Recensie : Hello honey are you there?

Je zal maar 75 zijn en nog steeds de hele wereld rondreizen. Je deed dat al van jongs af aan en nu nog steeds. Je beleeft daarbij zoveel dat je het niet alleen aan het papier wilt toevertrouwen, maar ook anderen deelgenoot wilt maken. Dat is wat Elly van Driel deed, al jaren schreef ze alles op haar blog, maar nu kreeg het voor het eerst ook een boekvorm.

‘Hello honey, are you there?’ is Elly’s persoonlijke verhaal, interessant, spannend en met enige humor geschreven.

Het boek heeft een vlotte schrijfstijl, en net een slagje grotere letter, waardoor het zeer plezierig leest. De cover, een wat vage persoon op een scherm, past precies bij het verhaal.

In ‘Hello honey are you there?’ neemt Elly (Pam) ons mee tijdens haar laatste trip, een vier maanden durende reis door Zuid Amerika. Ze voert ons langs prachtige bezienswaardigheden, rechtstreeks de vaak nog ongeschonden natuur in. Geen standaard stedentripje. Ze is wars van groepsreizen, dus plant alles in haar eentje, wat soms toch ook weer een hele uitdaging blijkt te zijn, omdat de lokale bevolking over geplande reserveringen soms andere opvattingen blijkt te hebben en andere normen hanteert. Maar Pam staat haar mannetje wel en doet vele mensen verbazen met haar doortastendheid. Ze beleeft mooie momenten, maar beland soms ook in hachelijke situaties. Ze beschrijft in haar boek werkelijk ieder detail van haar reis, veel over de cultuur en de omgeving. Je krijgt een goed beeld van alle toeristische- en niet toeristische plaatsen. Ze vertelt precies genoeg om ons een voorstelling te kunnen maken, om ons het gevoel te geven dat wij daar ook staan, samen met haar, zonder dat het een geschiedenisboek of een reisgids wordt. Ik zou er zo naar toe willen.

Daarnaast speelt tijdens haar reis nog iets; een scammer kruist haar digitale pad en houdt haar bijna heel de reis in zijn greep. Aanvankelijk gaat ze op zijn avances in, maar al gauw beginnen zijn goede bedoelingen scheuren te vertonen. Dat zorgt voor de nodige spanning waar ze maar moeilijk van los kan komen en waardoor ze op sommige momenten toch wel op het reisplezier inlevert. 

Elly, alias Pam is de hoofdpersoon in dit boek, maar daarnaast leren we scammer George ook heel goed in al zijn eigenaardigheden kennen. Een goed voorbeeld, hoe scammers mensen proberen op te lichten via Facebook of Whatapp. Het zal je overkomen.

De combi van deze twee, de avontuurlijke reis én de scammer, zorgt voor een spannend geheel, welke je niet wilt loslaten, je beland in een absolute rollercoaster en dat maakt dat je het in een keer uitleest.

Inmiddels is Elly 78, maar nog altijd onderweg wanneer het kan. Heerlijk, als je zo je dromen kunt najagen.

Elly schrijft regelmatig op haar blog over haar belevenissen. Wil je haar volgen ga dan naar: ellyvandriel.nl

Recensie: Rechercheur De Klerck en het lijk in transito

En daar was hij dan : ‘Rechercheur De Klerck en het lijk in transito’, wederom een boeiend verhaal in de spannende reeks detectives van P. Dieudonné.

Zoals het een echte detective betaamd wordt er al meteen aan het begin van het verhaal een moord gepleegd. Maar wie is de dader? De Klerck en zijn trouwe jonge assistent Klaver zetten er zoals gewoonlijk weer een wedje op. Zal het Klaver eindelijk eens lukken om zijn meerdere te overtroeven?

De cover past goed bij het verhaal en wordt alleszins duidelijk tijdens het lezen. De locatie waar het lijk gevonden wordt zegt al direct veel over de titel van het boek.

Na drie eerder verschenen boeken van Dieudonné, voelen de hoofdpersonages inmiddels al heel vertrouwd aan, je kent de karakters van De Klerck en Klaver ondertussen al best goed en dat leest meteen heel prettig. Tot bijna op het einde van het verhaal verschijnen er nog telkens nieuwe personen ten tonele, die zijdelings, of naar later zal blijken, toch iets meer betrokken zijn bij het geheel. Die personen in het boek leer je niet echt kennen, zij worden maar oppervlakkig beschreven. Maar doordat het verhaal zo duidelijk en met goed opgebouwde spanning geschreven is, en de focus meer ligt op de aanwijzingen die naar de oplossing van de moord leiden, is dat totaal geen gemis.

Locaties in het verhaal worden nauwkeurig beschreven. In het boek komt, naast de stad Rotterdam, ook IJmuiden aan Zee voor. Ikzelf kan van die locatie, waar op dat moment een deel van het verhaal zich afspeelt, bijna letterlijk iedere zandkorrel dromen. Ik was verrast hoe goed alle details klopten, terwijl ik weet dat de auteur al heel veel jaren geleden Nederland achter zich gelaten heeft. De auteur schrijft ook met de tijd mee, haalt zo bijvoorbeeld de coronacrisis aan en de Nederlandse varkensboeren die voor hun rechten strijden in Den Haag.

De spanningsboog in detectives vind ik nooit zo heel erg hoog liggen, maar wat ze zo leuk maakt om te lezen, is, om in het brein van de rechercheurs of potentiële daders te kunnen kruipen. De auteur slaagt er heel goed in, om de lezer dat te laten beleven. Zo geeft rechercheur De Klerck bijvoorbeeld ook nu weer steeds iedereen halve antwoorden. Maar ondertussen is zijn brein al drie stappen vooruit. Hij trekt conclusies waar wij (nog) geen weet van hebben. Zijn gedachtegang is soms echt niet bij te benen en daarin ligt dan voor de lezer de uitdaging.

Het boek is maar 141 pagina’s dik, maar het leest alsof het er vijfhonderd zijn. Tussen de regels door ‘lees’ je nog zoveel meer details. Details die niet staan genoemd, maar omdat het zo beeldend geschreven is, breiden die details zich vanzelf verder uit in je hoofd, waarmee het boek steeds ‘dikker’ wordt.

Dit verhaal, ‘Rechercheur De Klerck en het lijk in transito’, is wederom een echte ‘De Klerck’.
P. Dieudonné heeft na vier boeken inmiddels wel bewezen, een eigen schrijfstijl ontwikkeld te hebben en ik vind daarom dat het tijd wordt de voortdurende vergelijking met Baantjer los te laten. De auteur verdient een eigen identiteit en daarmee de ‘De Klerck’ ook.

