zijn er ook veel gevallen, vaker dan je denkt, waarbij niet de man de vrouw naar aan het leven staat, maar andersom. En nog vaker wordt men niet gelooft.

Dit verhaal bewijst dat je soms geen keuze hebt en dat het pad wat je wilt gaan niet bij voorbaat strak geplaveid is.

Dick Scholten heeft als hobby muziek en schrijven en lezen. Hij schrijft uiteenlopend over geschiedenis, relaties en traumaverwerking. Serieuze spanning, maar soms ook wat overgoten met humor.  Van zijn hand verschenen de novelles ‘Betaalde troost’ en ‘De Driehoek’ en de oorlogsroman ‘Park 1943’. Ondertussen schrijft hij aan een nieuw verhaal.

Recensie Op dinsdag gesloten

OP DINSDAG GESLOTEN – KEES VAN DER WAL

In ‘Op dinsdag gesloten is Café-bistro ‘De Wit’ het decor van allerlei ongelukkige verwikkelingen. Normaal een plek bomvol gezelligheid, 7/7 open en een bont gezelschap van jong en oud, dat er vrijwel dagelijks vertoeft. Maar wat ik nog niet wist, was dat die week mijn leven drastisch zou veranderen.

Hoewel ik dagelijks in mijn eigen Selfpub Café vertoef, ga ik ook wel eens een straatje om.

Dinsdag was daarom altijd mijn favoriete dag voor een cafébezoek elders. Lekker aan de bar hangen met een biertje na een drukke werkdag of soms aan een tafeltje verscholen achter een boek. Mensen observeren doe ik graag.
Die bewuste dag besloot ik naar het alom bekende café-bistro ‘De Wit’ te gaan. Zeven dagen per week geopend, hing een bordje op de deur, had ik gezien. Maar vandaag was het café op dinsdag gesloten. Waarom?
Ik besloot op vrijdag terug te komen, ook een goed begin van het weekend, dacht ik nog. Als ik toen geweten had, wat ik nu weet…..

De vrijdag werd meteen naar mijn favoriete dag opgewaardeerd. De zaterdag kwam erbij, de zondag…… In slechts heel korte tijd raakte ik vertrouwd met het bonte gezelschap stamgasten, die er al sinds jaar en dag kwamen en voor ik het wist, dronk ook ik er iedere dag mijn biertje. Mijn boeken bleven voortaan thuis. Ik zoog met graagte de levendige verhalen van mijn mede cafébezoekers op. Ik kreeg alle ins en outs te horen en raakte betrokken bij hun dagelijks leven. Zo kwam ik er ook stilaan achter dat er iets geheel niet pluis moest zijn.
Op een dag kondigde een geheimzinnige brief een spel aan, een moordspel welteverstaan. En ik speelde dit spel ongewild mee…..

‘Er gaan doden vallen’, kondigt de briefschrijver aan. Wanneer en hoe, is maar de vraag. De politie mag niet ingeschakeld worden, anders zal het leed nog veel groter zijn. Wat wil hij? De dader speelt het slim. Binnen no time heeft hij alle aanwezigen in het café op de kast gejaagd met zijn dreigementen en heeft hij iedereen waar hij ze hebben wil. Ook mij.


Er valt een dode door een ongeval, daarna een dode door zelfmoord en nog wat later wordt er iemand vermoord. Dit blijkt slechts het begin. Gerichte aanvallen raken steeds meer doel, maar met iedere aanval ontstaan er ook meer raadsels. Iedereen wijst naar elkaar. Dan weer wordt de broer van de eigenaar verdacht, dan weer de klusjesman, dan weer een van de stamgasten of hun partners en op enig moment zelfs de caféhouder zelf. Er worden complotten gesmeed, geheimen moeten worden ontrafelt en ik…? Ik zat er middenin.

Er komen meer dreigbrieven. Dagenlang zit ik op mijn zelf toegeëigende barkruk in mijn vertrouwde hoekje in het café. Iedereen die mij een biertje aanbiedt, bekijk ik met argusogen. Moet ik de schrijver van de geheimzinnige brief onder de stamgasten zoeken of onder de eigenaars of het personeel? Wie was er nu oprecht en wie niet? Hevige angst bekroop me.

