Recensie: De mysteries van Robbie Corbijn (Anne van Doorn)

Voor E-Pulp Publishers las ik onlangs ‘De mysteries van Robbie Corbijn , een serie mysterieuze zaken van Anne van Doorn , die smaken naar meer ! Lees hier wat ik van ‘De mysteries van Robbie Corbijn’ vond.

De mysteries van Robbie Corbijn is een bundel spannende detective verhalen over recherchebureau Research & Discover. Veelal verslagen van oude, bijna verjaarde, onopgeloste zaken die Robbie Corbijn samen met assistente Lowina de Jong alsnog probeert te ontrafelen. We volgen de speurder en zijn partner op de voet.

10 spannende gevarieerde mysteries, waar je als lezer wordt uitgedaagd je eigen speurneus te gebruiken. De verhalen lijken allemaal het zelfde: een moord, een slachtoffer, een speurneus, wat getuigen of juist geen getuigen, een dader en tenslotte de oplossing. Maar toch is er steeds een ander verrassend plot en zit je er als lezer vaak naast.

In dit boek maken we kennis met Robbie Corbijn, de doorgewinterde eigenaar van Research & Discover en Lowina, een onderzoekster in opleiding. Mocht Lowina bij aanvang alleen maar wat administratie doen en telefoontjes beantwoorden; al gauw klimt ze hogerop, haalt het felbegeerde legitimatie bewijs voor Research & Discover binnen en is dan officieel gemachtigd om samen met Robbie in talloze onopgeloste zaken te duiken. Waar Lowina gaten ziet, vult Robbie ze aan en andersom. Samen vormen ze het perfecte speurderskoppel en menig dader wordt alsnog ontmaskerd in de oude moordzaken.

Hoewel de auteur zich liet inspireren door de verhalen van Arthur Conan Doyle en Agatha Christie, doen ze mij ook een beetje denken aan Jessica Fletcher, van de tv serie Murder She Wrote, waar ik vroeger naar keek. Haar personages waren vaak gebaseerd op de mensen die ze in het echte leven tegenkwam, al waren haar verhalen meestal niet waar gebeurd. Maar ze kwamen net als de mysteries van Robbie Corbijn in dit boek, dichtbij onze samenleving. Ze zouden zomaar waargebeurd kunnen zijn. Van sommige zaken staan de kranten dagelijks bol. Soms worden in de verhalen in dit boek ook zijdelings echte zaken aangehaald, zoals bijvoorbeeld de verdwijning van Natalee Holoway in 2005 of de vluchtelingenstromen uit Syrie en Irak.

Ik las eerder ook andere boeken van Anne van Doorn, te weten : De ouders keerden niet terug, De student die zou trouwen en De man die zijn geweten ontlastte. Allen volwaardige paperbacks. Ik moet zeggen dat ik het leuk vond om nu een kortverhalen bundel te lezen, maar de gewone paperbacks met slechts één mysterie per boek is meer mijn ding. Meer verhaal, meer details, meer uitgewerkt en daardoor meer spanning om meegezogen te worden in het verhaal.
Niettemin is ook dit boek vol korte mysteries zeker een aanrader voor liefhebbers van dit genre, het leest heerlijk weg en is makkelijk om even tussendoor op te pakken vanwege de losse verhalen.

Anne van Doorn debuteerde in 2017 bij E-Pulp Publishers met ‘De ouders keerden niet terug.’ Daarna verschenen nog: ‘De geliefde die in het veen verdween en andere mysteries’ (bundel 2017), ‘De bergen die geen vergetelheid kennen’ (bundel 2018), ‘De student die zou trouwen’ (2018), ‘De mysteries van Robbie Corbijn’ (bundel 2019) en tenslotte ‘De man die zijn geweten ontlastte’ (2019)
Anne schrijft ondertussen druk verder aan nieuwe mysteries welke in 2021 worden verwacht.

E-Pulp Publishers

Jan van den Boogaart

Een praatje over ‘Toen de dag donker werd’ van Terence Geurts.

Onlangs las ik het horror-debuut Toen de dag donker werd van selfpub auteur Terence Geurts. De volgende morgen zag ik alles anders.

110771550_334426721062915_1490130170681083226_n

Toen de dag donker werd, is een bundel korte horrorverhalen, met veel spanningsmomenten, veel fantasie en verbazingwekkende gebeurtenissen met veel afwisseling.

Niet alle verhalen zijn echt horror, sommigen neigen meer naar gewone thriller, maar die bedoeling had de auteur ook niet naar mijn idee. Hij wilde een boek presenteren, waarin het onmogelijke , mogelijk leek. En dat is zeker gelukt. Losse verhalen, maar toch lijkt er soms een verband te bestaan.