Wederom met plezier gelezen, het was of je weer even thuis kwam bij oude vrienden.

P. Dieudonné schreef eerder Rechercheur De Klerck en het doodvonnis, Rechercheur De Klerck en het duivelse spel en Rechercheur De Klerck en de ongrijpbare dood, uitgegeven bij E-Pulp Publishers.

Recensie: Wodka en Ranja

Voor Yvonne Sonke – auteur las ik het boek Wodka & Ranja. Een aangrijpend, zeg maar gerust schrijnend verhaal. Het boek gaat over 2 kinderen, die mishandeld worden door hun aan alcohol verslaafde moeder. Daarbij moet je niet denken aan lichamelijke mishandeling, maar psychische mishandeling. Wat minstens net zo erg is, maar helaas tegelijkertijd ook een stuk minder zichtbaar voor de omgeving.

Het verhaal is fictief, maar met waargebeurde feiten. De situaties waarin de moeder en de kinderen belanden zijn zo uit het leven gegrepen. Het kan achter elke voordeur verborgen zitten.

De kinderen uit dit verhaal worden dagelijks geconfronteerd met dingen die je als kind echt niet hoort mee te maken, hoort te zien of wil meemaken en groeien op onder erbarmelijke omstandigheden. Je staat klaar om te oordelen. Toch ervaar je tijdens het lezen de liefde die de moeder onvoorwaardelijk heeft voor haar kinderen. Een dubbel gevoel. Ze wil er absoluut voor haar kinderen zijn, maar alleen kan ze niet anders, dan steeds terug grijpen naar de fles. De alcohol verslaving is een ziekte geworden en alle hulp lijkt ver weg.

Eenmaal in het boek begonnen, is het moeilijk weg te leggen. Het deed mij denken aan vroeger. Ik had toen een buurjongen met een klein zusje, destijds 8 en 3 jaar oud, die ook onder deze omstandigheden opgroeiden. Ik had toen zelf ook net kleine kinderen. En dan gebeurd het. Je hoort de verhalen, je ziet dingen met je eigen ogen gebeuren, of juist niet gebeuren, maar je hebt zo je bedenkingen. En je twijfelt, want de echte waarheid van binnen ken je niet. Je eigen kinderen groeien op en als je in hun ogen kijkt en hun geluk ervaart, kun je niet voorstellen dat er elders iets totaal anders kan afspelen achter de voordeur. Dus doe je niets. Ik denk daar nog vaak aan terug. Als ik toen zoveel levenservaring had als nu, dan had ik zeker aan de bel getrokken. Gelukkig voor de buurjongen en zijn kleine zusje deden andere mensen dat wel, al was het al te laat. De jarenlange mishandeling had al diepe sporen getrokken in hun psychische gesteldheid. De kinderen van destijds, weet ik, dragen er nu nog steeds de gevolgen van, al zijn ze inmiddels volwassen. Ook in dit verhaal gaat het zo. Er zijn signalen naar buiten, maar de omgeving twijfelt om in te grijpen. En dus doen ze niets of weinig.

De auteur raakt je met dit verhaal. Alles is tot in details beschreven, en de karakters zijn goed neergezet. Je voelt het leed van de kinderen en de onmacht van de moeder zo goed. Ondanks dat je geneigd bent om met een bestraffend vingertje naar de moeder te wijzen en de kinderen te omarmen, ontwikkel je toch ook enigszins sympathie voor hun moeder, hoe onwaarschijnlijk dit ook klinkt. Haar liefde is onvoorwaardelijk, ze heeft dit absoluut niet gewild toen ze haar kinderen op de wereld zette.

Sterk geschreven verhaal, wat je compleet leegzuigt tijdens het lezen, het moest wel even bezinken nadien. Enige gemis vond ik dat het einde wel enigszins abrupt stopt, een soort van open einde. Er had naar mijn mening nog wel een hoofdstuk toegevoegd kunnen worden of een extra nawoord bij gemogen over hoe het de hoofdpersonen later in hun leven is vergaan.

Het boek is een echte eyeopener, welke linkt aan de nieuwsberichten die helaas nog vrijwel dagelijks in kranten staan, over dit grote verborgen leed.

Yvonne Sonke is het pseudoniem van Yvonne Schoolderman-van Betlehem. Zij publiceerde ruim 250 blogs, ervaringen als patiënt en verpleegkundige vormden de basis. Daarna schreef zij vooral korte verhalen. Deels gepubliceerd in diverse bundels. Wodka & Ranja is haar eerste boek, gebaseerd op eigen herinneringen uit haar vroege jeugdjaren, aangevuld met fictie.

De helft van de royalty’s voor ‘Wodka & Ranja’ gaan naar ‘Het vergeten kind’. Een organisatie die zich inzet voor kinderen die opgroeien in gezinnen met meervoudige problematiek, bijvoorbeeld ten gevolge van overmatig drankgebruik van een of beide ouders.

Recensie: Hoteldeboteldebotel in een hotel

HOTELDEBOTEL IN EEN HOTEL van Eugenius Quak.

Serieuze zaken met scherpzinnige humor

Weten jullie het nog ? Mijn vorige post over dit boek ‘Hoteldebotel in het hotel’ van Eugenius Quak? Ik probeerde jullie er van af te houden, om het niet te lezen, het niet te kopen, er niet eens over na te denken. Maar 1 april, de dag van uitgave, komt steeds dichterbij en ik zie dat jullie twijfelen, dus ik zal jullie nog een laatste keer proberen te overtuigen.

Hoteldebotel in het hotel, is een boek wat je echt niet moet lezen, niet kopen, gewoon links laten liggen. De uitgever van deze auteur roept dat ook letterlijk op de eerste paar bladzijden voorin het boek. Daarnaast benadrukt hij wat voor een slechte auteur Eugenius Quak is. En oh, dan zegt hij ook nog even dat Eugenius Quak gezocht wordt wegens wanpraktijken die het daglicht niet kunnen verdragen. Onzin? Nee echt niet. Alle ingrediënten om onze nieuwsgierigheid te wekken zijn op deze manier meteen aanwezig..

De uitgever bleef echter volhouden dat ik dit geniaal geschreven boek niet moest lezen, dat ik niet moest geloven wat de auteur de lezer op de mouw probeerde te spelden en dat de humor in het boek echt te gek was om gedrukt te worden. En nu, beste lezers, proberen ze óók jou te beletten dat je gaat lezen na de verschijning op 1 april. Echt geen grap, het boek komt er. Deze detective is doorspekt met humor en sarcasme. Moord en humor? Bizar. Ik geloofde niet dat dat kon. Dus ik sloeg alle adviezen in de wind en las verder. Oef! Dat heb ik geweten. Meestal sta je aan de zijlijn van een verhaal, maar in dit boek word je bijna het meesterbrein himself, zo wordt je bespeeld en gehersenspoeld tijdens het lezen.

