Recensie: Dodelijk meeslepend

Dodelijke afrekening Camille Jacobs 2

DODELIJKE AFREKENING (Camille Jacobs)

Camille Jacobs is een Vlaamse selfpub auteur, die zijn thrillerdebuut maakte in 2019 met ‘Wraak’, het jaar daarop in april 2020 verscheen Dodelijke afrekening.

Mijn eerste kennismaking met auteur Camille Jacobs gold dit boek Dodelijke afrekening.

Dodelijk en meeslepend, dat was het zeker, meteen in het eerste hoofdstuk al. Het duurde dan ook niet lang voordat je het verhaal mee in gezogen werd. Hoe meer je probeerde er uit te komen, hoe meer je verstrikt raakte. Het boek las met een sneltreinvaart.

Er zijn 2 personen in het boek die het meest aanwezig zijn. Leo en Alexander, waarbij Leo de hoofdpersoon is en Alexander zijn geduchte vijand, die alleen voor eigenbelang Leo meesleept in een groots mysterie. Later komen er enkele personages bij, waarbij de ene meer op de voorgrond treed dan de ander. De personages werden beeldend in hun omgeving neergezet, maar ik vond wel dat ze wat meer uitgediept hadden mogen worden wat betreft hun persoontje. Door het verhaal heen leerde je Leo kennen als een persoon die eigenlijk totaal niet iemand was die normaal zou mee gaan in het bedriegen van zijn naasten en zijn omgeving maar gewoon niet anders kon. Je voelde de emoties en schuldgevoelens wel goed aan in het boek van hoofdpersoon Leo, dat was goed beschreven. Maar toch leerde je Leo zelf niet echt beter kennen.

Maar het verhaal op zich was wel goed uitgewerkt. Er werden geweldige complotten gesmeed. De uitspraak : vele wegen leiden naar Rome is hier goed gebruikt. Alle zijwegen die worden begaan om problemen die de hoofdpersoon eigenlijk zo snel mogelijk wil vergeten, steken toch steeds weer hetzelfde kruispunt over om te eindigen op dezelfde weg. De weg naar een geweldig hoogtepunt, veel dodelijk verraad. Een sterk plot.

Ik ben fan van verhalen die zich afspelen op eigen bodem van auteurs. Hoewel ik uit NL kom, waren mij de plaatsen in het boek, Antwerpen en Renkum, toevallig goed bekend. Leuke aanvulling.
Wat mij wel opviel was dat er vooral in het begin van het boek veel herhaling zat in bepaalde zinnen, wat onnodig en wat storend was. Dat verdween gelukkig wel na een paar hoofdstukken, waarna het verhaal verder goed doortrok. Een boek toch wel, om in één adem uit te lezen.

Iedereen die deze thriller overleeft, mag zichzelf als zeer sterk in zijn schoenen staand beschouwen.

Ik heb het eerste boek van deze auteur, Wraak, nog niet gelezen, maar dat staat zeker op mijn verlanglijst nu. Achterin het boek Dodelijke afrekening lichtte de auteur ook al vast een tipje op van zijn volgende boek waar hij aan schrijft: ‘De waarheid’.

Camille Jacobs is een Vlaamse auteur, die zijn thrillerdebuut maakte in 2019 met ‘Wraak’, het jaar daarop in april 2020 verscheen Dodelijke afrekening.

Column: Let’s have a party – Indie Awards in het Selfpub Café

Indie Awards in het Selfpub Café ! 

selfpub logo - kopie - kopie - kopie (2)

 

Al 3 jaar lang heb ik, eerst alleen, en sinds een jaartje samen met  Kim Verheugen, de succesvolle Facebook groep Selfpub Café boeken auteurs lezers, een platform voor selfpublishers. Beter gezegd, auteurs die hun boek zelf uitgeven in eigen beheer en dus niet via een reguliere uitgeverij. We bieden de auteurs de mogelijkheid om hun boeken een jaar lang rond te laten reizen als estafette boek, in ruil voor recensies van leden van het Selfpub Café. Gemiddeld doen daar 35 auteurs aan mee met momenteel 42 boeken, die rond gaan  in NL en BE. En er zijn zo’n 600 leden (lezers en auteurs). 

