Recensie Hoogspanning

HOGGSPANNING – Izzy van der Horst

Een tijdje terug alweer , dat ik dit boek las. Een boek, letterlijk met warme gevoelens.

Wat als je niet in een monogame relatie gelooft? Wat als je liever buiten de lijntjes kleurt? Een open relatie wil? Lees het in de warme roman van Izzy van der Horst.

Mark en Nora hebben het beiden altijd gevoeld: hoewel honderd procent verknocht aan elkaar, passen ze niet in het standaard plaatje van huisje, boompje beestje, maar ‘eten’ ook graag buiten de deur. Wanneer je niet monogaam bent, loop je vaak een beetje uit de pas voor velen, wat niet altijd terecht is. Iedereen heeft recht om te leven en te zijn zoals je wilt en bent.

In dit boek nemen Mark en Nora de lezer mee op hun onvergetelijke reis, op zoek naar zichzelf, op zoek naar meer uitdaging in hun relatie. Beiden knopen ze vriendschappen aan met andere partners, maar ook trio’s behoren tot hun experimenten. O.a Swingen, parenclubs en polyamorie komen regelmatig aan bod, verwerkt in een mooie, op waarheid gebaseerde roman.

Izzy schrijft eerlijk en waarheidsgetrouw, boeiend en met vlotte pen, een boek waarbij je het af en toe wel wat heet krijgt, door de erotiek die volop aanwezig is.

Ver van je bed? Of toch heel dichtbij ? Openheid in een relatie met wederzijds respect moet gewoon kunnen.

Hoogspanning is het eerste boek van Izzy van der Horst en uitgegeven in 2019, welke je soms met heerlijk rode oortjes leest 😉.

P.S. Ondertussen heeft het boek een herdruk en een andere uitdagendere cover. Zie hierboven beide covers.

Recensie: Rechercheur De Klerck en de doodsteek

RECHERCHEUR DE KLERCK EN DE DOODSTEEK (P.DIEUDONNÉ)

Onlangs las ik een kort verhaal, Rechercheur De Klerk en de doodsteek, welke tijdelijk als gratis E-book te downloaden is.

Ter intro van de inmiddels al uit 4-delen bestaande reeks Rechercheur De Klerck boeken schreef auteur P. Dieudonné een kort verhaal, ‘Rechercheur De Klerck en de doodsteek.’ Een leuke eerste kennismaking voor degene die de boeken van P. Dieudonné nog niet kennen.

Op een druilige zaterdagavond wordt er in een portiekwoning op het Noordereiland in Rotterdam een lijk gevonden van een dame. Ze blijkt neergestoken, en om haar heen hangt een aparte geur, die je niet direct verwacht aan te treffen bij een overledene, het ruikt er naar Jeneverbes. Aan rechercheur De Klerck en zijn jonge assistent Klaver de taak om de zaak op te lossen. Aanvankelijk op het verkeerde been gezet door de aparte geur en enige getuigenverklaringen van de medeflatbewoners, staan De Klerck en Klaver voor een raadsel. Maar De Klerck zou de Klerck niet zijn als zijn voortreffelijke speurneus de oplossing niet zou ruiken. Met enige hulp van de jonge assistent Klaver en wat betrokkenen is hij dan ook degene die uiteindelijk de tweede ‘doodsteek’ weet toe te brengen.

De titel bij dit verhaal is heel goed gekozen ‘De doodsteek’: Iemand neersteken of iemand verraden, beide zijn een definitie voor iemand letterlijk of figuurlijk een doodsteek toebrengen.

Omdat dit een kortverhaal betreft leer je de personages en de omgeving van het plaats delict niet zo goed kennen, maar de in korte tijd sterk opgebouwde spanning in het verhaal maakt dat helemaal goed. Het korte verhaal is een prima eerste kennismaking met de auteur en smaakt in ieder geval naar meer. Alle reden om kennis te willen maken met de ondertussen al vier verschenen delen van Rechercheur De Klerck en weer hals reikend uit te zien naar deel 5, Rechercheur De Klerck en de moord in scène, welke in november 2021 zal verschijnen.