Ik vraag je nu ook om deze post niet verder te lezen, want ik weet zeker dat je toch niet gelooft wat ik schrijf. Lees je wel verder? En denk je zelfs het boek daarna aan te schaffen? Je bent gewaarschuwd!

Wel….Het bijzondere is dat auteur Eugenius Quak zélf de hoofdpersoon is in dit verhaal. Hij is auteur, maar daarnaast ook een detective van wie het verleden niet altijd even vlekkeloos verliep. Veroordeeld en in het gevang beland, maar op slinkse wijze weer ontsnapt. Mede daarom wordt hij op de hielen gezeten door Drs. Ing. Rotting, hoofd van Quak’s uitgeverij ‘The House of Nemesis’ en tevens oud minister, Rechercheur de Hond, die tegen iedereen aan blaft en ook commissaris Van Konijnenberg huppelt achter hem aan. Maar Eugenius zou Eugenius niet zijn als hij zichzelf niet zou proberen vrij te pleiten. Hij duikt daarom onder en probeert iedereen te laten denken dat hij niet bestaat. Zoiets als ‘red herring’ (rode haring).

Weet je nog wat ik eerder schreef in mijn andere post hier over Hoteldebotel in het hotel en over over red herring (rode haring)?

Stel, je zit een politie- of detectiveserie te kijken. Zo tegen de helft van het verhaal lijken álle aanwijzingen te leiden naar persoon X als dader. Er is bewijs, de politie zit op zijn hielen en alles duidt erop dat dit de dader is. Maar dan pakken ze de schurk, zetten ze hem in de verhoorkamer en dan blijkt dat zijn verdachte activiteiten die bewuste avond niets meer waren dan een geheim bezoek aan de minigolfbaan, zijn guilty pleasure. Dan blijkt dat personage Y, dat al gauw als onschuldige gelabeld werd, de grote bad guy is.

‘Red herring’ is dus een rookgordijn.

Wie zal Eugenius Quak in dit geval zijn ? Persoon X? Degene die ons brein zal bewerken met afleidingsmanoeuvres, een rookgordijn zal optrekken om de spanning te vergroten en lezers op het verkeerde been zal proberen te zetten, zodat de politie al zijn aandacht focust op ‘de rode haring’? Of is hij persoon Y, de daadwerkelijke dader die ondertussen nog meer schade aanricht?

Dit verhaal speelt zich grotendeels af in strandhotel ‘De Rode Haring’. Is de naam toeval of zorgvuldig overwogen?

Eugenius Quak -enfant terrible van de misdaadlectuur- beland na zijn ontsnapping uit het gevang in dit hotel, een vakantie- en rustoord voor ‘krasse overjarigen. Helaas vinden er al snel enkele misdaden plaats, al dan niet ‘per ongeluk’. De verdenking valt vrijwel meteen op hem, maar wanneer hij dreigt te worden gearresteerd lijkt hij steeds beter in het creëren van zijn eigen alibi’s te worden. Keer op keer weet Eugenius de aanwijzingen die naar hem als dader leiden naar het land der fabeltjes te verwijzen en zegt hij te weten wie het dan wel gedaan heeft. Hij lost alles op, soms heel serieus maar ….mééstal níet.

Zo beland hij keer op keer in diverse hachelijke maar ook zeer lachwekkende situaties. Je kan dit boek echt niet serieus nemen. Vol met scherpzinnige humor, de auteur krijgt iedereen op zijn hand.

Je wordt als lezer uitgedaagd, maar tevens gebrainwasht door Quak. Genadeloos afgestraft, als je niet je hersenkwabben gebruikt waar ze voor bedoeld zijn. ‘Je dacht vast dat dát de dader was, of dat het zo gegaan moet zijn’. Het doet overkomen, dat je maar beter kan begrijpen wat hij lijkt te zeggen, anders krijg je als lezer zeker de stempel oer-ezel toebedeeld. Bij hoofdstuk dertien zegt Eugenius Quak dan ook dat we nu toch echt wel moeten weten wie de dader is, dat hij écht genoeg aantekeningen heeft achtergelaten in het hele boek. Maar werkelijk, je brein vliegt dan nog steeds alle kanten op, je hebt geen idéé! Wij blijken geen van allen potentiële detectives in de dop.

Zo nu en dan wordt er ook steeds terug verwezen naar ‘Gruwelijk is het huwelijk’, het boek wat vooraf ging aan Hoteldebotel in het hotel. Wie het niet las, wordt zeer op de proef gesteld. Quak brengt het zo, dat je nog tijdens het lezen van ‘Hoteldebotel in het hotel’, naar de boekhandel rent om er alsnog achter te komen waarom ‘dat huwelijk’ nou zo ‘gruwelijk’ was. Details uit dat boek kunnen volgens Eugenius van ‘levensbelang’ zijn, wil je zijn huidige penibele situatie beter begrijpen.

Ik durf met grote stelligheid te beweren dat dit boek, ‘Hoteldebotel in het hotel, door de manier van schrijven en hoe het in elkaar gezet is, echt enig en uniek in zijn soort is, tenminste, op deel 1 ‘Gruwelijk is het huwelijk’ na dan. Boordevol humor en sarcasme, maar met een heel serieuze ondertoon er in en subliem einde wat je zeker nooit geraden zou hebben. Ik heb me echt kostelijk vermaakt.

Het is Eugenius Quak bovenal gelukt om ons als lezer in het ongewisse te laten: Bestaat Eugenius Quak, als zijnde auteur, nu echt, of is de naam op de cover een pseudoniem zodat hij nog steeds onopgemerkt door kan gaan met zijn wanpraktijken en overal mee weg kan komen in zijn verhalen?

Eugenius Quak weet op geniale wijze ook de grootste slimmerik om de tuin te leiden, met naast al zijn duidelijke aanwijzingen, minstens evenveel misleidende aanwijzingen. In dit boek zitten meer rode haringen dan een visboer in zijn viskar heeft liggen en worden meer rookgordijnen opgetrokken dan een stoffeerder aan gewone gordijnen kan verkopen!

Deze spannende humorvolle detective, ‘Hoteldebotel in het hotel’ verschijnt 1 april, en dat is géén grap, bij uitgeverij E-Pulp.

Eerder verscheen ‘Gruwelijk is het huwelijk’ in deze reeks.

