Recensie De puzzelaar

DE PUZZELAAR – ALEXANDER OLBRECHTS

Een tijdje terug alweer, las ik De puzzelaar, een spannend kortverhaal van de Vlaamse Alexander Olbrechts. Lees hier mijn mening.

Een interactief verhaal waarin de lezer wordt uitgedaagd om mee te spelen. Weinig woorden, maar veel verhaal.

Al vrij in het begin van het verhaal ontstaat er een mysterie wat al snel lijkt uit te breiden naar iets ongrijpbaars. Het is aan de lezer om de wirwar van de vele puzzelstukjes bijeen te vinden en te laten verworden tot één geheel. Daartoe dien je afwisselend in de huid van het hoofdpersonage en in het brein van de dader te kruipen, waarin de auteur zeker geslaagd is. Je voelt je echt één met hen en vertrekt op missie, maar het valt niet mee de puzzel op te lossen. Net als je denkt bijna het laatste stukje in handen te hebben, blijkt er toch weer een te missen, maar aan het einde vallen alle losse puzzelstukjes mooi op hun plek. De titel past dan ook op meerdere manieren bij het verhaal.

De kunst  is om een kortverhaal te laten ervaren als een heel boek. En daar is ‘De puzzelaar’ een goed voorbeeld van. Een spannende  thriller met een mooi stukje psyche.

inhoud:

“Ontdek nu het leukste detectivespel: ‘Het Grootse Mysterie Van De Verdwenen Directrice’. Een interactief spel en levensecht mysterie met echte puzzels en speurwerk op verschillende locaties. Schrijf je snel in, want de plaatsen zijn beperkt!”

Op een dag krijgt Lies een mysterieuze reclameboodschap op Facebook. Als puzzelfanaat is ze gedwongen om op de aanbieding in te gaan. De puzzels van Mysteries & Co worden per niveau gruwelijker. Is Lies in staat om de puzzels tot het einde op te lossen? En welke beloning staat haar na de laatste puzzel te wachten?

Naast het kortverhaal ‘De puzzelaar’ schreef Alexander Olbrechts ook nog de thrillers Gevlinderd’ en ‘Het eindigt met jouw dood’. En onlangs won hij  ‘zilver’ bij de uitreiking van De Zilveren Strop 2022 met zijn kortverhaal ‘Jongen zonder naam’. 

Recensie Kir Royal

KIR ROYAL – Julia Ran

Onlangs las ik een zogenaamd Godijntje: Een kort verhaal in boekvorm. Deze keer was het de novelle Kir Royal.

Kir Royal van Julia Ran is een heerlijk kort verhaal, wat prettig leest.

De vlotte schrijfstijl, de vele snelle wendingen en korte maar krachtig omschreven situaties waarin de hoofdpersonages verzeilt raken, maakt dat je je al snel thuis voelt in het verhaal.

Hoewel er bij een novelle vaak te weinig ruimte is om de personages echt uit te diepen, is dat Julia Ran in Kir Royal wel gelukt. Er is vriendschap en loyaliteit, maar daarnaast is er ook frustratie en onmacht bij de personages. Je voelt het allemaal, ondanks de snelle pen.

De kunst van het schrijven is vooral het weglaten, wat in deze novelle heel goed gelukt is. Weinig woorden, veel verhaal.

Inhoud:

De schuchtere Daphne kan haar geluk niet op als miljonairszoon Thom verliefd op haar wordt. Ze twijfelt dan ook geen moment als hij vraagt of ze bij hem wil intrekken. Er is alleen een probleem: Thom is haar baas, dus moet ze ontslag nemen.

Al snel merkt Daphne dat het jetsetleven van Thom veel minder spannend is dan ze dacht. Ze mist een doel in haar leven, nu ze van hem niet meer hoeft te werken. Zelfs haar beste vriendin Jens kan niet voorkomen dat ze dreigt af te glijden in een depressie.

Dan ontvangt Daphne schokkend familienieuws, waardoor ze genoodzaakt is naar het buitenland af te reizen. Is dit een keerpunt in haar leven?

Voor mij was het verhaal te kort, ik had graag meer gelezen. Maar nu blijkt dat de novelle slechts een voorproefje is op de paperback Tequila Sunrise die begin 2023 zal verschijnen. We houden dus nog wat te goed!