Reeds verschenen delen (in paperback) zijn:

Rechercheur De Klerck en het doodvonnis

Rechercheur De Klerck en het duivelse spel

Rechercheur De Klerck en de ongrijpbare dood

Rechercheur De Klerck en het lijk in transito

Het korte verhaal Rechercheur De Klerck en de doodsteek is alleen uitgegeven als EPub/PDF en is tijdelijk gratis te downloaden op de website van de uitgeverij, E-pulp publishers of op de website van de auteur : rechercheurdeklerck.nl

Recensie : Het hol van de rat

HET HOL VAN DE RAT (Kim Verheugen )

Woorden zijn net magneetjes, ze trekken aan of ze stoten af. Door de juiste woorden te gebruiken trek je lezers. Dit krijgt Kim Verheugen met Het hol van de rat ook voor elkaar. Je ogen trekken als vanzelf naar de letters en je verslind ieder woord.

Het hol van de rat, een spannend psychologisch drama. Een thriller waarin de auteur maatschappelijke thema’s uit het dagelijks leven niet uit de weg gaat. Kim Verheugen kleurt graag buiten de lijntjes zonder de serieuze ondertoon te vergeten. Dat is tevens de kracht ook van al haar reeds eerder verschenen boeken.  Deze keer haalt ze thema’s aan als geloof, homoseksualiteit en Gothic.

9 mensen zitten opgesloten in een gebouw, 9 mensen met een totaal ander verleden en totaal andere achtergrond. En er lijkt geen andere uitweg te zijn dan de dood. Wat gaf de doorslag voor de dader om juist deze 9 persoonlijkheden bijeen te zetten, of was dat toeval? En wat wil hij van ze?

In Het hol van de rat leer je al deze mensen een voor een kennen, met sommige wordt je min of meer ‘vriendjes’ met andere totaal niet. Vooral het karakter van hoofdpersoon Emma kruipt onder je huid, een krachtige vrouw, met een goed hart, maar ze draagt een enorme rugzak met zich mee. Net als de andere personages overigens. Een ieder heeft zijn/haar eigen verleden. Door de oplopende spanningen en barre omstandigheden waarin ze verkeren, worden de onderlinge verstandhoudingen steeds slechter en beginnen de verschillende karakters steeds meer te botsen. Ze beginnen elkaar na aan het leven te staan en bovendien zijn er ook nog een paar andere ongenode gasten. De spanning is tijdens het lezen zo goed te om je heen te voelen dat het letterlijk lijkt alsof jij als lezer ook bij hen opgesloten zit. 

Het verhaal is met veel diepgang geschreven, afwisselend vanuit de dader of de andere personages. Het leest heel vlot. Er worden verschillende maatschappelijke thema’s aangehaald, wat dit verhaal een interessant geheel maakt. Het einde heeft een zeer verrassende plottwist en zie je totaal niet aankomen. Hoewel ik het verhaal drie keer onder ogen kreeg, (ik was destijds zijdelings betrokken bij het ontstaan van het verhaal, ik mocht dagelijks meelezen terwijl Kim Verheugen het hele manuscript in slechts twee weken tijd schreef! ) vond ik keer op keer echt heel goed naar het einde toegeschreven. Het blijft boeien en tevens zet het verhaal je aan het denken. Ook na het dichtslaan van het boek houdt het verhaal je nog wel een tijdje bezig.

Kim Verheugen werd eerder bekend met de thrillers ‘Als het roodborstje haar kleur verliest’, De wijven van vijf en Ravenzwart bloed, waarmee ze een Indie Award won. Eenmalig maakte ze een uitstapje met de roman ‘Scherven brengen echt geluk’.

Wie Kim Verheugen overigens wat beter kent, zal ook wat persoonlijke eigenschappen herkennen van haarzelf in het verhaal. Ondanks de ernst van de situatie waarin de slachtoffers verkeren, zal je toch af en toe een glimlach niet kunnen onderdrukken tijdens het lezen.  Kim heeft door de jaren heen een geheel eigen schrijfstijl ontwikkeld en Het hol van de rat is ook nu weer echt geheel op ‘zijn Kimsels’ geschreven.

Recensie : Oscar

In mijn vakantie las ik de spannende thriller Oscar van Yvonne Franssen.

Hoe leuk is het als je zelf min of meer blijkt mee te spelen in een boek, om je eigen naam tegen te komen? Voordat ik het boek kreeg wist ik van niets. Uit de flaptekst bleek niets en ook Yvonne had niets gezegd van te voren. Het boek was gesigneerd en er stond:

And Oscar goes to: Shirley, die haar naam hierna nog veelvuldig zal tegenkomen!

En nog viel bij mij het o zo bekende ‘kwartje’ niet.