Zo dit was mijn relaas. Denk je nu, na mijn verhaal, nog steeds op 1 april ‘Hoteldebotel in het hotel’ en dan maar gelijk ook ‘Gruwelijk is het huwelijk’ aan te schaffen ? Je bent gewaarschuwd! Da’s géén grap.

Hoteldebotel in een hotel, Paperback, ISBN 9789492715517, Druk: 1 april, 2021, 256 pagina’s, E-Pulp publishers.

LEES DIT BOEK NIET, absoluut niet, nu niet, echt niet, NOOIT! – Hoteldebotel in een hotel nieuws

Hoteldebotel in een hotel van Eugenius Quak.

Kennen jullie de term ‘red herring’ (rode haring) ?

Je zit een politie- of detectiveserie te kijken. Zo tegen de helft van het verhaal lijken álle aanwijzingen te leiden naar persoon X als dader. Er is bewijs, de politie zit op zijn hielen en alles duidt erop dat dit de dader is. Maar dan pakken ze de schurk, zetten ze hem in de verhoorkamer en blijkt dat zijn verdachte activiteiten die bewuste avond niets meer waren dan een geheim bezoek aan de minigolfbaan, zijn guilty pleasure. Dan blijkt dat personage Y, dat al gauw als onschuldige gelabeld werd, de grote bad guy is.

De red herring is een rookgordijn. Persoon X is hier de red herring: een afleidingsmanoeuvre, een rookgordijn om de spanning te vergroten en kijkers op het verkeerde been te zetten. Terwijl de politie al zijn aandacht focust op de rode haring, kan de daadwerkelijke dader nog véél meer schade aanrichten.

In dit verhaal speelt rode haring ook zeker een rol, strandhotel De rode haring wel te verstaan. In hoeverre en op welke manier zal hier een rookgordijn ontstaan?

De uitgeverij en de auteur doen er absoluut alles aan om de lezer te ontmoedigen om verder te lezen. Meteen vanaf de eerste pagina lees je tussen de regels door, dat het beter te stoppen is nu het nog kan. Maar leer ons Hollanders kennen. Die willen het naadje van de kous weten. Stronteigenwijs om perse verder te moeten lezen. Tegen alle regels in. Proberen tegen te houden heeft geen enkele zin. Je redt t niet. Deze detective is doorspekt met humor en sarcasme.

Ook ik ben verloren. Halverwege het boek. Zo’n spijt……

Daarom dus nog een laatste poging: Je bent gewaarschuwd! LEES DIT BOEK NIET, absoluut niet, echt niet, NOOIT!

Het boek staat op de planning voor verschijnen op 1 april bij E-Pulp Publishers. Eerder verscheen ook de titel ‘Gruwelijk is het huwelijk’, ook een absolute musthave 😉

Nieuwgierig ? Ga naar www.E-pulp.nl

Kort verhaal: Vakantie met een staartje

VAKANTIE MET EEN STAARTJE

Vandaag reed ik, geheel ontspannen, met een beter gevoel dan ooit, met een luid snurkende hond Scooter naast me op de voorbank, naar huis. De vakantie was kort, maar fijn geweest. Heeeel fijn. Maar aan alles komt een einde. Heel letterlijk in dit geval.

1

Scooter had goed opgelet of ik wel echt alles mee genomen had voor we definitief zouden vertrekken vanaf ons vakantieadres. Zijn speelgoed, zijn bot voor onderweg en nog een extra tas, die ik toch wel heel zwaar vond. Maar goed, we hadden ook wel veel extra diervoer mee genomen, omdat Scooter op vakantie nu eenmaal nooit eet de eerste 2-3 dagen. Ik had dus heel het circus overhoop gehaald aan verschillende hapjes, die m hopelijk zouden overhalen om deze keer wel gewoon gezellig mee te eten met ons. Maar eenmaal daar hielp het allemaal niets, hij at er amper wat van en vanochtend wilde hij al helemaal niets eten. Ik zou wel nooit wat van die hond begrijpen. Had hij dan geen honger ? Drie dagen zonder eten, ik zou het niet kunnen.  Maar dat overgebleven extra eten zou dan nu wel in die tas zitten, bijna alles zou weer ongebruikt mee naar huis gaan. Ik dropte de tas in de kofferbak. Scooter hielp nog met wat laatste kleine spullen dragen. Iets wat ie goed kan als het zijn eigen speelgoed betreft. Ik weet nog dat ik er om moest lachen. Hij sprong steeds in en uit de kofferbak, wel tien keer. Een favoriet spelletje van m als hij weet dat we ergens heen gaan met de auto. Scooter vindt auto’s en autorijden onweerstaanbaar.

Een uurtje later togen we op weg. Alleen hij en ik. Eens zien wat het leven ons zou brengen vanaf nu. De bossen verdwenen steeds meer uit zicht. De mooie bossen waar ik zeker weten een nieuwe deel voor de geschiedenis had achtergelaten. Een mooi verhaal, dat veel stof tot nadenken gaf, dat zeker niet zou onderdoen voor een goede thriller. Iedereen zou zich eeuwen later nog steeds afvragen of het nou echt gebeurd was of niet.

Onderweg dacht ik terug aan gister. Ik had toch maar mooi de rollen weten om te draaien tijdens die laatste wandeling in het bos

2

We liepen al een tijdje zo kriskras tussen de bomen op een heel mooie natuurbegraafplaats, toen hij opeens zei: Kijk daar wil jij toch ook wel liggen, lijkt me de perfecte plaats voor jou en hij wees naar een achteraf stukje grond tussen een stel hoge bomen. Het was nog een stuk braakliggend terrein, vol verschillende soorten bomen en heuvels, en volop varens, de enige plant die daar waarschijnlijk kon groeien, maar nog zonder bewoners. Daar zou in de toekomst de geplande uitbreiding plaats vinden van de natuurbegraafplaats, lazen we op een bordje. Stil en sereen. Los tussen de bomen, geen paden, alleen een nummer, alleen met gps te vinden voor de bezoekers, als je tenminste de coördinaten opgevraagd had van te voren bij de ingang van het natuurgebied.

Ik keek m aan, wat romantisch! dacht ik, en vroeg of hij dat zelf ook wilde ? Even zag ik een korte aarzeling, maar toen zei hij ook overtuigend ja. ‘Ja!’ Hij herhaalde het nog eens, het leek m een fantastische plek voor later. Hij keek mij daarbij indringend aan, zijn ogen deden het lijken of hij iets in zijn schild voerde, maar ik kon niet bedenken wat. Waar dacht hij aan?