Kort verhaal: Vakantie met een staartje

VAKANTIE MET EEN STAARTJE

Vandaag reed ik, geheel ontspannen, met een beter gevoel dan ooit, met een luid snurkende hond Scooter naast me op de voorbank, naar huis. De vakantie was kort, maar fijn geweest. Heeeel fijn. Maar aan alles komt een einde. Heel letterlijk in dit geval.

1

Scooter had goed opgelet of ik wel echt alles mee genomen had voor we definitief zouden vertrekken vanaf ons vakantieadres. Zijn speelgoed, zijn bot voor onderweg en nog een extra tas, die ik toch wel heel zwaar vond. Maar goed, we hadden ook wel veel extra diervoer mee genomen, omdat Scooter op vakantie nu eenmaal nooit eet de eerste 2-3 dagen. Ik had dus heel het circus overhoop gehaald aan verschillende hapjes, die m hopelijk zouden overhalen om deze keer wel gewoon gezellig mee te eten met ons. Maar eenmaal daar hielp het allemaal niets, hij at er amper wat van en vanochtend wilde hij al helemaal niets eten. Ik zou wel nooit wat van die hond begrijpen. Had hij dan geen honger ? Drie dagen zonder eten, ik zou het niet kunnen.  Maar dat overgebleven extra eten zou dan nu wel in die tas zitten, bijna alles zou weer ongebruikt mee naar huis gaan. Ik dropte de tas in de kofferbak. Scooter hielp nog met wat laatste kleine spullen dragen. Iets wat ie goed kan als het zijn eigen speelgoed betreft. Ik weet nog dat ik er om moest lachen. Hij sprong steeds in en uit de kofferbak, wel tien keer. Een favoriet spelletje van m als hij weet dat we ergens heen gaan met de auto. Scooter vindt auto’s en autorijden onweerstaanbaar.

Een uurtje later togen we op weg. Alleen hij en ik. Eens zien wat het leven ons zou brengen vanaf nu. De bossen verdwenen steeds meer uit zicht. De mooie bossen waar ik zeker weten een nieuwe deel voor de geschiedenis had achtergelaten. Een mooi verhaal, dat veel stof tot nadenken gaf, dat zeker niet zou onderdoen voor een goede thriller. Iedereen zou zich eeuwen later nog steeds afvragen of het nou echt gebeurd was of niet.

Onderweg dacht ik terug aan gister. Ik had toch maar mooi de rollen weten om te draaien tijdens die laatste wandeling in het bos

2

We liepen al een tijdje zo kriskras tussen de bomen op een heel mooie natuurbegraafplaats, toen hij opeens zei: Kijk daar wil jij toch ook wel liggen, lijkt me de perfecte plaats voor jou en hij wees naar een achteraf stukje grond tussen een stel hoge bomen. Het was nog een stuk braakliggend terrein, vol verschillende soorten bomen en heuvels, en volop varens, de enige plant die daar waarschijnlijk kon groeien, maar nog zonder bewoners. Daar zou in de toekomst de geplande uitbreiding plaats vinden van de natuurbegraafplaats, lazen we op een bordje. Stil en sereen. Los tussen de bomen, geen paden, alleen een nummer, alleen met gps te vinden voor de bezoekers, als je tenminste de coördinaten opgevraagd had van te voren bij de ingang van het natuurgebied.

Ik keek m aan, wat romantisch! dacht ik, en vroeg of hij dat zelf ook wilde ? Even zag ik een korte aarzeling, maar toen zei hij ook overtuigend ja. ‘Ja!’ Hij herhaalde het nog eens, het leek m een fantastische plek voor later. Hij keek mij daarbij indringend aan, zijn ogen deden het lijken of hij iets in zijn schild voerde, maar ik kon niet bedenken wat. Waar dacht hij aan?

Ik keek wat om mij heen, volgde zijn blik, keek waar hij heen keek en zag echt overal mooie plekjes, toen het kwartje bij me viel. Ineens wist ik het!  Later? Hij dacht niet aan later, maar aan nu! Daarom stelde hij vanochtend voor om te gaan wandelen naar deze mooie plek! Het zou er koel zijn zei hij, wat mij bij deze temperaturen van dagelijks boven de 30 graden, hemels leek.

Nu wist ik wat hij bedoelde, maar wat nu dan? Opeens vond ik deze wandeling helemaal niet meer zo gezellig. Mijn brein werkte op volle toeren.

Het duurde even, maar ik kwam tot een besluit. Ik zou tegen hem zeggen dat het idee mij heel mooi leek en ik het volkomen met hem eens was.