Zo leuk om daarna te ontdekken dat je zelf een kleine bijrol in het verhaal blijkt te hebben. Dus ik werd razend nieuwsgierig. Helaas bleek al snel dat het met mij niet goed zou aflopen (géén spoiler), maar het verhaal was er niet minder om.

Het blijkt geweldig goed in elkaar te zitten. Langzaam opbouwende verhaallijn, zodat je alle kans krijgt de vele details in je op te nemen. Geen idee waar het heen gaat en waar de oplossing van de vermeende misdaden te zoeken. Dat kabbelt steeds voort, tot het plots in stroomversnelling gaat. Je hersenen en vooral geheugen proberen alles te volgen en te onthouden, zoveel gebeurd er opeens, maar zullen vele malen crashen. Uiteindelijk volgen een aantal echt verrassende plottwisten en laat Yvonne de lezer totaal verbijsterend achter. Hoe kan het dat ik dit niet heb zien aankomen?
Subliem geschreven. Smaakt zeker naar meer.

Yvonne debuteerde in 2011 met de literaire thriller ‘Talio’. Daarna volgden ‘Mysterie aan de Maas’, ‘De genius’, ‘Schaduwen’ en ‘Kamer 305’. En velen weten het misschien niet, maar Yvonne schrijft ook graag versjes en verhalen op maat. In 2018 verscheen haar boek ‘Oma zegt’ met daarin een verzameling van oma’s mooiste, liefste en ondeugendste versjes.

Uitgegeven bij Futuro uitgevers. Juni 2021

Recensie : Pingwing

PINGWING – Rick Meijer

Voor uitgeverij Ploegsma mocht ik me ontfermen over Pingwing. Een kleurrijk prentenboek voor de jongste lezertjes, van Rick Meijer

Ergens ver, heel ver weg, woont een heel lief wezen. Zijn naam is Pingwing. Waar hij woont voelt het nogal koud en zijn leven is zóóó saai, denkt hij. Maar dan hoort hij van een land, aan de andere kant op de aardbol….daar is alles mooier en beter en vooral…warmer!

Pingwing slaat zijn vleugeltjes uit, laat zijn papa en mama, familie en vriendjes achter en vliegt naar Hawaï. Een heel warm land, waar hij al snel heel veel nieuwe vriendjes maakt, alles is zo mooi daar, hij beleeft de wildste avonturen, dikke pret, het kan allemaal niet op, zoals hij dagelijks verteld en doet geloven. Maar toch…. Eigenlijk heeft hij het nog steeds koud.

Plots mist hij zijn familie enorm, hun warmte, hun gezelligheid. Wat moet Pingwing doen?

Het verhaal van Pingwing verteld op eenvoudige wijze over familie, verlangen, en geborgenheid. Heel leuk om bijvoorbeeld in peuter- en kleuterklassen voor te lezen, het zal zeker reacties uitlokken. Kinderen hebben immers altijd dromen en verwachtingen. Dit boek sluit daar heel goed bij aan.

Uit de pen van Rick Meijer verscheen eerder al ‘Breekpunt’ en ‘Ik ben echt niet bang.’

Bij ieder boek wat Rick schrijft, probeert hij een boodschap mee te geven aan de lezers. Ook met ‘Pingwing’ is dat weer gelukt. De mooi gedetailleerde illustraties in Pingwing, van de hand van Jade van der Zalm, vullen het  verhaal heel goed aan en samen vormt het een prachtig geheel.

Het boek werd uitgegeven bij Ploegsma – Kinderboeken.nl

Recensie : Hello honey are you there?

Je zal maar 75 zijn en nog steeds de hele wereld rondreizen. Je deed dat al van jongs af aan en nu nog steeds. Je beleeft daarbij zoveel dat je het niet alleen aan het papier wilt toevertrouwen, maar ook anderen deelgenoot wilt maken. Dat is wat Elly van Driel deed, al jaren schreef ze alles op haar blog, maar nu kreeg het voor het eerst ook een boekvorm.

‘Hello honey, are you there?’ is Elly’s persoonlijke verhaal, interessant, spannend en met enige humor geschreven.

Het boek heeft een vlotte schrijfstijl, en net een slagje grotere letter, waardoor het zeer plezierig leest. De cover, een wat vage persoon op een scherm, past precies bij het verhaal.