Ik keek wat om mij heen, volgde zijn blik, keek waar hij heen keek en zag echt overal mooie plekjes, toen het kwartje bij me viel. Ineens wist ik het!  Later? Hij dacht niet aan later, maar aan nu! Daarom stelde hij vanochtend voor om te gaan wandelen naar deze mooie plek! Het zou er koel zijn zei hij, wat mij bij deze temperaturen van dagelijks boven de 30 graden, hemels leek.

Nu wist ik wat hij bedoelde, maar wat nu dan? Opeens vond ik deze wandeling helemaal niet meer zo gezellig. Mijn brein werkte op volle toeren.

Het duurde even, maar ik kwam tot een besluit. Ik zou tegen hem zeggen dat het idee mij heel mooi leek en ik het volkomen met hem eens was.

Waarom wachten tot later, als het nu ook kan. Later ben je misschien oud en seniel. Dan mis je je eigen feestje. Toch?

Het moest nu gebeuren dacht ik. Gelukkig kan ik snel schakelen en zag het meteen helemaal voor me. Heerlijk eeuwige rust. De timing was perfect op deze zonnige vooravond.

Ik liet er geen gras overgroeien. Iedereen die mij een beetje kent, weet dat dat mij de eer te na zou zijn. Al had ik dat gewild, gras er over laten groeien, dan was me dat toch niet gelukt met al die verschillende bomen daar. Gras groeit immers niet in de schaduw. Ik wist wat me te doen stond. Ik trok meteen alles uit de kast, ik had immers groen licht, hij had t zelf gezegd toch? Hij had ook ‘Ja’ gezegd toch?  Maar dan wel beter nu, dan later vond ik, dat was ik zeker met m eens. Ik gunde hem en mijzelf echt een mooi feest. Stel je voor dat hij zich nog bedacht. Het was nu of nooit. Ik hing nog wat extra lichtjes in de bomen, daarbij vooral letterlijk het ‘groene licht’ in gedachte houdend. Een feestje zonder lichtjes is immers maar niets. Toch? Met zijn groene licht kon niemand mij wat verwijten achteraf vond ik. Hooguit dat ik te snel gehandeld had. Dat het toch wel later beter een beter tijdstip zou zijn geweest voor een feestje. Maar dat zou ik dan wel zien als iemand mij er op aansprak.

Een dik uur later, een gezicht vol vieze vegen en hevig zwetend door de toch nog sterk aanwezige zon, plantte ik een mooie varen die ik elders weggehaald had op een anonieme plek, op het nog niet gebruikte terrein. Daar zou zo snel niet iemand komen. Bij de eerste eikenboom linksaf, bij de derde berkenboom rechtdoor, bij de tweede dennenboom weer links en tenslotte bij het zesde beukennootje rechts. Alleen ik zou het weten. Je had echt gps nodig om hier te kunnen komen. Maar ik ga natuurlijk wijselijk geen update aanvragen bij Tom Tom voor de routeplanner om de plek op de kaart te krijgen. Ik keek nog even om me heen, naar het resultaat van mijn zojuist verrichtte inspanningen. Het was toch wel erg kaal zo, met maar een varen. Wellicht zou ook de omgewoelde grond aandacht trekken, dus ik plantte er nog wat varens op. Varens hadden het eeuwige leven, mits je ze maar heel goed verzorgde en groeiden wél in de schaduw. Ik hoopte dat moedernatuur deze taak met verve op zich zou nemen. Elders, in de verte stonden ook mooie bloemetjes op andere graven, maar die had ik niet durven wagen, dat zou teveel in het oog springen op een braakliggend terrein. Wel een beetje jammer eigenlijk, want hij hield zo van vlindertjes die altijd op de bloemen en planten in onze tuin afkwamen. Maar ja, er zijn grenzen, je kan ook niet alles hebben op een feestje.

3

Scooter heeft al die tijd dat ik aan het klussen was, alleen maar liggen slapen onder een struik in de schaduw. Gelukkig maar, die is nog veel te klein en wil ik absoluut een normale jeugd geven. Die hoeft er niks van mee te krijgen dat ik meehelp de natuurbegraafplaats te onderhouden om de nodige subsidie binnen te blijven harken. Ik maak m wakker en tevreden lopen Scooter en ik na gedane zaken samen nog een rondje langs de andere bewoners van het terrein. We zouden ons wel wat moeten haasten. Het liep al bijna tegen zonsondergang inmiddels. De doden zouden spoedig tot leven komen, zoals iedere nacht en zien wat voor mooie ‘lichtjes’ ik opgehangen had. Daar hoefde ik niet bij te zijn. Ik gunde ze hun feestje.

Tijdens onze wandeling terug naar het vakantiehuisje mijmerde ik nog even verder. Wat was het leven toch mooi. Het was makkelijker gegaan dan ik had verwacht. Ik vroeg hem gewoon te gaan proefliggen om een foto te maken. Dan zouden we die kunnen bewaren voor later, bij zijn geschreven laatste wil. Ik zei hem, dat iedereen dan kon zien dat hij het echt altijd al graag gewild had, daar begraven te worden op die mooie plaats en wees naar de plek die hij gekozen had. Als hij nou eerst ging liggen, dan maakte ik een foto en dan zou ik daarna ook gaan proefliggen. Het leek mij ook wel wat, de natuur heeft tenslotte leven gegeven en wat is er dan mooier als je weer terug een met de natuur kunt worden? zei ik. Hij vond het een pracht idee en ging vol vertrouwen op de door hem gekozen plek liggen. Snel schoot ik een paar plaatjes.

De volgende ochtend zouden Scooter en ik onze vleugels verder uitslaan, zonder zorgen. Heerlijke gedachte, ik keek er naar uit. Maar eerst zouden we nog genieten van de laatste wegtikkende minuten voor zonsondergang. Het werd nog een zeer ontspannen avond. Heerlijk in het bos bij het vakantiehuisje, glaasje water erbij en genieten van een boek, je kent t wel. Ergens ver weg, tussen de bomen, zag ik nog kleine ‘groene’ lichtjes. Ik vond het zo stil en sereen. Jammer dat ze straks onweer opgaven, dan zou de betovering verbroken worden en het feestje een grauwe sluier krijgen.

4

Vandaag dus naar huis zoals ik al eerder schreef.

De autorit verliep goed, beetje heet, maar met een uurtje waren we thuis. Scooter had heel de weg liggen snurken, alsof hij de hele nacht niet geslapen had en heel hard gewerkt had. Hij was ook onrustig in zijn slaap, alsof hij enorme kuilen aan het graven was, zijn favoriete hobby. Raar beest toch. Hij slaapt 80% van de dag. Ik zou best willen ruilen eigenlijk.