Waarom wachten tot later, als het nu ook kan. Later ben je misschien oud en seniel. Dan mis je je eigen feestje. Toch?

Het moest nu gebeuren dacht ik. Gelukkig kan ik snel schakelen en zag het meteen helemaal voor me. Heerlijk eeuwige rust. De timing was perfect op deze zonnige vooravond.

Ik liet er geen gras overgroeien. Iedereen die mij een beetje kent, weet dat dat mij de eer te na zou zijn. Al had ik dat gewild, gras er over laten groeien, dan was me dat toch niet gelukt met al die verschillende bomen daar. Gras groeit immers niet in de schaduw. Ik wist wat me te doen stond. Ik trok meteen alles uit de kast, ik had immers groen licht, hij had t zelf gezegd toch? Hij had ook ‘Ja’ gezegd toch?  Maar dan wel beter nu, dan later vond ik, dat was ik zeker met m eens. Ik gunde hem en mijzelf echt een mooi feest. Stel je voor dat hij zich nog bedacht. Het was nu of nooit. Ik hing nog wat extra lichtjes in de bomen, daarbij vooral letterlijk het ‘groene licht’ in gedachte houdend. Een feestje zonder lichtjes is immers maar niets. Toch? Met zijn groene licht kon niemand mij wat verwijten achteraf vond ik. Hooguit dat ik te snel gehandeld had. Dat het toch wel later beter een beter tijdstip zou zijn geweest voor een feestje. Maar dat zou ik dan wel zien als iemand mij er op aansprak.

Een dik uur later, een gezicht vol vieze vegen en hevig zwetend door de toch nog sterk aanwezige zon, plantte ik een mooie varen die ik elders weggehaald had op een anonieme plek, op het nog niet gebruikte terrein. Daar zou zo snel niet iemand komen. Bij de eerste eikenboom linksaf, bij de derde berkenboom rechtdoor, bij de tweede dennenboom weer links en tenslotte bij het zesde beukennootje rechts. Alleen ik zou het weten. Je had echt gps nodig om hier te kunnen komen. Maar ik ga natuurlijk wijselijk geen update aanvragen bij Tom Tom voor de routeplanner om de plek op de kaart te krijgen. Ik keek nog even om me heen, naar het resultaat van mijn zojuist verrichtte inspanningen. Het was toch wel erg kaal zo, met maar een varen. Wellicht zou ook de omgewoelde grond aandacht trekken, dus ik plantte er nog wat varens op. Varens hadden het eeuwige leven, mits je ze maar heel goed verzorgde en groeiden wél in de schaduw. Ik hoopte dat moedernatuur deze taak met verve op zich zou nemen. Elders, in de verte stonden ook mooie bloemetjes op andere graven, maar die had ik niet durven wagen, dat zou teveel in het oog springen op een braakliggend terrein. Wel een beetje jammer eigenlijk, want hij hield zo van vlindertjes die altijd op de bloemen en planten in onze tuin afkwamen. Maar ja, er zijn grenzen, je kan ook niet alles hebben op een feestje.

3

Scooter heeft al die tijd dat ik aan het klussen was, alleen maar liggen slapen onder een struik in de schaduw. Gelukkig maar, die is nog veel te klein en wil ik absoluut een normale jeugd geven. Die hoeft er niks van mee te krijgen dat ik meehelp de natuurbegraafplaats te onderhouden om de nodige subsidie binnen te blijven harken. Ik maak m wakker en tevreden lopen Scooter en ik na gedane zaken samen nog een rondje langs de andere bewoners van het terrein. We zouden ons wel wat moeten haasten. Het liep al bijna tegen zonsondergang inmiddels. De doden zouden spoedig tot leven komen, zoals iedere nacht en zien wat voor mooie ‘lichtjes’ ik opgehangen had. Daar hoefde ik niet bij te zijn. Ik gunde ze hun feestje.

Tijdens onze wandeling terug naar het vakantiehuisje mijmerde ik nog even verder. Wat was het leven toch mooi. Het was makkelijker gegaan dan ik had verwacht. Ik vroeg hem gewoon te gaan proefliggen om een foto te maken. Dan zouden we die kunnen bewaren voor later, bij zijn geschreven laatste wil. Ik zei hem, dat iedereen dan kon zien dat hij het echt altijd al graag gewild had, daar begraven te worden op die mooie plaats en wees naar de plek die hij gekozen had. Als hij nou eerst ging liggen, dan maakte ik een foto en dan zou ik daarna ook gaan proefliggen. Het leek mij ook wel wat, de natuur heeft tenslotte leven gegeven en wat is er dan mooier als je weer terug een met de natuur kunt worden? zei ik. Hij vond het een pracht idee en ging vol vertrouwen op de door hem gekozen plek liggen. Snel schoot ik een paar plaatjes.