In ‘Hello honey are you there?’ neemt Elly (Pam) ons mee tijdens haar laatste trip, een vier maanden durende reis door Zuid Amerika. Ze voert ons langs prachtige bezienswaardigheden, rechtstreeks de vaak nog ongeschonden natuur in. Geen standaard stedentripje. Ze is wars van groepsreizen, dus plant alles in haar eentje, wat soms toch ook weer een hele uitdaging blijkt te zijn, omdat de lokale bevolking over geplande reserveringen soms andere opvattingen blijkt te hebben en andere normen hanteert. Maar Pam staat haar mannetje wel en doet vele mensen verbazen met haar doortastendheid. Ze beleeft mooie momenten, maar beland soms ook in hachelijke situaties. Ze beschrijft in haar boek werkelijk ieder detail van haar reis, veel over de cultuur en de omgeving. Je krijgt een goed beeld van alle toeristische- en niet toeristische plaatsen. Ze vertelt precies genoeg om ons een voorstelling te kunnen maken, om ons het gevoel te geven dat wij daar ook staan, samen met haar, zonder dat het een geschiedenisboek of een reisgids wordt. Ik zou er zo naar toe willen.

Daarnaast speelt tijdens haar reis nog iets; een scammer kruist haar digitale pad en houdt haar bijna heel de reis in zijn greep. Aanvankelijk gaat ze op zijn avances in, maar al gauw beginnen zijn goede bedoelingen scheuren te vertonen. Dat zorgt voor de nodige spanning waar ze maar moeilijk van los kan komen en waardoor ze op sommige momenten toch wel op het reisplezier inlevert. 

Elly, alias Pam is de hoofdpersoon in dit boek, maar daarnaast leren we scammer George ook heel goed in al zijn eigenaardigheden kennen. Een goed voorbeeld, hoe scammers mensen proberen op te lichten via Facebook of Whatapp. Het zal je overkomen.

De combi van deze twee, de avontuurlijke reis én de scammer, zorgt voor een spannend geheel, welke je niet wilt loslaten, je beland in een absolute rollercoaster en dat maakt dat je het in een keer uitleest.

Inmiddels is Elly 78, maar nog altijd onderweg wanneer het kan. Heerlijk, als je zo je dromen kunt najagen.

Elly schrijft regelmatig op haar blog over haar belevenissen. Wil je haar volgen ga dan naar: ellyvandriel.nl

Recensie: Rechercheur De Klerck en het lijk in transito

En daar was hij dan : ‘Rechercheur De Klerck en het lijk in transito’, wederom een boeiend verhaal in de spannende reeks detectives van P. Dieudonné.

Zoals het een echte detective betaamd wordt er al meteen aan het begin van het verhaal een moord gepleegd. Maar wie is de dader? De Klerck en zijn trouwe jonge assistent Klaver zetten er zoals gewoonlijk weer een wedje op. Zal het Klaver eindelijk eens lukken om zijn meerdere te overtroeven?

De cover past goed bij het verhaal en wordt alleszins duidelijk tijdens het lezen. De locatie waar het lijk gevonden wordt zegt al direct veel over de titel van het boek.

Na drie eerder verschenen boeken van Dieudonné, voelen de hoofdpersonages inmiddels al heel vertrouwd aan, je kent de karakters van De Klerck en Klaver ondertussen al best goed en dat leest meteen heel prettig. Tot bijna op het einde van het verhaal verschijnen er nog telkens nieuwe personen ten tonele, die zijdelings, of naar later zal blijken, toch iets meer betrokken zijn bij het geheel. Die personen in het boek leer je niet echt kennen, zij worden maar oppervlakkig beschreven. Maar doordat het verhaal zo duidelijk en met goed opgebouwde spanning geschreven is, en de focus meer ligt op de aanwijzingen die naar de oplossing van de moord leiden, is dat totaal geen gemis.

Locaties in het verhaal worden nauwkeurig beschreven. In het boek komt, naast de stad Rotterdam, ook IJmuiden aan Zee voor. Ikzelf kan van die locatie, waar op dat moment een deel van het verhaal zich afspeelt, bijna letterlijk iedere zandkorrel dromen. Ik was verrast hoe goed alle details klopten, terwijl ik weet dat de auteur al heel veel jaren geleden Nederland achter zich gelaten heeft. De auteur schrijft ook met de tijd mee, haalt zo bijvoorbeeld de coronacrisis aan en de Nederlandse varkensboeren die voor hun rechten strijden in Den Haag.