Indie Awards 2018

Ieder jaar hoop ik, hangend aan de boekenbar  in het Selfpub Café, dat er een van ‘onze pubjes’ , zoals Kim de auteurs noemt, de Indie Awards in de wacht sleept. Dé literaire prijs voor indie-auteurs (selfpub auteurs). Eerst door de longlist van publiek heen, dan door de shortlist van publiek en jury. En dan….

Vorig jaar april won Selfpub Café auteur Filip Bastien met zijn boek winteruren de Indie Awards trofee 2018 voor ‘meest memorable hoofdpersoon’ wat we natuurlijk uitgebreid gevierd hebben destijds in het Selfpub Café.

20190908_192049

 

Indie Awards 2019

Ook dit jaar waren er weer meerdere kanshebbers voor de Indie Awards 2019 onder de auteurs van  het Selfpub Café. Te weten Andries Bik met zijn boek Grand Hotel de Bajes, genomineerd voor ‘meest leerzame boek 2019’ , Jolanda van Dijk , genomineerd voor ‘leukste kinderboek 2019 ‘ en Kim Verheugen, zelfs 2x genomineerd, voor ‘beste boek 2019’ en ‘beste plottwist 2019.’ Wauw! Wat zijn wij trots, de boeken van deze auteurs op de boekenbar van het Selfpub Café te hebben liggen.

En dan komt de grote dag, zaterdag 18 april 2020….

De uitreiking van Indie Awards 2019 !

Er zijn altijd veel selfpub auteurs die meedoen, ook auteurs buiten het Selfpub Café om. De longlist Indie Awards 2019 van bijna 100 voorgestelde selfpub auteurs werd bewerkt in de afgelopen maanden tot een shortlist van publiek en jury tot slechts 17 auteurs in 7 categorieën. Uit de shortlist werden uiteindelijk 7 winnaars getrokken voor zowel juryprijzen als publieksprijzen.

De nacht voor de uitslag slapen we standaard met zijn allen niet en uren voor de bekendmaking zijn alle nagels al eraf gebeten. Op moment supreme hangen we aan de bar in ons Selfpub Café en tellen af.  De zenuwen gieren door onze keel, we wiebelen de poten onder onze barkruk vandaan en krijgen bijna een beroerte als het filmpje van de bekendmaking van de Indie Awards, wat we  ‘live’ op onze pc meekijken opeens hapert. Na wat gemopper en gefoeter aan het adres van de pc, gaat het filmpje na enkele seconden weer verder. Gelukkig nog niks gemist. Op en top spanning dus. Maar uiteindelijk blijkt het tenen krommen niet voor niets ! Want trots kunnen we aankondigen, hier in het waterige zonnetje vanaf ons terras van het Selfpub Café, dat onze Selfpub Café auteur Kim Verheugen de Indie Awards 2019  ‘beste plottwist’ won met haar literaire thriller Ravenzwart bloed !!

 

72456745_10156302759047085_7918820950995369984_n - kopie

 

Alle gouden veren aan het adres van selfpub auteur Kim Verheugen van de lezers in en buiten het Selfpub Café waren het waard !
Ravenzwart bloed won !!
En wij trekken de bubbels open ! 🍾🥂🎊🎉
Natuurlijk vind ik het ook heel jammer dat Andries Bik van Grand Hotel de Bajes  en Jolanda van Dijk van Tovernies niet gewonnen hebben, ook deze boeken zouden het echt dik verdiend hebben en ik wens hen dan ook heel veel succes in de toekomst met hun boeken. Want ook alleen al kunnen zeggen dat je boek genomineerd was voor Indie Awards, mag je ook trots op zijn.
Ik ga me nu ook even onderdompelen in een champagne bad , want stiekem ben ik  natuurlijk wel minstens net zo trots als de auteurs zelf, dat het Selfpub Café al 2 jaar lang Indie Awards winnaars onder haar hoede heeft.
Oh ja, rest mij nog 1 ding. Mijn recensie van Ravenzwart Bloed , de winnaar van Indie Awards , beste plottwist 2019 !
93994290_257049681998920_4215068152536498176_n

Enige tijd geleden alweer las ik het boek Ravenzwart Bloed van Kim Verheugen, de dag ging ongemerkt over naar de vroege nacht. De spanning liep op, langzaam werd ik gemarteld om tenslotte gewurgd te worden door honderden letters. Ik kwam er niet meer van los. Wat een verhaal!