De volgende ochtend zouden Scooter en ik onze vleugels verder uitslaan, zonder zorgen. Heerlijke gedachte, ik keek er naar uit. Maar eerst zouden we nog genieten van de laatste wegtikkende minuten voor zonsondergang. Het werd nog een zeer ontspannen avond. Heerlijk in het bos bij het vakantiehuisje, glaasje water erbij en genieten van een boek, je kent t wel. Ergens ver weg, tussen de bomen, zag ik nog kleine ‘groene’ lichtjes. Ik vond het zo stil en sereen. Jammer dat ze straks onweer opgaven, dan zou de betovering verbroken worden en het feestje een grauwe sluier krijgen.

4

Vandaag dus naar huis zoals ik al eerder schreef.

De autorit verliep goed, beetje heet, maar met een uurtje waren we thuis. Scooter had heel de weg liggen snurken, alsof hij de hele nacht niet geslapen had en heel hard gewerkt had. Hij was ook onrustig in zijn slaap, alsof hij enorme kuilen aan het graven was, zijn favoriete hobby. Raar beest toch. Hij slaapt 80% van de dag. Ik zou best willen ruilen eigenlijk.

Om 15.00 zijn we weer thuis. Ik zet de motor af, pak mijn spullen van de achterbank en ook Scooters hele verzameling aan dennenappels en eikels, van 5 dagen door het bos struinen. En enkele van zijn botten. Vreemd uitziende botten dat wel, beetje knokig ook. De fabrikanten verzinnen toch ook steeds weer wat nieuws zeg, om maar de verkoopcijfers op te krikken. Ze lijken steeds echter.

Ik breng de botten binnen en sla er verder geen acht op. Scooter is blij, want bij de buren loopt Saartje buiten, een mooie wollige dame waarmee hij geprobeerd heeft een gezin te stichten, maar jammerlijk mislukt is. Ze begroeten elkaar enthousiast.

Terwijl ik heen en weer loop, begint mijn elektrische auto opeens te praten. Ik zweer t je, de motor was  echt uit. Ook het spraakbevel stond uit. Echt waar! Overtuigd dat ik rijp ben voor een gesticht, loop ik voorzichtig dichter naar de auto toe. Ik hoor wat gemurmel en nog wat geluid, wat lijkt op het rammelen van botten. Hoeveel botten heeft die hond eigenlijk verzameld op vakantie, dacht dat ik ze allemaal al had binnen gebracht? Het geluid komt van ergens achter, lijkt wel vanuit de kofferbak. Angstvallig loop ik om de auto heen. Ik verman me en zeg tegen mijzelf dat ik niet zoveel fantasyboeken meer moet lezen. Het leek na alle thrillers een welkome afwisseling, een ander genre proberen, maar nu weet ik het zo net niet meer. Ik stap nog wat dichterbij. Het is nu doodstil. Heb ik me het verbeeld? Scooter staat niettemin enthousiast te springen bij de kofferbak. Ik maan hem tot stilte en dat hij braaf moet wachten terwijl ik luister of er nog iets gebeurd. Heldhaftig probeer ik de kofferbak een stukje open te maken. Ik wil echt niet dat Scooter ergens van schrikt en een levenslang trauma op loopt. Hij is immers nog zo klein.

De kleine opening geeft niet veel bloot, ik zal het kofferdeksel nog wat verder open moeten doen. Heel voorzichtig til ik het deksel op. Scooter staat inmiddels nog wilder tegen de auto te springen, hij wordt compleet gek, net zoals bij zijn dagelijkse bak vers vlees thuis die hij onweerstaanbaar vindt, waar hij een moord voor doet. Het lijkt wel of hij denkt dat die kofferbak vol zit met vlees, zo blij kijkt hij. Ik maan hem nogmaals tot stilte maar er zitten zoals altijd weer watten in zijn oren. Hij gaat niet terug zitten, wat ik ook zeg. Opeens springt Scooter tegen me op, ik val en voor ik het weet, springt hij tussen de ietwat grotere opening door, zo de kofferbak in. Meteen daaropvolgend hoor ik een enthousiast geblaf, gelik en gesnuif. Alsof hij heel blij is, iemand ziet die hij heel goed kent.