De spanningsboog in detectives vind ik nooit zo heel erg hoog liggen, maar wat ze zo leuk maakt om te lezen, is, om in het brein van de rechercheurs of potentiële daders te kunnen kruipen. De auteur slaagt er heel goed in, om de lezer dat te laten beleven. Zo geeft rechercheur De Klerck bijvoorbeeld ook nu weer steeds iedereen halve antwoorden. Maar ondertussen is zijn brein al drie stappen vooruit. Hij trekt conclusies waar wij (nog) geen weet van hebben. Zijn gedachtegang is soms echt niet bij te benen en daarin ligt dan voor de lezer de uitdaging.

Het boek is maar 141 pagina’s dik, maar het leest alsof het er vijfhonderd zijn. Tussen de regels door ‘lees’ je nog zoveel meer details. Details die niet staan genoemd, maar omdat het zo beeldend geschreven is, breiden die details zich vanzelf verder uit in je hoofd, waarmee het boek steeds ‘dikker’ wordt.

Dit verhaal, ‘Rechercheur De Klerck en het lijk in transito’, is wederom een echte ‘De Klerck’.
P. Dieudonné heeft na vier boeken inmiddels wel bewezen, een eigen schrijfstijl ontwikkeld te hebben en ik vind daarom dat het tijd wordt de voortdurende vergelijking met Baantjer los te laten. De auteur verdient een eigen identiteit en daarmee de ‘De Klerck’ ook.

Wederom met plezier gelezen, het was of je weer even thuis kwam bij oude vrienden.

P. Dieudonné schreef eerder Rechercheur De Klerck en het doodvonnis, Rechercheur De Klerck en het duivelse spel en Rechercheur De Klerck en de ongrijpbare dood, uitgegeven bij E-Pulp Publishers.

Recensie: Wodka en Ranja

Voor Yvonne Sonke – auteur las ik het boek Wodka & Ranja. Een aangrijpend, zeg maar gerust schrijnend verhaal. Het boek gaat over 2 kinderen, die mishandeld worden door hun aan alcohol verslaafde moeder. Daarbij moet je niet denken aan lichamelijke mishandeling, maar psychische mishandeling. Wat minstens net zo erg is, maar helaas tegelijkertijd ook een stuk minder zichtbaar voor de omgeving.

Het verhaal is fictief, maar met waargebeurde feiten. De situaties waarin de moeder en de kinderen belanden zijn zo uit het leven gegrepen. Het kan achter elke voordeur verborgen zitten.

De kinderen uit dit verhaal worden dagelijks geconfronteerd met dingen die je als kind echt niet hoort mee te maken, hoort te zien of wil meemaken en groeien op onder erbarmelijke omstandigheden. Je staat klaar om te oordelen. Toch ervaar je tijdens het lezen de liefde die de moeder onvoorwaardelijk heeft voor haar kinderen. Een dubbel gevoel. Ze wil er absoluut voor haar kinderen zijn, maar alleen kan ze niet anders, dan steeds terug grijpen naar de fles. De alcohol verslaving is een ziekte geworden en alle hulp lijkt ver weg.

Eenmaal in het boek begonnen, is het moeilijk weg te leggen. Het deed mij denken aan vroeger. Ik had toen een buurjongen met een klein zusje, destijds 8 en 3 jaar oud, die ook onder deze omstandigheden opgroeiden. Ik had toen zelf ook net kleine kinderen. En dan gebeurd het. Je hoort de verhalen, je ziet dingen met je eigen ogen gebeuren, of juist niet gebeuren, maar je hebt zo je bedenkingen. En je twijfelt, want de echte waarheid van binnen ken je niet. Je eigen kinderen groeien op en als je in hun ogen kijkt en hun geluk ervaart, kun je niet voorstellen dat er elders iets totaal anders kan afspelen achter de voordeur. Dus doe je niets. Ik denk daar nog vaak aan terug. Als ik toen zoveel levenservaring had als nu, dan had ik zeker aan de bel getrokken. Gelukkig voor de buurjongen en zijn kleine zusje deden andere mensen dat wel, al was het al te laat. De jarenlange mishandeling had al diepe sporen getrokken in hun psychische gesteldheid. De kinderen van destijds, weet ik, dragen er nu nog steeds de gevolgen van, al zijn ze inmiddels volwassen. Ook in dit verhaal gaat het zo. Er zijn signalen naar buiten, maar de omgeving twijfelt om in te grijpen. En dus doen ze niets of weinig.