Om 15.00 zijn we weer thuis. Ik zet de motor af, pak mijn spullen van de achterbank en ook Scooters hele verzameling aan dennenappels en eikels, van 5 dagen door het bos struinen. En enkele van zijn botten. Vreemd uitziende botten dat wel, beetje knokig ook. De fabrikanten verzinnen toch ook steeds weer wat nieuws zeg, om maar de verkoopcijfers op te krikken. Ze lijken steeds echter.

Ik breng de botten binnen en sla er verder geen acht op. Scooter is blij, want bij de buren loopt Saartje buiten, een mooie wollige dame waarmee hij geprobeerd heeft een gezin te stichten, maar jammerlijk mislukt is. Ze begroeten elkaar enthousiast.

Terwijl ik heen en weer loop, begint mijn elektrische auto opeens te praten. Ik zweer t je, de motor was  echt uit. Ook het spraakbevel stond uit. Echt waar! Overtuigd dat ik rijp ben voor een gesticht, loop ik voorzichtig dichter naar de auto toe. Ik hoor wat gemurmel en nog wat geluid, wat lijkt op het rammelen van botten. Hoeveel botten heeft die hond eigenlijk verzameld op vakantie, dacht dat ik ze allemaal al had binnen gebracht? Het geluid komt van ergens achter, lijkt wel vanuit de kofferbak. Angstvallig loop ik om de auto heen. Ik verman me en zeg tegen mijzelf dat ik niet zoveel fantasyboeken meer moet lezen. Het leek na alle thrillers een welkome afwisseling, een ander genre proberen, maar nu weet ik het zo net niet meer. Ik stap nog wat dichterbij. Het is nu doodstil. Heb ik me het verbeeld? Scooter staat niettemin enthousiast te springen bij de kofferbak. Ik maan hem tot stilte en dat hij braaf moet wachten terwijl ik luister of er nog iets gebeurd. Heldhaftig probeer ik de kofferbak een stukje open te maken. Ik wil echt niet dat Scooter ergens van schrikt en een levenslang trauma op loopt. Hij is immers nog zo klein.

De kleine opening geeft niet veel bloot, ik zal het kofferdeksel nog wat verder open moeten doen. Heel voorzichtig til ik het deksel op. Scooter staat inmiddels nog wilder tegen de auto te springen, hij wordt compleet gek, net zoals bij zijn dagelijkse bak vers vlees thuis die hij onweerstaanbaar vindt, waar hij een moord voor doet. Het lijkt wel of hij denkt dat die kofferbak vol zit met vlees, zo blij kijkt hij. Ik maan hem nogmaals tot stilte maar er zitten zoals altijd weer watten in zijn oren. Hij gaat niet terug zitten, wat ik ook zeg. Opeens springt Scooter tegen me op, ik val en voor ik het weet, springt hij tussen de ietwat grotere opening door, zo de kofferbak in. Meteen daaropvolgend hoor ik een enthousiast geblaf, gelik en gesnuif. Alsof hij heel blij is, iemand ziet die hij heel goed kent.

Dan draait mijn maag plots om.

Het zal toch niet….? We zijn 80 km verder op. Dat is onmogelijk!

Ik had zo’n mooi feestje georganiseerd !

Dan hoor ik naast het gelik en enthousiaste gesnuif ook nog een ander geluid. Het lijkt op geknaag. Alsof hij met smaak op een stel botten aan het kauwen is. Oh gelukkig, denk ik, hij is gewoon blij dat hij weer thuis is en bij zijn botten kan die nog in de extra tas zitten in de kofferbak.

Ik sta op en open het deksel van de kofferbak nu helemaal om te kijken naar die malle hond. De schrik van zojuist is totaal verdwenen. Scooter kijkt met zijn meest beste happydogsmile mijn kant op en werpt vervolgens een groot knokig bot op de grond voor mijn voeten. Er volgt nog een tweede en derde, en nog meer … ze lijken allemaal op de botten die ik eerder van de achterbank had gehaald. Ik wist niet dat we zoveel extra botten hadden mee genomen aan het begin van de vakantie in de extra tas. Ik raap ze allemaal op om binnen te brengen. Maar dan komt hij plots met een wel heel groot  bot tevoorschijn. Het ziet er wel heel apart uit. Ik kijk van het bot naar hem en weer terug naar het bot en staar m perplex aan. Ik wil m nog tegenhouden, maar het is al te laat. Scooter neemt een enorme sprong en in volle vaart rent hij er vandoor, met een schedel in zijn bek en daaraan vast, een bijna totaal afgekloven skelet. Bot voor bot valt t uiteen terwijl hij naar mijn achtertuin rent. Een Tom Tom of GPS heb je daarbij niet nodig. Scooter wijst als Klein Duimpje met broodkruimels de weg. Ik blijf stomverbaasd achter.

5

De volgende dag lees ik de kop op de voorpagina van de Amersfoortse Courant: Leusden, 22 augustus. MYSTERIE OP DE VELUWE.

Na de hevige onweer van vannacht vonden enkele onderhoudsmedewerkers vanochtend vroeg een mysterieus gat op de natuurbegraafplaats in Leusden.

Op een afgelegen plek, die bedoeld was om in de toekomst te betrekken bij de uitbreiding van het natuurterrein, troffen zij tot hun verbazing een diep gat aan. Het leek wel door een hond gegraven of kwam het door een blikseminslag? Enkele getroffen bomen nabij het gat, zagen er wel troosteloos uit, alle bladeren misten en ze waren compleet verschroeid. Het vreemde was wel dat er enkele afgekloven botten naast het gat lagen. Ze leken van een mens, maar de rest van het skelet ontbrak. Een compleet raadsel omdat er daar nog niemand begraven zou horen te liggen op het nog niet ontgonnen terrein.

Update: nieuws Amersfoortse Courant 23 augustus. Vooralsnog zetten we het gevonden graf te boek als anoniem, het gevonden DNA op de afgekloven botten geeft niet genoeg informatie, maar lijkt wel afkomstig van een dier. Er leven veel wolven op de Utrechtse heuvelrug. Het is bekend dat die nadat ze zelf eerst van hun prooi hebben gegeten, de rest mee slepen naar hun nest om eventueel hun jongen te voeden. Wij gaan er voorlopig vanuit dat dit in dit geval ook gebeurd is. Er hebben zich tot op heden nog geen mensen gemeld die een familielid missen dus er is geen vergelijkingsmateriaal voor verder DNA onderzoek. We gaan daarom over tot sluiting van het dossier.