Sommige verhalen moest ik twee keer lezen om te begrijpen. Enkele daarvan snapte ik totaal niet, ook niet na herlezen. Maar ik ben dan ook geen vaste horrorverhalen lezer. Lezers die dat wel zijn zullen de verhalen vast moeiteloos kunnen volgen. Ik ben dan ook niet de juiste persoon om dit boek eerlijk te kunnen beoordelen vindt ik. Ik kan niet zeggen of het goed in elkaar zit of niet. Dat zou niet fair zijn. Ik schrijf hier dan ook geen recensie, maar vertel er gewoon wat over. Ik weet dat horror verhalen soms warrig zijn en veel inlevingsvermogen in de fantasie verwachten van de lezers. Daar heb ik duidelijk nog te weinig ervaring mee, hoewel de aparte verhalen mij zeker nog dagen na het lezen anders lieten kijken naar bepaalde dingen.

Neemt niet weg dat ik dit boek zou promoten. Ik raad het zeker aan. Ik vind het heel knap dat een auteur zoiets op papier kan zetten, korte bewoording maar toch steeds een compleet verhaal. Een debuut wat zeker kan uitgroeien zoals de verhalen van de reeds bekende schrijvende grootmeesters van horror. Nu nog in de dop, maar het begin is er zeker !

Recensie: Makkelijk verdiend

 

EASY DOEKOES ( Youssef Jahfa)

Het was in 2018 ergens, dat selfpub auteur Youssef Jahfa ‘zijn matties’ de wereld in stuurde en ik hem ontmoette in Nieuwegein. Ik had zijn boek toen al gelezen, beoordeeld en doorgegeven aan anderen. Deze week las ik het opnieuw, nadat het boek terug kwam van een rondreis van meer dan een jaar langs meerdere recensenten in mijn Selfpub Café. Het boek maakt nu zijn laatste reis ,vol met krabbels van de lezers, terug naar de auteur.

Het woord ‘matties’ betekent oorspronkelijk mensen die samen als slaven, de tocht van Afrika naar Noord- of Zuid-Amerika hebben overleefd. Het woord is in Suriname tijdens de slavernij ontstaan en betekend vriend, lotgenoot, maat. Matties dus, een woord geleend door ons uit Suriname -net als doekoe overigens, waar de titel naar verwijst- en wordt tegenwoordig veelvuldig gebruikt in Nederland als benaming voor een hechte groep vrienden. Vrienden die alles met elkaar delen, samen veel goede momenten beleven of soms door diepe dalen moeten gaan, maar onvoorwaardelijk voor de vriendschap gaan.
In Easy Doekoes maak je kennis met zo’n groep. Mo, Boy, Amit en Jochem, allen met een verschillende achtergrond en cultuur, maar toch zijn ze ‘matties for live’.

Mo, een van hen, valt een beetje uit de toon, hij heeft moeite met wat het leven wat voor hem in petto heeft, voelt zich vaak onbegrepen en is een beetje de oproerkraaier, lijkt het. De andere matties nemen hem min of meer onder hun hoede. Net als vele jongeren zijn ook deze matties gemakkelijk beïnvloedbaar en naïef. De vriendengroep in dit verhaal is daar een goed voorbeeld van. Ze kleuren niet helemaal binnen de lijntjes, al is het soms niet bewust. Ieder persoon heeft een andere kijk op het leven en andere ideeën, wat goed uitgewerkt is, evenals hun karakters, waardoor je als lezer met de ene jongere een betere band krijgt als met de ander. Zo had ik aan Mo eerst een hekel, als typisch voorbeeld waarover je vaak in de kranten leest. Maar naarmate je hem beter leerde kennen en hij wat socialer probeerde te zijn, bleek dat er toch ook wel een andere kant aan hem zat. Vooroordelen die we in Nederland maar al te goed kennen. De matties in dit verhaal staan nog aan het begin van het leven. Komen net de puberteit uit en schoppen tegen veel dingen aan.

Op een dag komen ze in contact met de rijke Ivan, die een waardevolle koffer kwijt is. Hij biedt hen een aanzienlijk bedrag in ruil voor hun hulp. Het geld klinkt zeer aantrekkelijk en ze denken dat wel even makkelijk te verdienen. Dat is dan ook direct een verwijzing naar de titel van dit boek ‘Easy Doekoes’ , wat ‘makkelijk geld’ betekend. Maar het blijkt allemaal zo eenvoudig niet en de matties belanden in diverse hachelijke situaties tijdens hun zoektocht. Onderweg moeten ze het nodige ontberen. De spanning is om te snijden, dat voel je goed aan tijdens het lezen. Waren de matties aan het begin van het verhaal nog heel close, naarmate het verhaal vordert echter, raken ze steeds meer van elkaar vervreemd en ontdekken ze pas echt wat ze aan elkaar hebben. Langzaam, maar met goed opgebouwde spanning, volg je hen in hun poging de belangrijke opdracht tot een goed einde te brengen. Een goed verhaal met een plottwist die ik zeker niet zag aankomen.

Het boek is in eenvoudige stijl geschreven, korte hoofdstukken, maakt dat het vlot leest. Het is wel even opletten halverwege het boek omdat, naast de vier matties en hun opdrachtgever, daar opeens in sneltreinvaart veel nieuwe personages in actie komen. Maar dat voegt ook veel toe en laat zien dat je nooit maar één vijand hebt die je moet zien te verslaan in het leven.