De auteur raakt je met dit verhaal. Alles is tot in details beschreven, en de karakters zijn goed neergezet. Je voelt het leed van de kinderen en de onmacht van de moeder zo goed. Ondanks dat je geneigd bent om met een bestraffend vingertje naar de moeder te wijzen en de kinderen te omarmen, ontwikkel je toch ook enigszins sympathie voor hun moeder, hoe onwaarschijnlijk dit ook klinkt. Haar liefde is onvoorwaardelijk, ze heeft dit absoluut niet gewild toen ze haar kinderen op de wereld zette.

Sterk geschreven verhaal, wat je compleet leegzuigt tijdens het lezen, het moest wel even bezinken nadien. Enige gemis vond ik dat het einde wel enigszins abrupt stopt, een soort van open einde. Er had naar mijn mening nog wel een hoofdstuk toegevoegd kunnen worden of een extra nawoord bij gemogen over hoe het de hoofdpersonen later in hun leven is vergaan.

Het boek is een echte eyeopener, welke linkt aan de nieuwsberichten die helaas nog vrijwel dagelijks in kranten staan, over dit grote verborgen leed.

Yvonne Sonke is het pseudoniem van Yvonne Schoolderman-van Betlehem. Zij publiceerde ruim 250 blogs, ervaringen als patiënt en verpleegkundige vormden de basis. Daarna schreef zij vooral korte verhalen. Deels gepubliceerd in diverse bundels. Wodka & Ranja is haar eerste boek, gebaseerd op eigen herinneringen uit haar vroege jeugdjaren, aangevuld met fictie.

De helft van de royalty’s voor ‘Wodka & Ranja’ gaan naar ‘Het vergeten kind’. Een organisatie die zich inzet voor kinderen die opgroeien in gezinnen met meervoudige problematiek, bijvoorbeeld ten gevolge van overmatig drankgebruik van een of beide ouders.

Recensie: Hoteldeboteldebotel in een hotel

HOTELDEBOTEL IN EEN HOTEL van Eugenius Quak.

Serieuze zaken met scherpzinnige humor

Weten jullie het nog ? Mijn vorige post over dit boek ‘Hoteldebotel in het hotel’ van Eugenius Quak? Ik probeerde jullie er van af te houden, om het niet te lezen, het niet te kopen, er niet eens over na te denken. Maar 1 april, de dag van uitgave, komt steeds dichterbij en ik zie dat jullie twijfelen, dus ik zal jullie nog een laatste keer proberen te overtuigen.

Hoteldebotel in het hotel, is een boek wat je echt niet moet lezen, niet kopen, gewoon links laten liggen. De uitgever van deze auteur roept dat ook letterlijk op de eerste paar bladzijden voorin het boek. Daarnaast benadrukt hij wat voor een slechte auteur Eugenius Quak is. En oh, dan zegt hij ook nog even dat Eugenius Quak gezocht wordt wegens wanpraktijken die het daglicht niet kunnen verdragen. Onzin? Nee echt niet. Alle ingrediënten om onze nieuwsgierigheid te wekken zijn op deze manier meteen aanwezig..

De uitgever bleef echter volhouden dat ik dit geniaal geschreven boek niet moest lezen, dat ik niet moest geloven wat de auteur de lezer op de mouw probeerde te spelden en dat de humor in het boek echt te gek was om gedrukt te worden. En nu, beste lezers, proberen ze óók jou te beletten dat je gaat lezen na de verschijning op 1 april. Echt geen grap, het boek komt er. Deze detective is doorspekt met humor en sarcasme. Moord en humor? Bizar. Ik geloofde niet dat dat kon. Dus ik sloeg alle adviezen in de wind en las verder. Oef! Dat heb ik geweten. Meestal sta je aan de zijlijn van een verhaal, maar in dit boek word je bijna het meesterbrein himself, zo wordt je bespeeld en gehersenspoeld tijdens het lezen.

Ik vraag je nu ook om deze post niet verder te lezen, want ik weet zeker dat je toch niet gelooft wat ik schrijf. Lees je wel verder? En denk je zelfs het boek daarna aan te schaffen? Je bent gewaarschuwd!