Ik voelde de vertwijfeling en het verdriet, wanneer er weer iemand dood was. Ik voelde ook de groeiende argwaan naar de, inmiddels toch ingeschakelde, politie, welke ook niet per definitie de beste ideeën had om alles tot een goed einde te brengen. Ik zag en voelde dat de onderlinge verhoudingen scheuren begonnen te vertonen. Ik voelde het vertrouwen afnemen en de paniek toenemen. Toen er een terroristische aanslag dreigde, was ik zelfs geneigd om weg te rennen, maar vluchten was op dat moment onmogelijk. Ik zat er nog steeds middenin.

Uiteindelijk is het mij gelukt om zonder kleerscheuren uit het café te ontsnappen, maar het hele gebeuren heeft flink zijn sporen nagelaten. Het hele verhaal zou me nog lang blijven achtervolgen.
Voor mij voortaan een biertje thuis op de bank!

Wil je weten hoe ik kon ontsnappen?
Lees dan ook deze spannende thriller ‘Op dinsdag gesloten’.

Kees van der Wal dagelijks leven speelt zich af in Vietnam en naast zijn gezin, is schrijven zijn grootse passie. De auteur werd eerder bekend met de spannende detectiveserie ‘Rechercheur Chau’, welke inmiddels uit vijf delen bestaat. Daarnaast schreef hij de managementboeken ‘Essentiële behoeften in het leven’ en ‘Positiviteit’. Met ‘Op dinsdag gesloten’ maakte hij zijn thrillerdebuut, medio mei zal een tweede thriller verschijnen van zijn hand.

http://www.bravenewbooks.nl/walkees

Recensie Prooi

PROOI – FRENS HOORNICK

Een stevig web.

In dit verhaal is niemand wie hij zegt te zijn. Geloof niet alles wat je ziet of hoort.

Meteen al in het eerste hoofdstuk wordt je geconfronteerd met de slachtoffers. Daar hoef je niet naar te raden. Duidelijk is dat ze om het leven zijn gebracht, maar hoe en waarom en vooral door wie?

Rechercheur Tom Leeflang wordt belast met het onderzoek. De drie doden lijken niets met elkaar gemeen te hebben, maar de dader zal daar duidelijk anders over gedacht hebben, gezien de slachtoffers allemaal bijeen liggen in een kelder. Wat brengt iemand ertoe om drie, op het oog onschuldige mensen, om het leven te brengen?

‘Prooi’ bestaat eigenlijk uit vier delen. Noem het een voor-, hoofd- en nagerecht en dan nog een bijgerecht.

Het voorgerecht verteld ons het lot van de slachtoffers, het hoofdgerecht volgt het onderzoek, het nagerecht betreft de dader en het bijgerecht verhaalt over het waarom. Aan het einde ga je met een voldaan gevoel naar huis.

Ik vond het verhaal leuk om te lezen, korte hoofdstukken en vlotte tekst. De personages zijn goed uitgediept. Doordat ze steeds ieder een eigen hoofdstuk hebben, was er genoeg ruimte voor details. Feitelijk zijn er 5 hoofdpersonages. Tijdens het lezen ontstaat er als vanzelf een haat-liefde verhouding met deze personages. Eerst ben je begaan met de slachtoffers, maar later ontstaan ook gemengde gevoelens. Voor de rechercheur niets anders dan respect en voor de dader….hmmm….ook een dubbel gevoel toch wel. De auteur weet dit goed over te brengen.

De dader is in dit geval de spin in het geheel, die een groot web weeft en langzaam zijn prooien vangt. Eenmaal gevangen kom je niet meer los. Wat dat betreft is de titel dan ook zeer goed gekozen.

De spanningsboog in het geheel is niet heel groot in ‘Prooi’, maar toch zit het geheel goed in elkaar en bezorgt het aardig wat aangename uurtjes leesplezier. Ik wil zeker nog wat meer lezen van deze auteur.

Prooi kwam in maart 2022 uit. Eerder schreef Frens Hoornick de boeken ‘De Hoofdprijs’ en ‘Zwarte mamba’.

Verhalen van Frens Hoornick

Recensie Het eindigt met jouw dood

HET EINDIGT MET JOUW DOOD – ALEXANDER OLBRECHTS

Een verhaal vol liefde en emoties, leugens en intriges. Heerlijk!

Wat een sterk begin! Vanaf het eerste hoofdstuk begint het verhaal aan alle kanten aan je te trekken. Er wordt meteen een sfeer gecreëerd waaruit je niet meer weet te ontsnappen.

Je zult als baby maar door je moeder zijn aangedragen als proefpersoon….