In het boek wordt straattaal gebruikt vanuit de Marokkaanse samenleving, waar ik eigenlijk best veel moeite mee had. Maar de woorden werden onderaan iedere bladzijde netjes met een voetnoot ‘vertaald’. Ook staan achterin het boek de veelvuldig gebruikte Marokkaanse termen uitgelegd. Eenmaal onthouden, en een paar hoofdstukken later, las het verhaal gewoon vlot door.
Het boek valt niet echt in een bepaald genre. Roman, thriller, literatuur, van alles zit er wel een beetje in. Ik zou het onder de Young Adult categoriseren, doch komt er daarvoor eigenlijk wat teveel geweld in voor, naarmate het verhaal richting het einde gaat. Het is eigenlijk voor een breed publiek toegankelijk. Easy Doekoes is een boek dat zeer actueel is en absoluut aansluit bij onze huidige maatschappij.

Auteur Youssef Jahfa heeft het altijd over ‘zijn Matties’ als hij over zijn boek praat. Hij was echt vrienden met ze tijdens het schrijven. En na het lezen van dit boek, ik ook !

Youssef Jahfa (1974) werd geboren in Casablanca in Marokko. Hij heeft rechten gestudeerd en kwam in 1996 naar Nederland om zijn studie te vervolgen. Naast gitaar spelen en films kijken schrijft hij graag verhalen en gedichten. Youssef schrijft ondertussen aan een volgend boek.

Recensie: Dodelijk meeslepend

Dodelijke afrekening Camille Jacobs 2

DODELIJKE AFREKENING (Camille Jacobs)

Camille Jacobs is een Vlaamse selfpub auteur, die zijn thrillerdebuut maakte in 2019 met ‘Wraak’, het jaar daarop in april 2020 verscheen Dodelijke afrekening.

Mijn eerste kennismaking met auteur Camille Jacobs gold dit boek Dodelijke afrekening.

Dodelijk en meeslepend, dat was het zeker, meteen in het eerste hoofdstuk al. Het duurde dan ook niet lang voordat je het verhaal mee in gezogen werd. Hoe meer je probeerde er uit te komen, hoe meer je verstrikt raakte. Het boek las met een sneltreinvaart.

Er zijn 2 personen in het boek die het meest aanwezig zijn. Leo en Alexander, waarbij Leo de hoofdpersoon is en Alexander zijn geduchte vijand, die alleen voor eigenbelang Leo meesleept in een groots mysterie. Later komen er enkele personages bij, waarbij de ene meer op de voorgrond treed dan de ander. De personages werden beeldend in hun omgeving neergezet, maar ik vond wel dat ze wat meer uitgediept hadden mogen worden wat betreft hun persoontje. Door het verhaal heen leerde je Leo kennen als een persoon die eigenlijk totaal niet iemand was die normaal zou mee gaan in het bedriegen van zijn naasten en zijn omgeving maar gewoon niet anders kon. Je voelde de emoties en schuldgevoelens wel goed aan in het boek van hoofdpersoon Leo, dat was goed beschreven. Maar toch leerde je Leo zelf niet echt beter kennen.

Maar het verhaal op zich was wel goed uitgewerkt. Er werden geweldige complotten gesmeed. De uitspraak : vele wegen leiden naar Rome is hier goed gebruikt. Alle zijwegen die worden begaan om problemen die de hoofdpersoon eigenlijk zo snel mogelijk wil vergeten, steken toch steeds weer hetzelfde kruispunt over om te eindigen op dezelfde weg. De weg naar een geweldig hoogtepunt, veel dodelijk verraad. Een sterk plot.

Ik ben fan van verhalen die zich afspelen op eigen bodem van auteurs. Hoewel ik uit NL kom, waren mij de plaatsen in het boek, Antwerpen en Renkum, toevallig goed bekend. Leuke aanvulling.
Wat mij wel opviel was dat er vooral in het begin van het boek veel herhaling zat in bepaalde zinnen, wat onnodig en wat storend was. Dat verdween gelukkig wel na een paar hoofdstukken, waarna het verhaal verder goed doortrok. Een boek toch wel, om in één adem uit te lezen.

Iedereen die deze thriller overleeft, mag zichzelf als zeer sterk in zijn schoenen staand beschouwen.

Ik heb het eerste boek van deze auteur, Wraak, nog niet gelezen, maar dat staat zeker op mijn verlanglijst nu. Achterin het boek Dodelijke afrekening lichtte de auteur ook al vast een tipje op van zijn volgende boek waar hij aan schrijft: ‘De waarheid’.

Camille Jacobs is een Vlaamse auteur, die zijn thrillerdebuut maakte in 2019 met ‘Wraak’, het jaar daarop in april 2020 verscheen Dodelijke afrekening.

Recensie (verkort) : Lukt het jou te ontsnappen ?

Wat een gaaf boek!

ESCAPE GAME, nacht in de bibliotheek.

Lezen en geheimen ontrafelen. Je hersens kraken ervan.