Wel….Het bijzondere is dat auteur Eugenius Quak zélf de hoofdpersoon is in dit verhaal. Hij is auteur, maar daarnaast ook een detective van wie het verleden niet altijd even vlekkeloos verliep. Veroordeeld en in het gevang beland, maar op slinkse wijze weer ontsnapt. Mede daarom wordt hij op de hielen gezeten door Drs. Ing. Rotting, hoofd van Quak’s uitgeverij ‘The House of Nemesis’ en tevens oud minister, Rechercheur de Hond, die tegen iedereen aan blaft en ook commissaris Van Konijnenberg huppelt achter hem aan. Maar Eugenius zou Eugenius niet zijn als hij zichzelf niet zou proberen vrij te pleiten. Hij duikt daarom onder en probeert iedereen te laten denken dat hij niet bestaat. Zoiets als ‘red herring’ (rode haring).

Weet je nog wat ik eerder schreef in mijn andere post hier over Hoteldebotel in het hotel en over over red herring (rode haring)?

Stel, je zit een politie- of detectiveserie te kijken. Zo tegen de helft van het verhaal lijken álle aanwijzingen te leiden naar persoon X als dader. Er is bewijs, de politie zit op zijn hielen en alles duidt erop dat dit de dader is. Maar dan pakken ze de schurk, zetten ze hem in de verhoorkamer en dan blijkt dat zijn verdachte activiteiten die bewuste avond niets meer waren dan een geheim bezoek aan de minigolfbaan, zijn guilty pleasure. Dan blijkt dat personage Y, dat al gauw als onschuldige gelabeld werd, de grote bad guy is.

‘Red herring’ is dus een rookgordijn.

Wie zal Eugenius Quak in dit geval zijn ? Persoon X? Degene die ons brein zal bewerken met afleidingsmanoeuvres, een rookgordijn zal optrekken om de spanning te vergroten en lezers op het verkeerde been zal proberen te zetten, zodat de politie al zijn aandacht focust op ‘de rode haring’? Of is hij persoon Y, de daadwerkelijke dader die ondertussen nog meer schade aanricht?

Dit verhaal speelt zich grotendeels af in strandhotel ‘De Rode Haring’. Is de naam toeval of zorgvuldig overwogen?

Eugenius Quak -enfant terrible van de misdaadlectuur- beland na zijn ontsnapping uit het gevang in dit hotel, een vakantie- en rustoord voor ‘krasse overjarigen. Helaas vinden er al snel enkele misdaden plaats, al dan niet ‘per ongeluk’. De verdenking valt vrijwel meteen op hem, maar wanneer hij dreigt te worden gearresteerd lijkt hij steeds beter in het creëren van zijn eigen alibi’s te worden. Keer op keer weet Eugenius de aanwijzingen die naar hem als dader leiden naar het land der fabeltjes te verwijzen en zegt hij te weten wie het dan wel gedaan heeft. Hij lost alles op, soms heel serieus maar ….mééstal níet.

Zo beland hij keer op keer in diverse hachelijke maar ook zeer lachwekkende situaties. Je kan dit boek echt niet serieus nemen. Vol met scherpzinnige humor, de auteur krijgt iedereen op zijn hand.

Je wordt als lezer uitgedaagd, maar tevens gebrainwasht door Quak. Genadeloos afgestraft, als je niet je hersenkwabben gebruikt waar ze voor bedoeld zijn. ‘Je dacht vast dat dát de dader was, of dat het zo gegaan moet zijn’. Het doet overkomen, dat je maar beter kan begrijpen wat hij lijkt te zeggen, anders krijg je als lezer zeker de stempel oer-ezel toebedeeld. Bij hoofdstuk dertien zegt Eugenius Quak dan ook dat we nu toch echt wel moeten weten wie de dader is, dat hij écht genoeg aantekeningen heeft achtergelaten in het hele boek. Maar werkelijk, je brein vliegt dan nog steeds alle kanten op, je hebt geen idéé! Wij blijken geen van allen potentiële detectives in de dop.

Zo nu en dan wordt er ook steeds terug verwezen naar ‘Gruwelijk is het huwelijk’, het boek wat vooraf ging aan Hoteldebotel in het hotel. Wie het niet las, wordt zeer op de proef gesteld. Quak brengt het zo, dat je nog tijdens het lezen van ‘Hoteldebotel in het hotel’, naar de boekhandel rent om er alsnog achter te komen waarom ‘dat huwelijk’ nou zo ‘gruwelijk’ was. Details uit dat boek kunnen volgens Eugenius van ‘levensbelang’ zijn, wil je zijn huidige penibele situatie beter begrijpen.