Dat is wat de moeder van Daniel deed samen met tal van andere ouders. Alle kinderen werden gevolgd tijdens het opgroeien in de daaropvolgende jaren. Echter, eenmaal volwassen, eist ‘het systeem’, de Omega Corporatie, hen weer op. Er dient ‘geoogst’ te worden. Een voor een verdwijnen de geregistreerde proefpersonen. Voor Daniel begint een zoektocht, niet alleen naar zijn verleden, maar ook naar zijn inmiddels verdwenen vriendin. Ondertussen komt hij erachter dat hij destijds niet de enige baby was waarop medische experimenten werden uitgevoerd. Een zoektocht vol gevaren, die ieders voorstellingsvermogen te boven zal gaan. De klok begint te tikken.

De titel ‘Het eindigt met jouw dood’ doet al meteen vermoeden, dat niet iedereen het gaat overleven. De foto op de cover duidt iets van een DNA-streng aan, wat verwijst naar het medische aspect in het boek. Vrij in het begin zal blijken waarom de auteur deze goedbijpassende titel en cover koos.

Het is een vlot geschreven en goed overzichtelijk verhaal. Er spelen meerdere personen een belangrijke rol, maar omdat ieder personage zijn eigen hoofdstukken krijgt, is dat makkelijk uiteen te houden. Gedurende het lezen worden de onderlinge connecties steeds wat duidelijker, maar worden tegelijkertijd de mysteries waarmee iedereen omringd is, ook wel steeds groter.

Personages zijn heel sterk neergezet, de karakters zijn uitermate goed uitgewerkt. The good men versus the bad guy. De goedaardige proberen hun vege lijf te redden en moeten soms hartverscheurende beslissingen nemen. De slechteriken jagen hen op, liegen, bedriegen en smeden complotten. Zo kruipt ieder personage afzonderlijk steeds iets meer onder je huid. Karakters ‘you love to hate.’

Het verhaal is beeldend en realistisch geschreven, het zou zomaar morgen in de krant kunnen staan als een jarenlang gebleven geheim dat nu pas ontdekt wordt. De soms gruwelijke details zorgen ervoor dat de emoties hoog op kunnen lopen. Wees gewaarschuwd, het verhaal is niet voor tere zieltjes.

Alexander Olbrechts stopt hart en ziel in ieder boek, vaak voegt hij, heel subtiel, ook iets eigens toe. Zo ook weer in dit verhaal. Zo nu en dan laat hij zichzelf in de personages terugzien. Iets van zijn medische achtergrond of iets wat hij zelf meemaakte. En natuurlijk zijn kat Louis, die in alle boeken wel een keer ergens opduikt als figurant. Hoewel een sterke thriller, vinden we er ook hier en daar zeer gevatte humor tussendoor. Iets wat we ook aan het karakter van de auteur kunnen toeschrijven. Wie hem iets persoonlijker kent, zal dit alles zeker herkennen.

Heerlijk leesvoer, met af en toe wat Vlaams in het doen en laten van de personages, en hier en daar ook wat Engelse uitdrukkingen, maar dat past ook wel bij het verhaal in dit geval.

Ik heb het graag gelezen, even als Alexander’s voorgaande boek Gevlinderd en de novelle De puzzelaar. Daarnaast schreef hij het kortverhaal ‘De tantalusmoorden’ in de bundel Fatale Ontmoetingen.

Alexander, je hebt een ietwat aparte schrijfstijl, welke je niet vaak ziet. Beschouw het als een compliment. Ik hoop dat je dit weet vast te houden in volgende boeken! Het zou je persoonlijke handtekening zijn. 

Recensie Rechercheur De Klerck en het duistere web

Stond P. Dieudonné bij het verschijnen van het eerste deel in deze detectiveserie (Rechercheur De Klerck en het doodvonnis – 2019) nog op de onderste plank als grote onbekende speler, inmiddels staat hij, anno 2022, voor mij echt op de bovenste plank.

Opnieuw een voortvarende detective die zich afspeelt in hartje Rotterdam. Ik had op moment van lezen graag door Rotterdam gelopen, om het verhaal nog intenser te kunnen beleven. Woon je daar? Dan weet ik zeker dat je alles nog echter ervaart en dat deze spin je nog lang zal blijven achtervolgen.