Escape game in de bibliotheek daagt je uit om met codes en puzzels door de bibliotheek te dwalen. S’nachts speelt er meer dan je denkt ! Heel bijzondere manier van lezen. Je begint niet op de eerste blz. maar halverwege in het boek, daarna ga je op hand van aanwijzingen door het hele boek heen, einde, midden, begin en steeds weer terug om de geheimen te ontrafelen. Aan het einde ben je tig keer op alle bladzijden terug geweest, steeds hopend op de ultieme aanwijzing die je brengt naar het einde van het mysterie. Aan het einde heb je echt het idee een compleet boek gelezen te hebben.

Zo leuk om te doen/lezen. Er hoeft niet ingeschreven te worden, dus steeds opnieuw te gebruiken/ door te geven.

Lukt het jou om op tijd weg te komen uit de verboden kamer in de bieb?

Geschreven/getekend/bedacht door: Clémence Gueidan, Florent Steiner, Guillaume Natas.

Recensie: Duivelse macht….

rechercheur de klerck en het duivelse spel

Rechercheur De Klerck en het duivelse spel. Deel 2 in de serie, van P.Dieudonné

Voor E-pulp publishers las ik het boek Rechercheur De Klerck en het duivelse spel.  Het zal een maand of wat geleden zijn dat ik kennismaakte  met rechercheur De Klerck . Dat was bij het eerste boek van P.Dieudonné: Rechercheur De Klerck en het doodvonnis, waar ik nogal bevooroordeeld in ging omdat men sprak van een vergelijking met Baantjer.  Nou niemand komt aan ‘mijn Baantjer’, dacht ik toen. Maar al lezende in dat eerste boek kreeg ik ontzag voor de auteur. Hij bewoog zich in de kringen van de Amsterdamse speurneus De Cock, maar De Klerck begon een eigen leven in Rotterdam. Het bleek terecht een heerlijk boek. Dus las ik nu ook Rechercheur De Klerck en het duivelse spel.

Moesten we in het eerste boek van P.Dieudonné – inmiddels ‘onze’ – Rechercheur de Klerck nog leren kennen, in dit tweede boek begint hij zeker al meer een begrip te worden. Ook dit boek ademt de sfeer uit van de Amsterdamse Baantjer, maar toch gaan de verhalen hun eigen weg en ontwikkeld P.Dieudonné ook een eigen stijl. In dit tweede boek zie je dat al veel meer.

Flaptekst:

In zijn woning in Hillegersberg is notaris Van Bokhoven vermoord. Tot zijn grote verbazing ontdekt De Klerk dat het moordwapen een zilverkleurige ballpoint is. Naast de dode vindt hij een pulproman met op de cover een doodsbange vrouw die met een kruisboog wordt bedreigd. Op de kruisboog ligt geen pijl, maar een zilverkleurige ballpoint. Het boek is opengeslagen op een pagina waarin het draait om overspel. Is het een verwijzing naar de achtergrond van de moord of wil de dader de politie op het verkeerde been zetten ? De Klerck maakt jacht op een moordenaar die een duivels spel lijkt te spelen.

Het duivelse spel…..

Welk duivels spel zal er dan deze keer gespeeld worden? Een moord en de nodige verdachten werden voor de voeten geworpen. Aan ons de taak om Rechercheur De Klerck en zijn partner, de jonge Klaver, te helpen in hun speurtocht. Twee uitgevers die op elkaar afgeven, een notariskantoor, een familie met grote belangen, en wat buitenstaanders. Zoek het maar uit. Maar zo eenvoudig was ‘t niet. Ik volgde de gedachtegangen van De Klerck en de jonge Klaver in het verhaal. De dader al snel gevonden, ik was overtuigd, want alles wees in één richting, en immers, de jonge Klaver was het steeds met mij eens. Maar telkens werd ik toch weer teruggefloten door Rechercheur De Klerck. Halverwege het boek had ik dan ook nog steeds geen flauw idee waar het naar toe zou gaan, behalve dat we op zoek waren naar een dader. Er werd zorgvuldig naar de ontknoping toegewerkt. Er zaten hier en daar wat  hinten in bleek achteraf, maar ik heb ze niet herkend tijdens het lezen en heb de dader zeker niet voortijdig kunnen ontmaskeren.  De hinten waren goed verborgen. Ook deze keer zat er weer een verrassend goed plot in. Er waren vele draden in een groot web, die alle kanten op gingen en er rezen even zoveel vraagtekens. Maar aan het einde paste alles perfect in elkaar. Er waren geen losse eindjes meer.

Het verhaal is vlot leesbaar, personages goed uitgewerkt en de plaatsen delict zijn erg beeldend geschreven. Zo goed dat ik iedereen om mij heen tijdens het lezen als potentiële moordenaar zag. Een doodgewoon persoon zou de dader kunnen zijn.

Het leuke vond ik ook het zijdelingse kijkje in de keuken van een uitgeverij. Dat er pulpromans in voorkwamen en de nodige vooroordelen daarover ook even werden aangehaald.  Indirect een verwijzing naar de naam van Uitgeverij E-pulp, de officiële uitgever van De Klerck boeken.