Ik durf met grote stelligheid te beweren dat dit boek, ‘Hoteldebotel in het hotel, door de manier van schrijven en hoe het in elkaar gezet is, echt enig en uniek in zijn soort is, tenminste, op deel 1 ‘Gruwelijk is het huwelijk’ na dan. Boordevol humor en sarcasme, maar met een heel serieuze ondertoon er in en subliem einde wat je zeker nooit geraden zou hebben. Ik heb me echt kostelijk vermaakt.

Het is Eugenius Quak bovenal gelukt om ons als lezer in het ongewisse te laten: Bestaat Eugenius Quak, als zijnde auteur, nu echt, of is de naam op de cover een pseudoniem zodat hij nog steeds onopgemerkt door kan gaan met zijn wanpraktijken en overal mee weg kan komen in zijn verhalen?

Eugenius Quak weet op geniale wijze ook de grootste slimmerik om de tuin te leiden, met naast al zijn duidelijke aanwijzingen, minstens evenveel misleidende aanwijzingen. In dit boek zitten meer rode haringen dan een visboer in zijn viskar heeft liggen en worden meer rookgordijnen opgetrokken dan een stoffeerder aan gewone gordijnen kan verkopen!

Deze spannende humorvolle detective, ‘Hoteldebotel in het hotel’ verschijnt 1 april, en dat is géén grap, bij uitgeverij E-Pulp.

Eerder verscheen ‘Gruwelijk is het huwelijk’ in deze reeks.

Zo dit was mijn relaas. Denk je nu, na mijn verhaal, nog steeds op 1 april ‘Hoteldebotel in het hotel’ en dan maar gelijk ook ‘Gruwelijk is het huwelijk’ aan te schaffen ? Je bent gewaarschuwd! Da’s géén grap.

Hoteldebotel in een hotel, Paperback, ISBN 9789492715517, Druk: 1 april, 2021, 256 pagina’s, E-Pulp publishers.

Recensie: Op reis (H.o.p.e)

OP REIS (H.o.p.e)

Een tijdje terug alweer , las ik het verhaal van H.O.P.E .

H.O.P.E is het pseudoniem van een auteur, met een grote dosis doorzettingsvermogen en wilskracht.

Op reis is een bundel blogs, autobiografische verhalen, waarin H.O.P.E. verteld over haar leven, een aaneenschakeling van situaties die niemand zou mogen overkomen, een leven wat ieders voorstellingsvermogen te boven gaat. Maar ook over moed vinden, elke dag weer opstaan, elke dag weer jezelf bijeenrapen om door te gaan. Voortdurend op reis zijn met een bus vol monstertjes. Dat verwoorden, kan H.O.P.E als geen ander. Ze verteld in alle ernst, maar toch ook soms met een vleugje humor en flinke dosis zelfspot. Het maakt dat het boek wat luchtiger leest, ondanks het zware thema. Mishandeling, seksueel misbruik, behandeling en het verwerken van deze trauma’s komen naar voren, zonder al te grote details. H.O.P.E besloot niet op te geven, hoe moeilijk het ook was op veel momenten, maar door te vechten, ook al wist ze niet hoe lang ze dat vol kon houden. Ze stond op om anderen te helpen, werd actief in cliëntenraad Fier (landelijk expertise- en behandelcentrum op het terrein van geweld in afhankelijkheidsrelaties). Nog steeds geeft ze lezingen en interviews waarmee ze op aangrijpende en indringende wijze aandacht vraagt voor slachtoffers van geweld. Ook daar schrijft ze over. Ieder blog in het boek getuigt van het grote doorzettingsvermogen van H.O.P.E. Beschadigd voor altijd maar toch blijven gaan.

De titel van dit boek vind ik heel goed bijpassend. Deze bundel leert ons, dat we verder moeten kijken dan de voordeur, dat we moeten signaleren voor het te laat is. Achter iedere deur kan een enorm leed schuil gaan. We mogen onze ogen er niet voor sluiten. Slachtoffers hebben levenslang en hun reis eindigt nooit. We moeten er zijn voor elkaar.

Het was de bedoeling om de gevolgen inzichtelijk te maken voor anderen, en daarin is H.O.P.E zeker geslaagd met dit boek. De auteursnaam H.O.P.E is een pseudoniem en kan men lezen als Hold On, Pain Ends.