Ravenzwart bloed gaat over Tess, een inmiddels 27 jarige vrouw, die als kind een ernstig trauma heeft opgelopen. Misbruik, zowel mentaal als fysiek, kwam regelmatig voor. Een groot familiedrama kwam daar nog bovenop. Het leven lijkt haar ondanks haar erbarmelijke jeugd toch weer toe te lachen, maar niets blijkt minder waar. Vele jaren na het verschrikkelijke drama gebeurd er iets waardoor Tess gedwongen wordt haar verleden weer onder ogen te moeten zien. Er gebeuren vreemde dingen in haar omgeving, waardoor Tess weer steeds vaker momenten heeft dat ze op zichzelf lijkt te worden teruggeworpen. Het helpt er ook niet aan mee dat Machiel, waar ze de relatie mee heeft verbroken, haar blijft stalken. Het diep verborgen verleden haalt haar opnieuw in. En niemand lijkt haar te willen geloven. De enige die er altijd voor haar is, is haar trouwe viervoeter Tuk.

In het boek zit een serieus maatschappelijk probleem verwerkt, wat de lezer bepaalde gruwelijkheden van de samenleving laat zien, welke je liever niet zou willen weten. Toch probeert de auteur de lezer af en toe even adem te laten halen door er ook kleine grappige situaties tussen te voegen. Dat maakt het geheel soms even wat luchtiger, en laat je tussendoor even wat ontspannen voordat je opnieuw weer mee terug gezogen wordt de hel in. Eigenlijk wil je het allemaal niet weten, wat er is gebeurd en wat er mogelijk nog staat te gebeuren. Het liefst wil je niet nog een bladzijde omslaan, maar het boek tussentijds loslaten is geen optie omdat je dan ook qua gevoel de hoofdpersoon, in dit geval het slachtoffer, laat vallen.

Ravenzwart Bloed laat je ook na het lezen niet meer los. Door het schrijnende onderwerp zindert het nog lang na.  Een onderwerp wat helaas met grote regelmaat in de kranten verschijnt, maar ook evenzoveel keren onopgemerkt blijft. Niemand zou zijn/haar ogen moeten sluiten.

Het verhaal, afwisselend, geschreven in heden en verleden van de hoofdpersoon, is meeslepend en zorgt voor veel spanning tijdens het lezen. De verrassende plottwisten maken het geheel af.

De cover van het boek, geschilderd door de auteur zelf, slaat goed op het verhaal. Het geeft mij het gevoel dat de boog strak gespannen staat, en het weerspiegeld, in mijn ogen, het leed van zowel het kind als de volwassene in het verhaal.

Ravenzwart bloed is fictief geschreven, maar bevat ook deels waargebeurde feiten.

Na meerdere boeken van Kim Verheugen te hebben gelezen kan ik wel zeggen dat ze een geheel eigen schrijfstijl heeft ontwikkeld, die bij ieder boek wat je openslaat duidelijk als zodanig herkenbaar is.

Kim Verheugen schreef eerder de thrillers Als het roodborstje haar kleur verliest, De wijven van vijf en de roman Scherven brengen echt geluk. Ondertussen is ze bezig haar vierde boek af te ronden voor de lezers, die de voorlopige werktitel, In het hol van de rat, heeft. Naast schrijven is ze een bezig bijtje op het gebied van schilderen en beeldhouwen.

Uitgeverij Brave New Books
ISBN: 9789402190861
Paperback, 290 pagina’s, literaire thriller

p.s. de foto is natuurlijk een knipoog naar haar nog te verschijnen volgende boek!

Recensie: De man die zijn geweten ontlastte

Een half jaar geleden, in oktober 2019, verscheen bij E-pulp publishers het boek De man die zijn geweten ontlastte, geschreven door Anne van Doorn, een succesvolle auteur van detectives en ik mocht het lezen.

De man die zijn geweten ontlastte

Flaptekst:

In 1983 verdween Tessa spoorloos. Was zij een vrouw met een zwartgeblakerde ziel, of het slachtoffer van liefdeloosheid?