Auteurs proberen altijd met hun titels enigszins naar de inhoud van hun boek te verwijzen. Ik vind deze titel ‘het duistere web’ het meest bijpassend van alle voorgaande delen van rechercheur De Klerck. Al heel vroeg in het verhaal wordt de titel duidelijk. Een kleine spin start met het spinnen van een web. Een iets grotere spin gaat er mee verder, waarna de echte spin het sinistere web afmaakt. Zelfs als lezer voel je je een prooi in zijn web. De auteur weet ook nu weer feilloos de lezer het gevoel te geven van betrokkenheid. Vluchten is onmogelijk. Je bent overgeleverd aan zijn grillen, of liever gezegd aan de grillen van de spin. Er is een sfeer gecreëerd waaruit je niet meer weet te ontsnappen. Wie in zijn web verstrikt raakt, komt er niet meer weg.

Detectiveverhalen hebben altijd een of meer daders en een of meer slachtoffers en vaak worden ze razendsnel opgevoerd. Zo ook in dit verhaal, in vlot geschreven tempo worden we geconfronteerd met meerdere personages en een actueel thema, pedofilie. De dader wordt er van beschuldigd de aanvoerder te zijn van een professioneel netwerk. Meerdere personen uit de directe omgeving zijn er al snel van overtuigd dat hij de spin is, ook al is diegene een hooggeplaatst persoon binnen de politie, zelfs Rechercheur De Klerck en zijn assistent Klaver beginnen te twijfelen. Dan volgt er een dode, maar de vermeende spin zegt een alibi te hebben. Wie krijgt er gelijk?

Ondanks dat er veel personages zijn, leren we ze toch allemaal goed kennen, zij het sommigen pas vrijwel op het laatst, maar dat past goed bij de volgorde van het verhaal. We zien hoe geraffineerd de ‘spin’ te werk gaat, en hoe de overige personages hun slachtofferrol (of is het toch een daderrol?) spelen. Ook de situaties waarin zij zich allen bevinden zijn goed in details uitgewerkt. Met goed opgebouwde spanning werd er toegeschreven naar een spannend plot. Het web is af, de prooi gevangen. Of was het de spin?

Werd er in deel 5, ‘Rechercheur De Klerck en moord in scène’ subtiel het personage Barry de Kock met Kaaoooceekaa opgevoerd, in dit deel 6, ‘Rechercheur De Klerck en het duistere web’ wordt opnieuw iemand toegevoegd waardoor lezers zullen herkennen dat P. Dieudonné een groot voorbeeld in Baantjer zag: de jonge speurder Appie de Waal, waar ‘Appie’ verwijst naar Appie Baantjer en ‘de Waal’ verwijst naar Simon de Waal, waarmee Ab Baantjer vanaf 2009 samen de serie Baantjer& De Waal begon.

Dit was alweer deel 6 in de spannende serie detectives van P. Dieudonné. En dat terwijl in 2019 pas het eerste deel uit kwam. Met twee boeken per jaar, schrijft de auteur pittig door. Heerlijk leesvoer waarin de eigen identiteit van de auteur steeds meer naar voren komt.

Ik kijk al weer uit naar deel 7 in deze mooie reeks, welke in het najaar van 2022 zal verschijnen bij E-Pulp publishers : ‘Rechercheur de Klerck en een dodelijk pact.’

Ik ben met een Amsterdammer gehuwd, maar ik hou van deze Rotterdammer!

Recensie : De laatste zeppelin

DE LAATSTE ZEPPELIN – FILIP BASTIEN

A la Bastien

Ik wist werkelijk niet wat ik van dit verhaal mocht verwachten. De cover is niet alledaags, het ziet er grappig uit, maar toch staan Hitler erop. Hoe serieus ging het zijn ? Waar zou het naar toe varen in dit boek? Maar ik moet zeggen, het is echt enig in zijn soort en uniek. Origineel, spannend, grappig doorheen de geschiedenis van de laatste zeppelin, waarin de grootvader van de auteur ook een rol speelt, alsmede ook andere familieleden. Deels waargebeurde feiten er in verwerkt, maar zeker met heel veel fictie overgoten. Het verhaal voert in oorlogstijd, maar heeft een dikke knipoog naar Hitler. Kan dat met dit serieuze onderwerp ? Ja! Het is een roman met drama en humor ineen. Precies zoals de familie Bastien ook in elkaar zit. Kan niet anders zeggen: het is een echte Bastien!

De Vlaamse auteur Filip Bastien werd eerder bekend met zijn roman Winteruren . De laatste zeppelin verschijnt april 2022.