Dan draait mijn maag plots om.

Het zal toch niet….? We zijn 80 km verder op. Dat is onmogelijk!

Ik had zo’n mooi feestje georganiseerd !

Dan hoor ik naast het gelik en enthousiaste gesnuif ook nog een ander geluid. Het lijkt op geknaag. Alsof hij met smaak op een stel botten aan het kauwen is. Oh gelukkig, denk ik, hij is gewoon blij dat hij weer thuis is en bij zijn botten kan die nog in de extra tas zitten in de kofferbak.

Ik sta op en open het deksel van de kofferbak nu helemaal om te kijken naar die malle hond. De schrik van zojuist is totaal verdwenen. Scooter kijkt met zijn meest beste happydogsmile mijn kant op en werpt vervolgens een groot knokig bot op de grond voor mijn voeten. Er volgt nog een tweede en derde, en nog meer … ze lijken allemaal op de botten die ik eerder van de achterbank had gehaald. Ik wist niet dat we zoveel extra botten hadden mee genomen aan het begin van de vakantie in de extra tas. Ik raap ze allemaal op om binnen te brengen. Maar dan komt hij plots met een wel heel groot  bot tevoorschijn. Het ziet er wel heel apart uit. Ik kijk van het bot naar hem en weer terug naar het bot en staar m perplex aan. Ik wil m nog tegenhouden, maar het is al te laat. Scooter neemt een enorme sprong en in volle vaart rent hij er vandoor, met een schedel in zijn bek en daaraan vast, een bijna totaal afgekloven skelet. Bot voor bot valt t uiteen terwijl hij naar mijn achtertuin rent. Een Tom Tom of GPS heb je daarbij niet nodig. Scooter wijst als Klein Duimpje met broodkruimels de weg. Ik blijf stomverbaasd achter.

5

De volgende dag lees ik de kop op de voorpagina van de Amersfoortse Courant: Leusden, 22 augustus. MYSTERIE OP DE VELUWE.

Na de hevige onweer van vannacht vonden enkele onderhoudsmedewerkers vanochtend vroeg een mysterieus gat op de natuurbegraafplaats in Leusden.

Op een afgelegen plek, die bedoeld was om in de toekomst te betrekken bij de uitbreiding van het natuurterrein, troffen zij tot hun verbazing een diep gat aan. Het leek wel door een hond gegraven of kwam het door een blikseminslag? Enkele getroffen bomen nabij het gat, zagen er wel troosteloos uit, alle bladeren misten en ze waren compleet verschroeid. Het vreemde was wel dat er enkele afgekloven botten naast het gat lagen. Ze leken van een mens, maar de rest van het skelet ontbrak. Een compleet raadsel omdat er daar nog niemand begraven zou horen te liggen op het nog niet ontgonnen terrein.

Update: nieuws Amersfoortse Courant 23 augustus. Vooralsnog zetten we het gevonden graf te boek als anoniem, het gevonden DNA op de afgekloven botten geeft niet genoeg informatie, maar lijkt wel afkomstig van een dier. Er leven veel wolven op de Utrechtse heuvelrug. Het is bekend dat die nadat ze zelf eerst van hun prooi hebben gegeten, de rest mee slepen naar hun nest om eventueel hun jongen te voeden. Wij gaan er voorlopig vanuit dat dit in dit geval ook gebeurd is. Er hebben zich tot op heden nog geen mensen gemeld die een familielid missen dus er is geen vergelijkingsmateriaal voor verder DNA onderzoek. We gaan daarom over tot sluiting van het dossier.

6

SCÓÓÓÓÓTER !!!!

Daar gaat mijn plan om met gps het onlangs nieuw uitgebreidde geocatching spel te kunnen spelen.

Geocatching in mijn achtertuin is lang zo spannend niet 

—-

De echte details zal ik jullie besparen, ik geef de lezer ook graag nog een uitdaging. Iedereen die thrillers leest kan zich vast een voorstelling maken. Al mijn benodigde kennis om dit ene mooie plekje op deze mooie natuurbegraafplaats vast te kunnen leggen en in gebruik te nemen, deed ik op uit  mooie fictie thrillerverhalen die ik las. Maar ik hou meer van non fictie, dus moest wel wat puntjes aanpassen om mijn plan goed te kunnen volbrengen.

Het lukte perfect.

————————————————————–