De auteur heeft zich goed verdiept in de werkwijze van de recherche en het is wederom gelukt een pracht detectiveroman neer te zetten. P.Dieudonné zei altijd dat hij hoopte als zijn grote literaire voorbeeld Baantjer te kunnen schrijven. Dat gaat hem zeker goed af. Ook in dit boek proef je weer de saus van Amsterdamse Baantjer, mede door de verwijzing naar de Céékaa van De Klerck net als Cééoocééka van de Cock. Oef ,wat mis ik Baantjer. Nog steeds. Maar ik vind ook dat we als lezers nu Baantjer moeten loslaten en gewoon genieten van de enige echte De Klerck en hem een eigen identiteit gunnen. Ik kijk uit naar een volgend boek. Een mooie serie om weer te gaan verzamelen.

ISBN 9789492715463, 144 pag. detective roman, E-Pulp publishers, maart 2020. rechercheurdeklerck.nl  /  e-pulp.nl

Column: Let’s have a party – Indie Awards in het Selfpub Café

Indie Awards in het Selfpub Café ! 

selfpub logo - kopie - kopie - kopie (2)

 

Al 3 jaar lang heb ik, eerst alleen, en sinds een jaartje samen met  Kim Verheugen, de succesvolle Facebook groep Selfpub Café boeken auteurs lezers, een platform voor selfpublishers. Beter gezegd, auteurs die hun boek zelf uitgeven in eigen beheer en dus niet via een reguliere uitgeverij. We bieden de auteurs de mogelijkheid om hun boeken een jaar lang rond te laten reizen als estafette boek, in ruil voor recensies van leden van het Selfpub Café. Gemiddeld doen daar 35 auteurs aan mee met momenteel 42 boeken, die rond gaan  in NL en BE. En er zijn zo’n 600 leden (lezers en auteurs). 

Indie Awards 2018

Ieder jaar hoop ik, hangend aan de boekenbar  in het Selfpub Café, dat er een van ‘onze pubjes’ , zoals Kim de auteurs noemt, de Indie Awards in de wacht sleept. Dé literaire prijs voor indie-auteurs (selfpub auteurs). Eerst door de longlist van publiek heen, dan door de shortlist van publiek en jury. En dan….

Vorig jaar april won Selfpub Café auteur Filip Bastien met zijn boek winteruren de Indie Awards trofee 2018 voor ‘meest memorable hoofdpersoon’ wat we natuurlijk uitgebreid gevierd hebben destijds in het Selfpub Café.

20190908_192049

 

Indie Awards 2019

Ook dit jaar waren er weer meerdere kanshebbers voor de Indie Awards 2019 onder de auteurs van  het Selfpub Café. Te weten Andries Bik met zijn boek Grand Hotel de Bajes, genomineerd voor ‘meest leerzame boek 2019’ , Jolanda van Dijk , genomineerd voor ‘leukste kinderboek 2019 ‘ en Kim Verheugen, zelfs 2x genomineerd, voor ‘beste boek 2019’ en ‘beste plottwist 2019.’ Wauw! Wat zijn wij trots, de boeken van deze auteurs op de boekenbar van het Selfpub Café te hebben liggen.

En dan komt de grote dag, zaterdag 18 april 2020….

De uitreiking van Indie Awards 2019 !

Er zijn altijd veel selfpub auteurs die meedoen, ook auteurs buiten het Selfpub Café om. De longlist Indie Awards 2019 van bijna 100 voorgestelde selfpub auteurs werd bewerkt in de afgelopen maanden tot een shortlist van publiek en jury tot slechts 17 auteurs in 7 categorieën. Uit de shortlist werden uiteindelijk 7 winnaars getrokken voor zowel juryprijzen als publieksprijzen.

De nacht voor de uitslag slapen we standaard met zijn allen niet en uren voor de bekendmaking zijn alle nagels al eraf gebeten. Op moment supreme hangen we aan de bar in ons Selfpub Café en tellen af.  De zenuwen gieren door onze keel, we wiebelen de poten onder onze barkruk vandaan en krijgen bijna een beroerte als het filmpje van de bekendmaking van de Indie Awards, wat we  ‘live’ op onze pc meekijken opeens hapert. Na wat gemopper en gefoeter aan het adres van de pc, gaat het filmpje na enkele seconden weer verder. Gelukkig nog niks gemist. Op en top spanning dus. Maar uiteindelijk blijkt het tenen krommen niet voor niets ! Want trots kunnen we aankondigen, hier in het waterige zonnetje vanaf ons terras van het Selfpub Café, dat onze Selfpub Café auteur Kim Verheugen de Indie Awards 2019  ‘beste plottwist’ won met haar literaire thriller Ravenzwart bloed !!