Najaar 1983 liep Tessa Verwold weg uit een christelijke woongemeenschap in Hooglanderveen. Zij werd gezien als de aanstichtster van een bijna dodelijke vechtpartij in de Amersfoortse binnenstad. Na haar verdwijning is de jonge vrouw echter nooit meer gezien. Zomer 2018 meldt een man zich bij recherchebureau Research & Discover in Leiden. Hij is stervende en wil een bekentenis afleggen. Maar na zijn dood ontdekt rechercheur Robbie Corbijn samen met zijn assistente Lowina de Jong dat de man heeft gelogen. Wat is het ware verhaal van de verdwijning van Tessa Verwold en wie is daarvoor verantwoordelijk? De twee speurders worstelen zich door een web van leugens, intriges en moord!

Cover:

Een ietwat donkere cover waarop bij nadere bestudering een gracht te zien en twee kerken, vermoedelijk het centrum van de stad Leiden omdat dat een steeds terugkerende basis in het boek is. Ik vind de cover vrij somber ogen. Maar past wel in de lijn van de andere twee reeds verschenen detectives van Anne van Doorn.

Titel:

Al vrij snel in het begin van het verhaal begrijp je waarom de titel zo gekozen is, het past perfect.

Verhaal:

Het verhaal gaat net als in enkele voorgaande detectives van auteur Anne van Doorn over het rechercheurskoppel Robbie Corbijn en Lowina de Jong, een fijn stel hoofdpersonen om mee samen te werken in de verhalen. Mee samenwerken, dat is het in dit geval ook, want als lezer wordt je constant aan het denken gezet en wil je Robbie en Lowina als vanzelf ideeën of oplossingen aandragen. Lowina voert in deze detective de boventoon. Robbie, haar werkgever van recherchebureau Corbijn, Research & Discover, verschijnt alleen zo nu en dan op het toneel. Dat maakt het er voor Lowina niet altijd gemakkelijker op. Robbie daagt haar, maar ook ons als lezer uit om zijn gedachtegangen aan te vullen, met hem mee te denken.

Er worden in het begin van het verhaal heel snel, in toch wel korte tijd, veel personen geïntroduceerd wat wel even wat meer concentratie vraagt. Voor de ene lezer geen probleem, voor de ander kan het lastig zijn. Maar naarmate het verhaal vordert, komen de belangrijkste personages wat meer naar voor en blijven de anderen wat meer op de achtergrond tot ze aan het einde echt nodig zijn en zo is het uiteindelijk toch goed te volgen.

Slot:

Telkens had ik de moordenaar te pakken, maar even zovelen keren moest ik m weer laten gaan. Telkens wist ik wie de dader was, maar ik mocht m niet arresteren. Waarom dan niet ? Ik wist het immers zeker… Echt… Dacht ik…Ja toch? Nee.

Robbie en Lowina, de beide hoofdrolspelers en de auteur doen het graag geloven dat je gelijk hebt, maar het blijkt een misstap. Telkens weer. Doodlopend.De dader blijft tot het einde toe ongekend.

De uitdaging is groot om de losse puzzelstukjes op de goede plek te krijgen, wat uiteindelijk ook lukt.

Toch is er ook een soort van open einde. Het verhaal is zeker af, de moord in zijn geheel opgelost, maar “what about Robbie himself?” Voor zowel Lowina als de lezer de grote vraag. Dat smaakt naar meer in een volgend boek.

Hoewel het verhaal fictief is en zowel de hoofdpersonen als de gebeurtenissen geheel verzonnen zijn, zou het zomaar echt gebeurd kunnen zijn. Het is realistisch geschreven.

Anne van Doorn heeft met De man die zijn geweten ontlastte wederom bewezen creatief genoeg te zijn om ons als lezer in de huid van de hoofdpersonen te laten kruipen. Hoewel Robbie en Lowina reeds lange tijd in eerder verschenen boeken van de hand van de auteur bestaan, kun je elk deel ook goed apart lezen. Ieder boek bevat een nieuw mysterie. Anne van Doorn bracht met vrij grote snelheid 5 titels uit op papier, maar daarnaast schreef de auteur tussen mei 2017 en heden ook nog eens tal van extra verhalen als Ebook.