6

SCÓÓÓÓÓTER !!!!

Daar gaat mijn plan om met gps het onlangs nieuw uitgebreidde geocatching spel te kunnen spelen.

Geocatching in mijn achtertuin is lang zo spannend niet 

—-

De echte details zal ik jullie besparen, ik geef de lezer ook graag nog een uitdaging. Iedereen die thrillers leest kan zich vast een voorstelling maken. Al mijn benodigde kennis om dit ene mooie plekje op deze mooie natuurbegraafplaats vast te kunnen leggen en in gebruik te nemen, deed ik op uit  mooie fictie thrillerverhalen die ik las. Maar ik hou meer van non fictie, dus moest wel wat puntjes aanpassen om mijn plan goed te kunnen volbrengen.

Het lukte perfect.

————————————————————–

Recensie: Op reis (H.o.p.e)

OP REIS (H.o.p.e)

Een tijdje terug alweer , las ik het verhaal van H.O.P.E .

H.O.P.E is het pseudoniem van een auteur, met een grote dosis doorzettingsvermogen en wilskracht.

Op reis is een bundel blogs, autobiografische verhalen, waarin H.O.P.E. verteld over haar leven, een aaneenschakeling van situaties die niemand zou mogen overkomen, een leven wat ieders voorstellingsvermogen te boven gaat. Maar ook over moed vinden, elke dag weer opstaan, elke dag weer jezelf bijeenrapen om door te gaan. Voortdurend op reis zijn met een bus vol monstertjes. Dat verwoorden, kan H.O.P.E als geen ander. Ze verteld in alle ernst, maar toch ook soms met een vleugje humor en flinke dosis zelfspot. Het maakt dat het boek wat luchtiger leest, ondanks het zware thema. Mishandeling, seksueel misbruik, behandeling en het verwerken van deze trauma’s komen naar voren, zonder al te grote details. H.O.P.E besloot niet op te geven, hoe moeilijk het ook was op veel momenten, maar door te vechten, ook al wist ze niet hoe lang ze dat vol kon houden. Ze stond op om anderen te helpen, werd actief in cliëntenraad Fier (landelijk expertise- en behandelcentrum op het terrein van geweld in afhankelijkheidsrelaties). Nog steeds geeft ze lezingen en interviews waarmee ze op aangrijpende en indringende wijze aandacht vraagt voor slachtoffers van geweld. Ook daar schrijft ze over. Ieder blog in het boek getuigt van het grote doorzettingsvermogen van H.O.P.E. Beschadigd voor altijd maar toch blijven gaan.

De titel van dit boek vind ik heel goed bijpassend. Deze bundel leert ons, dat we verder moeten kijken dan de voordeur, dat we moeten signaleren voor het te laat is. Achter iedere deur kan een enorm leed schuil gaan. We mogen onze ogen er niet voor sluiten. Slachtoffers hebben levenslang en hun reis eindigt nooit. We moeten er zijn voor elkaar.

Het was de bedoeling om de gevolgen inzichtelijk te maken voor anderen, en daarin is H.O.P.E zeker geslaagd met dit boek. De auteursnaam H.O.P.E is een pseudoniem en kan men lezen als Hold On, Pain Ends.

Recensie: Rechercheur De Klerck en de ongrijpbare dood.

Na het geluk te hebben gehad om met deel 1 ‘Rechercheur De Klerck en het doodvonnis’ en deel 2 ‘Rechercheur De Klerck en het duivelse spel’ van P.Dieudonné te mogen kennismaken, was ik zeker weer net zo nieuwsgierig naar een volgend boek uit de pen van deze auteur.

Met deel drie, Rechercheur De Klerck en de ongrijpbare dood begint het al aardig op een serie te lijken.  

Zoals ook bij de voorgaande delen in deze reeks, is het niet verrassend dat er een slachtoffer valt, er een dader is en er meerdere getuigen zijn, daar staan detectives om bekend. Maar het hoe, wat en waarom, dat is steeds weer de grote vraag.

Op een vroege kille ochtend raken we met zijn allen betrokken bij een moord. Er is een brand, een getuige en een slachtoffer. Of toch niet?

Vanaf het begin van het verhaal ben ik er bij, alsof ik daar ter plekke sta. De auteur voert je meteen mee. Al vanaf hoofdstuk twee rijzen er vraagtekens bij mij en dat zouden er alleen maar meer worden naarmate het verhaal vordert. Er ontstaan tijdens het lezen steeds meer vragen waar je als lezer geen grip op krijgt. Theorieën die je bedenkt, veegt rechercheur De Klerck bij ieder hoofdstuk steeds opnieuw van tafel. Je hebt geen idee. Wat ziet De Klerk wel maar ik niet ? Hoe kon een lijk in lucht opgaan? Dat moet De Klerck dan maar eens aan mij uitleggen.

Het boek leest zeer vlot en is beeldend geschreven. Er worden in korte tijd veel personages toegevoegd, die goed zijn uitgewerkt, we leren ze goed kennen. Langzaam maar zeker kom je er achter in welke mate iedereen betrokken is bij het moordmysterie.

Leuke is ook dat het niet alleen in Rotterdam afspeelt, maar dat ook de Italiaanse maffia er deze keer bij betrokken is en men grenzen verlegd. Dat geeft toch weer een andere touch aan het geheel, waardoor de spanning nog meer voelbaar is. Velen kennen immers wel de verhalen dat de maffia niet schuwt om hun mannetjes in te zetten en geweld te gebruiken. Je bent je leven niet meer zeker als je je daar mee in laat. Zo ook in dit verhaal.

Overal ter wereld worden misdaden als deze gepleegd. Soms doet men er jaren over om de dader te vinden en om erachter te komen wat er precies is gebeurd. Als je hoort met wat voor mysteries een moord omgeven kan zijn, hoeveel onbeantwoorde vragen en hoeveel aanwijzingen er zijn om na te trekken en hoever zich dat alles uitstrekt, snap je wel waarom het allemaal zo lang kan duren tot ze de oplossing vinden. Soms lijken kleine dingen er niets mee van doen te hebben, maar kunnen het grote aanwijzingen zijn, alles moet uitgeplozen worden. De auteur heeft dit veelvuldig gebruikt in zijn verhaal en goed neergezet.

Het hele verhaal lijkt van losse rafels aan elkaar te hangen, maar toch worden die aan het einde moeiteloos in elkaar gevlochten door onze Rotterdamse speurneus. Waar je als lezer tegen het einde van het verhaal nog steeds in het ongewisse zit, weet De Klerck allang het antwoord, maar hij prikkelt de hersenen van de lezer tot het einde.