 

72456745_10156302759047085_7918820950995369984_n - kopie

 

Alle gouden veren aan het adres van selfpub auteur Kim Verheugen van de lezers in en buiten het Selfpub Café waren het waard !
Ravenzwart bloed won !!
En wij trekken de bubbels open ! 🍾🥂🎊🎉
Natuurlijk vind ik het ook heel jammer dat Andries Bik van Grand Hotel de Bajes  en Jolanda van Dijk van Tovernies niet gewonnen hebben, ook deze boeken zouden het echt dik verdiend hebben en ik wens hen dan ook heel veel succes in de toekomst met hun boeken. Want ook alleen al kunnen zeggen dat je boek genomineerd was voor Indie Awards, mag je ook trots op zijn.
Ik ga me nu ook even onderdompelen in een champagne bad , want stiekem ben ik  natuurlijk wel minstens net zo trots als de auteurs zelf, dat het Selfpub Café al 2 jaar lang Indie Awards winnaars onder haar hoede heeft.
Oh ja, rest mij nog 1 ding. Mijn recensie van Ravenzwart Bloed , de winnaar van Indie Awards , beste plottwist 2019 !
93994290_257049681998920_4215068152536498176_n

Enige tijd geleden alweer las ik het boek Ravenzwart Bloed van Kim Verheugen, de dag ging ongemerkt over naar de vroege nacht. De spanning liep op, langzaam werd ik gemarteld om tenslotte gewurgd te worden door honderden letters. Ik kwam er niet meer van los. Wat een verhaal!

Ravenzwart bloed gaat over Tess, een inmiddels 27 jarige vrouw, die als kind een ernstig trauma heeft opgelopen. Misbruik, zowel mentaal als fysiek, kwam regelmatig voor. Een groot familiedrama kwam daar nog bovenop. Het leven lijkt haar ondanks haar erbarmelijke jeugd toch weer toe te lachen, maar niets blijkt minder waar. Vele jaren na het verschrikkelijke drama gebeurd er iets waardoor Tess gedwongen wordt haar verleden weer onder ogen te moeten zien. Er gebeuren vreemde dingen in haar omgeving, waardoor Tess weer steeds vaker momenten heeft dat ze op zichzelf lijkt te worden teruggeworpen. Het helpt er ook niet aan mee dat Machiel, waar ze de relatie mee heeft verbroken, haar blijft stalken. Het diep verborgen verleden haalt haar opnieuw in. En niemand lijkt haar te willen geloven. De enige die er altijd voor haar is, is haar trouwe viervoeter Tuk.

In het boek zit een serieus maatschappelijk probleem verwerkt, wat de lezer bepaalde gruwelijkheden van de samenleving laat zien, welke je liever niet zou willen weten. Toch probeert de auteur de lezer af en toe even adem te laten halen door er ook kleine grappige situaties tussen te voegen. Dat maakt het geheel soms even wat luchtiger, en laat je tussendoor even wat ontspannen voordat je opnieuw weer mee terug gezogen wordt de hel in. Eigenlijk wil je het allemaal niet weten, wat er is gebeurd en wat er mogelijk nog staat te gebeuren. Het liefst wil je niet nog een bladzijde omslaan, maar het boek tussentijds loslaten is geen optie omdat je dan ook qua gevoel de hoofdpersoon, in dit geval het slachtoffer, laat vallen.

Ravenzwart Bloed laat je ook na het lezen niet meer los. Door het schrijnende onderwerp zindert het nog lang na.  Een onderwerp wat helaas met grote regelmaat in de kranten verschijnt, maar ook evenzoveel keren onopgemerkt blijft. Niemand zou zijn/haar ogen moeten sluiten.

Het verhaal, afwisselend, geschreven in heden en verleden van de hoofdpersoon, is meeslepend en zorgt voor veel spanning tijdens het lezen. De verrassende plottwisten maken het geheel af.

De cover van het boek, geschilderd door de auteur zelf, slaat goed op het verhaal. Het geeft mij het gevoel dat de boog strak gespannen staat, en het weerspiegeld, in mijn ogen, het leed van zowel het kind als de volwassene in het verhaal.

Ravenzwart bloed is fictief geschreven, maar bevat ook deels waargebeurde feiten.

Na meerdere boeken van Kim Verheugen te hebben gelezen kan ik wel zeggen dat ze een geheel eigen schrijfstijl heeft ontwikkeld, die bij ieder boek wat je openslaat duidelijk als zodanig herkenbaar is.

Kim Verheugen schreef eerder de thrillers Als het roodborstje haar kleur verliest, De wijven van vijf en de roman Scherven brengen echt geluk. Ondertussen is ze bezig haar vierde boek af te ronden voor de lezers, die de voorlopige werktitel, In het hol van de rat, heeft. Naast schrijven is ze een bezig bijtje op het gebied van schilderen en beeldhouwen.

Uitgeverij Brave New Books
ISBN: 9789402190861
Paperback, 290 pagina’s, literaire thriller

p.s. de foto is natuurlijk een knipoog naar haar nog te verschijnen volgende boek!

Recensie: De man die zijn geweten ontlastte

Een half jaar geleden, in oktober 2019, verscheen bij E-pulp publishers het boek De man die zijn geweten ontlastte, geschreven door Anne van Doorn, een succesvolle auteur van detectives en ik mocht het lezen.

De man die zijn geweten ontlastte

Flaptekst:

In 1983 verdween Tessa spoorloos. Was zij een vrouw met een zwartgeblakerde ziel, of het slachtoffer van liefdeloosheid?