Meer weten over Anne van Doorn en zijn boeken ? http://www.e-pulp.nl/auteur-doorn.htm

ISBN 9789492715333, paperback, 245 blz. uitgeverij E-Pulp Publishers, oktober 2019

http://www.e-pulp.nl / http://www.annevandoorn.be

Recensie: Een “nieuwe Baantjer” geboren……

rechercheur De Klerck

RECHERCHEUR DE KLERCK EN HET DOODVONNIS (P.Dieudonné)

Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen, wat een geweldig boek !
Ik, als doorgewinterde Baantjer fan, zou niet gauw geloven dat een debuterende auteur dit kon evenaren. Dus ik begon eigenlijk al heel bevooroordeeld aan deze detective toen P.Dieudonné door de uitgever E-Pulp Publishers vergeleken werd met Baantjer. Maar tjee, eerlijk is eerlijk, het mag echt gezegd worden: in dit geval heeft de auteur het meer dan waar gemaakt. Ze hebben niets teveel gezegd. P.Dieudonné is met zijn Rotterdamse De Klerck gelijkwaardig aan de Amsterdamse De Cock. Het duurde nog geen 10 bladzijden, en ik was al om. Ik zat meteen als een oude speurneus in het verhaal en trachtte de gedachten van De Klerck en zijn jonge assistent Klaver te raden, ik wilde zelf de eerste zijn die de puzzels ontrafelde, slimmer zijn dan zij en hun te snel af zijn. Mijn vooroordelen smolten als sneeuw voor de zon. In 1 dag las ik het uit.

Het boek is in vlotte vaart geschreven, beeldend en leest makkelijk weg. Je wordt er direct in meegezogen, ontvoerd en je wordt pas aan het einde weer vrijgelaten. De Klerk wordt meteen als een krachtig hoofdpersoon neergezet. Ook de andere personages, zoals de jonge enigszins onervaren Klaver en het eerste slachtoffer Bart Bovend’Eerdt worden goed uitgewerkt. Hun gedachtegangen zijn goed te volgen. Ondanks dat moord een serieuze zaak is en het verhaal ook absoluut zo geschreven is, heb ik toch ook wel moeten lachen om die ongeduldige assistent Klaver, en dan de broodnuchtere De Klerck, die het enthousiasme van Klaver steeds direct de kop weer in drukte. De personage De Klerck voert wel de boventoon aan het einde, ik miste Klaver een beetje, die de eer ontviel van het oplossen. Het echte ei van Columbus werd alleen door De Klerck gevonden. Daarbij had Klaver wel meer betrokken mogen worden.

Je herkent ook wel in de stijl dat de auteur ook zelf fan is van Baantjer, sommige stukjes hebben wel de zelfde trekjes als in de Baantjer boeken. De locaties zijn net iets anders, Rotterdam in plaats van Amsterdam ( al hoewel Amsterdam ook heel even voorbij komt) en aan het einde zitten ze aan de eettafel in plaats van in een café als De Klerck nog eens haarfijn de details, die geleid hebben tot het oplossen van de moord, uit de doeken doet. Maar toch is er met die overeenkomst in het geheel niets mis mee. Er zijn immers ook zoveel andere boeken, bijvoorbeeld thrillers of romans die min of meer het zelfde verhaal hebben, maar dan uiteindelijk toch altijd een net iets ander plot blijken te hebben. En P.Dieudonné heeft het nooit onder stoelen of banken gestoken dat Baantjer zijn grote voorbeeld was. Dus dat zijn verhalen ook die kant op gaan had ik zeker verwacht.
Heerlijk leesvoer.

Ik vind het ook leuk, dat je in dit verhaal als lezer wordt uitgedaagd om mee te denken. Telkens was ik zeker van de oplossing, maar een paar bladzijde later was ik dan toch de weg weer compleet kwijt.

In het boek staat ook:
Opgedragen aan Albert Cornelis Baantjer, zonder wie dit boek nooit was geschreven. Dit is mijn eerbetoon aan de grootmeester.
P. Dieudonné heeft het naar mijn mening echt verdiend om naast deze grootmeester te mogen staan. Ik ben dan ook benieuwd waar Rechercheur De Klerck zijn speurneus weer in steekt bij een volgende ingenieus bedachte moord. P.Dieudonné heeft al zeker een plekje verdiend in mijn boekenkast.