Rechercheur ‘De Klerck en de ongrijpbare dood is wederom een spannend mysterie en smaakt naar meer.

Het uitlezen van een goed boek is als afscheid nemen van een goede vriend. Wat valt het weer zwaar! Maar gelukkig is het geen echt afscheid. Uit betrouwbare bron heb ik vernomen dat De Klerck binnenkort weer op de stoep staat. P. Dieudonné is ondertussen alweer druk aan het schrijven voor deel 4.

P.Diedonné is voor mij absoluut de nieuwe Baantjer!

De reeks van de Rechercheur De Klerk boeken wordt uitgegeven bij E-Pulp uitgevers.

Recensie: De mysteries van Robbie Corbijn

Voor E-Pulp Publishers las ik onlangs ‘De mysteries van Robbie Corbijn , een serie mysterieuze zaken van Anne van Doorn , die smaken naar meer ! Lees hier wat ik van ‘De mysteries van Robbie Corbijn’ vond.

De mysteries van Robbie Corbijn is een bundel spannende detective verhalen over recherchebureau Research & Discover. Veelal verslagen van oude, bijna verjaarde, onopgeloste zaken die Robbie Corbijn samen met assistente Lowina de Jong alsnog probeert te ontrafelen. We volgen de speurder en zijn partner op de voet.

10 spannende gevarieerde mysteries, waar je als lezer wordt uitgedaagd je eigen speurneus te gebruiken. De verhalen lijken allemaal het zelfde: een moord, een slachtoffer, een speurneus, wat getuigen of juist geen getuigen, een dader en tenslotte de oplossing. Maar toch is er steeds een ander verrassend plot en zit je er als lezer vaak naast.

In dit boek maken we kennis met Robbie Corbijn, de doorgewinterde eigenaar van Research & Discover en Lowina, een onderzoekster in opleiding. Mocht Lowina bij aanvang alleen maar wat administratie doen en telefoontjes beantwoorden; al gauw klimt ze hogerop, haalt het felbegeerde legitimatie bewijs voor Research & Discover binnen en is dan officieel gemachtigd om samen met Robbie in talloze onopgeloste zaken te duiken. Waar Lowina gaten ziet, vult Robbie ze aan en andersom. Samen vormen ze het perfecte speurderskoppel en menig dader wordt alsnog ontmaskerd in de oude moordzaken.

Hoewel de auteur zich liet inspireren door de verhalen van Arthur Conan Doyle en Agatha Christie, doen ze mij ook een beetje denken aan Jessica Fletcher, van de tv serie Murder She Wrote, waar ik vroeger naar keek. Haar personages waren vaak gebaseerd op de mensen die ze in het echte leven tegenkwam, al waren haar verhalen meestal niet waar gebeurd. Maar ze kwamen net als de mysteries van Robbie Corbijn in dit boek, dichtbij onze samenleving. Ze zouden zomaar waargebeurd kunnen zijn. Van sommige zaken staan de kranten dagelijks bol. Soms worden in de verhalen in dit boek ook zijdelings echte zaken aangehaald, zoals bijvoorbeeld de verdwijning van Natalee Holoway in 2005 of de vluchtelingenstromen uit Syrie en Irak.

Ik las eerder ook andere boeken van Anne van Doorn, te weten : De ouders keerden niet terug, De student die zou trouwen en De man die zijn geweten ontlastte. Allen volwaardige paperbacks. Ik moet zeggen dat ik het leuk vond om nu een kortverhalen bundel te lezen, maar de gewone paperbacks met slechts één mysterie per boek is meer mijn ding. Meer verhaal, meer details, meer uitgewerkt en daardoor meer spanning om meegezogen te worden in het verhaal.
Niettemin is ook dit boek vol korte mysteries zeker een aanrader voor liefhebbers van dit genre, het leest heerlijk weg en is makkelijk om even tussendoor op te pakken vanwege de losse verhalen.

Anne van Doorn debuteerde in 2017 bij E-Pulp Publishers met ‘De ouders keerden niet terug.’ Daarna verschenen nog: ‘De geliefde die in het veen verdween en andere mysteries’ (bundel 2017), ‘De bergen die geen vergetelheid kennen’ (bundel 2018), ‘De student die zou trouwen’ (2018), ‘De mysteries van Robbie Corbijn’ (bundel 2019) en tenslotte ‘De man die zijn geweten ontlastte’ (2019)
Anne schrijft ondertussen druk verder aan nieuwe mysteries welke in 2021 worden verwacht.

E-Pulp Publishers

Jan van den Boogaart

Recensie : Toen de dag donker werd

Onlangs las ik het horror-debuut Toen de dag donker werd van selfpub auteur Terence Geurts. De volgende morgen zag ik alles anders.

110771550_334426721062915_1490130170681083226_n

TOEN DE DAG DONKER WERD van Terence Geurts

Toen de dag donker werd, is een bundel korte horrorverhalen, met veel spanningsmomenten, veel fantasie en verbazingwekkende gebeurtenissen met veel afwisseling.

Niet alle verhalen zijn echt horror, sommigen neigen meer naar gewone thriller, maar die bedoeling had de auteur ook niet naar mijn idee. Hij wilde een boek presenteren, waarin het onmogelijke , mogelijk leek. En dat is zeker gelukt. Losse verhalen, maar toch lijkt er soms een verband te bestaan.

Sommige verhalen moest ik twee keer lezen om te begrijpen. Enkele daarvan snapte ik totaal niet, ook niet na herlezen. Maar ik ben dan ook geen vaste horrorverhalen lezer. Lezers die dat wel zijn zullen de verhalen vast moeiteloos kunnen volgen. Ik ben dan ook niet de juiste persoon om dit boek eerlijk te kunnen beoordelen vindt ik. Ik kan niet zeggen of het goed in elkaar zit of niet. Dat zou niet fair zijn. Ik schrijf hier dan ook geen recensie, maar vertel er gewoon wat over. Ik weet dat horror verhalen soms warrig zijn en veel inlevingsvermogen in de fantasie verwachten van de lezers. Daar heb ik duidelijk nog te weinig ervaring mee, hoewel de aparte verhalen mij zeker nog dagen na het lezen anders lieten kijken naar bepaalde dingen.

Neemt niet weg dat ik dit boek zou promoten. Ik raad het zeker aan. Ik vind het heel knap dat een auteur zoiets op papier kan zetten, korte bewoording maar toch steeds een compleet verhaal. Een debuut wat zeker kan uitgroeien zoals de verhalen van de reeds bekende schrijvende grootmeesters van horror. Nu nog in de dop, maar het begin is er zeker !