Najaar 1983 liep Tessa Verwold weg uit een christelijke woongemeenschap in Hooglanderveen. Zij werd gezien als de aanstichtster van een bijna dodelijke vechtpartij in de Amersfoortse binnenstad. Na haar verdwijning is de jonge vrouw echter nooit meer gezien. Zomer 2018 meldt een man zich bij recherchebureau Research & Discover in Leiden. Hij is stervende en wil een bekentenis afleggen. Maar na zijn dood ontdekt rechercheur Robbie Corbijn samen met zijn assistente Lowina de Jong dat de man heeft gelogen. Wat is het ware verhaal van de verdwijning van Tessa Verwold en wie is daarvoor verantwoordelijk? De twee speurders worstelen zich door een web van leugens, intriges en moord!

Cover:

Een ietwat donkere cover waarop bij nadere bestudering een gracht te zien en twee kerken, vermoedelijk het centrum van de stad Leiden omdat dat een steeds terugkerende basis in het boek is. Ik vind de cover vrij somber ogen. Maar past wel in de lijn van de andere twee reeds verschenen detectives van Anne van Doorn.

Titel:

Al vrij snel in het begin van het verhaal begrijp je waarom de titel zo gekozen is, het past perfect.

Verhaal:

Het verhaal gaat net als in enkele voorgaande detectives van auteur Anne van Doorn over het rechercheurskoppel Robbie Corbijn en Lowina de Jong, een fijn stel hoofdpersonen om mee samen te werken in de verhalen. Mee samenwerken, dat is het in dit geval ook, want als lezer wordt je constant aan het denken gezet en wil je Robbie en Lowina als vanzelf ideeën of oplossingen aandragen. Lowina voert in deze detective de boventoon. Robbie, haar werkgever van recherchebureau Corbijn, Research & Discover, verschijnt alleen zo nu en dan op het toneel. Dat maakt het er voor Lowina niet altijd gemakkelijker op. Robbie daagt haar, maar ook ons als lezer uit om zijn gedachtegangen aan te vullen, met hem mee te denken.

Er worden in het begin van het verhaal heel snel, in toch wel korte tijd, veel personen geïntroduceerd wat wel even wat meer concentratie vraagt. Voor de ene lezer geen probleem, voor de ander kan het lastig zijn. Maar naarmate het verhaal vordert, komen de belangrijkste personages wat meer naar voor en blijven de anderen wat meer op de achtergrond tot ze aan het einde echt nodig zijn en zo is het uiteindelijk toch goed te volgen.

Slot:

Telkens had ik de moordenaar te pakken, maar even zovelen keren moest ik m weer laten gaan. Telkens wist ik wie de dader was, maar ik mocht m niet arresteren. Waarom dan niet ? Ik wist het immers zeker… Echt… Dacht ik…Ja toch? Nee.

Robbie en Lowina, de beide hoofdrolspelers en de auteur doen het graag geloven dat je gelijk hebt, maar het blijkt een misstap. Telkens weer. Doodlopend.De dader blijft tot het einde toe ongekend.

De uitdaging is groot om de losse puzzelstukjes op de goede plek te krijgen, wat uiteindelijk ook lukt.

Toch is er ook een soort van open einde. Het verhaal is zeker af, de moord in zijn geheel opgelost, maar “what about Robbie himself?” Voor zowel Lowina als de lezer de grote vraag. Dat smaakt naar meer in een volgend boek.

Hoewel het verhaal fictief is en zowel de hoofdpersonen als de gebeurtenissen geheel verzonnen zijn, zou het zomaar echt gebeurd kunnen zijn. Het is realistisch geschreven.

Anne van Doorn heeft met De man die zijn geweten ontlastte wederom bewezen creatief genoeg te zijn om ons als lezer in de huid van de hoofdpersonen te laten kruipen. Hoewel Robbie en Lowina reeds lange tijd in eerder verschenen boeken van de hand van de auteur bestaan, kun je elk deel ook goed apart lezen. Ieder boek bevat een nieuw mysterie. Anne van Doorn bracht met vrij grote snelheid 5 titels uit op papier, maar daarnaast schreef de auteur tussen mei 2017 en heden ook nog eens tal van extra verhalen als Ebook.

Meer weten over Anne van Doorn en zijn boeken ? http://www.e-pulp.nl/auteur-doorn.htm

ISBN 9789492715333, paperback, 245 blz. uitgeverij E-Pulp Publishers, oktober 2019

http://www.e-pulp.nl / http://www.annevandoorn.be

Soundtrack boek Ik ben écht niet bang!

Hoe tof is dat ? Als je kunt zeggen:  Ik ben auteur, heb net een heel mooi prentenboek gelanceerd en nu is er ook nog een bijpassende soundtrack ? Rick Meijer maakte zijn droom waar.
Lees het boek Ik ben écht niet bang en luister naar de soundtrack op:
Youtube:
Spotify:
ik ben echt niet bang 1

Rick wilde graag een boek schrijven voor jonge kinderen. Ik ben écht niet bang is een kleurrijk en spannend educatief prentenboek geworden, waarin kinderen leren omdenken, je niet te laten leiden door je angst, maar vooral je hart te volgen.

Flaptekst: Lana ziet het spookhuis dichterbij komen. Nog maar een paar stappen tot…Opeens wordt alles donker. Wat gebeurt er allemaal? En waar komen haar klasgenoten Jasmijn en Saar plotseling vandaan? Langzaam kruipt het kippenvel over Lana’s armen heen. Dan gaan de deuren open…. Durf jij mee het spookhuis in? Maar pas op! Niets is wat het lijkt, als je door Lana’s ogen kijkt.

In Ik ben écht niet bang laat Rick zien dat je kinderen kunt leren omdenken.

Zie jij een eng dier voor je staan? Maak er dan in je hoofd een ander dier van wat jij wel leuk vindt. Oftewel, maak van een mug in dit geval geen olifant, maar andersom. Zo creëert de auteur op iedere bladzijde een beeld waarbij de kinderen uitgedaagd worden om hun eventuele angst die ze op dat moment bij de illustraties ervaren, om te zetten in iets positiefs. Ook voor ouders kan het boek tijdens en na het lezen een handreiking zijn om te praten met hun kinderen over wat zij nu eng vinden in hun dagelijkse omgeving en samen eens te kijken naar een oplossing.

Ik ben écht niet bang is een boek met verhaal op rijm. Kinderen vinden het hierdoor ook leuk om hardop te lezen, om te horen dat de tekst echt rijmt en nodigt uit tot herhalen. Leest prettig en van alle kleuren wordt je toch echt wel vrolijk ondanks dat het spannend is. De blad gevulde, enorm kleurrijke illustraties van Esther Malaparte, zorgen daarbij voor een bijzonder geheel. Leeftijd circa 4 tot 8 jaar.

In dit boek wandelen kinderen door het spookhuis, het is spannend, maar niet te eng, en aan het einde wil ieder kind zeker nog een keer terug.

Rick Meijer schreef met Ik ben écht niet bang zijn eerste prentenboek. Eerder werd hij al bekend met Breekpunt (2017), een sportief verhaal voor de jeugd over tennis en samen met Gerard van Gemert schreef hij het voetbalverhaal FC de Madonna’s-Onderschept (2017). Ondertussen schrijft Rick aan een nieuw jeugdboek.

Recensie: Loslaten is onmogelijk

loslaten doet pijn 1loslaten doet pijn 2

LOSLATEN DOET PIJN (Marianne Swinkels) 

Loslaten doet pijn, is het waargebeurde verhaal van Marianne Swinkels en haar gezin. Een verhaal vol liefde en overgave. Een verhaal over een weg die niemand wil gaan.

Loslaten doet pijn is een triest maar tegelijkertijd ongelooflijk mooi verhaal. Triest, omdat de hoofdpersoon in het boek, Bryan, maar zo kort heeft kunnen genieten van het leven. Waarbij genieten ook niet het juiste woord is, omdat hij 6 jaar lang zo hard heeft moeten strijden om van slechts heel kleine dingetjes te mogen genieten. Een leven vol oneerlijkheid, een leven wat hij zou graag anders zou hebben geleefd. Een leven waarin hij had kunnen leren wat genieten van het leven betekende.

Maar toch is het ook een mooi verhaal. In die zin mooi, omdat je de enorme liefde in het boek voor Bryan voelt van zijn ouders en zus, maar ook van andere betrokkenen.

Het verhaal leest vlot door, slurpt je helemaal op, laat je niet meer los, heeft veel emotie, maar ook hier en daar een lach, ondanks de ernstige situatie, bij de zeldzame momentjes van geluk. Het enige waarom het haperde tijdens het lezen, was omdat op sommige momenten de tranen over mijn wangen liepen.

Het verhaal is zo levensecht overgebracht aan de lezer, dat je zelf de enorme pijn en het verdriet ervaart die Bryan, zijn zus en zijn ouders hebben moeten doorstaan. Een verhaal vol machteloosheid, onwetendheid en gevoel van vaker niet dan wel gehoord te worden. Als lezer probeer je vaak een verhaal te ontrafelen, kijk je naar de plot van een verhaal. Maar hier valt niets te ontrafelen, het verhaal is zoals het is, het staat er, zo is het en niet anders.

Bryan, een klein dapper jongetje, met zijn eeuwige lach op de momenten dat hij wel genoot van de dingen die binnen zijn bereik lagen. De lach waarmee hij kon verbloemen hoe ziek hij was terwijl hij toch ook veel verdriet had. Maar opgeven was geen optie.

Bryans pad werd anders geplaveid, met zoveel hobbels, en oneffenheden, dat je niets anders kon doen dan struikelen. Het lange pad moest opnieuw geplaveid worden maar niemand wist hoe. Het was een enorme opgave voor iedereen om deze weg te gaan, maar ook een weg vol liefde.

De auteur, Marianne Swinkels, is de moeder van Bryan, Marty zijn vader en Sidney zijn zus.

Na het lezen van het boek voelt het bijna alsof ik Bryan ook zelf gekend heb.

Dag lieve Bryan, nu kun je je eigen pad gaan.

Bedankt Marianne dat ik je zoon mocht leren kennen. En vind het een hele eer dat ik achterop het boek mag staan met mijn quote.