Ik geef het boek 4 sterren, al kan het ook 5 sterren zijn, omdat het voor mij echt goed was, maar ik vind dat iedere auteur, ook zelfs een besteller auteur, zichzelf nog altijd mag blijven uitdagen om de lezers te blijven prikkelen met nieuw leesvoer. Daarom geef ik nooit 5 sterren. Maar het was zeker een goed boek.

Paul Dieudonné groeide op in Nederland, maar emigreerde met zijn familie in de late jaren zestig naar Canada. Zijn geboorteland is hij echter nooit vergeten. Dankzij de boeken van Albert Cornelis Baantjer bleef hij een band met Nederland houden. Jarenlang had Dieudonné in Montreal een antiquariaat, tot doofheid en andere gezondheidsklachten hem dwongen de zaak te verkopen. Sindsdien droomt hij ervan in de voetsporen te treden van zijn grote voorbeeld A.C. Baantjer.

Ik ben zeer benieuwd naar het volgende deel: Rechercheur De Klerck en het duivelse spel wat dit voorjaar verwacht wordt.

Meer informatie over P.Dieudonné en de boeken kun je vinden op: http://www.rechercheurdeklerck.nl

Recensie: Su(i)lvester en de lekke luchtballon

silvester en de lekke luchtballon 2

Voor KokBoekencentrum Uitgevers mocht ik deze keer Su(i)lvester en de lekke luchtballon lezen. Wederom een leuk avontuur met spanning en humor. Lees hier mijn mening over dit zesde deel van de leuke kinderboekenserie van Willeke Brouwer.

De boeken van Su(i)lverster waren voor mij en mijn kids een aantal jaren geleden de eerste kennismaking met graphic novels. Ik had tot dan toen dat soort boeken een beetje links laten liggen. Vond graphic novels naar mijn idee, schreeuwerig en druk om te lezen. Maar toen kwam de eerste Su(i)lverster toevallig op mijn pad. Ik kreeg m van een vriend die een hele leuke kinderboeken winkel uit baatte. Hij wist dat ik van simpele covers hield die toch wat te vertellen hebben. En ik vind zeker dat hij daarin gelijk heeft. Zo kwamen inmiddels vrij wel alle delen van Su(i)lvester hier in huis. En ik moet zeggen, ze zijn heerlijk grappig, bijdehand en ook nog leerzaam geschreven en de kleine cartoonachtige tekeningen daarbij maken het helemaal af. De boekenserie kenmerkt zich ook doordat hoofdpersoon Silvester in het boek eigenlijk doodgewone dingen beleefd, uit het dagelijks leven van kinderen in deze tijd, maar toch net ietsje anders uitpakken voor hem. Zo herkenbaar.

Silvester probeert zich groot voor te doen, wat hem niet altijd even makkelijk afgaat na zijn verhuizing van de stad naar het vrije platteland. Want daar wonen immers alleen maar stoere kinderen, die nergens bang voor zijn, toch?
Net als ieder kind heeft Silvester ook bepaalde angsten, maar dat is natuurlijk niet stoer om die te tonen. Hij wil niet gezien worden als de sul uit de grote stad, die niets weet en niets durft. Dus hij zet zo nu en dan zijn masker op en doet net of er niets aan de hand is. Maar dan wint hij een prijs…….ieder kind zou blij zijn, maar Silvester echt niet!

Su(i)lvester en de lekke luchtballon zijn eigenlijk allemaal korte stukjes tekst waarbij situaties uit het dagelijks bestaan van kinderen aan elkaar gebreid zijn tot een spannend verhaal dat uiteindelijk naar de titel van het boek verwijst. Leuk is ook dat de nieuwerwetse woorden die kinderen tegenwoordig gebruiken in het verhaal verwerkt zijn. Daardoor komt het boek nog dichter bij de jonge lezers te staan en spreekt het zeker meer aan. Ouders die het boek eventueel ook lezen, zullen de situaties en het gedrag in de opmerkingen van de kinderen in het boek herkennen. Het afzetten van de kinderen tegen hun ouders maar tegelijkertijd hen ook nog zo hard nodig hebben. Het is zo eigentijds geschreven. De (soms leerzame) tekeningen vullen het verhaal goed aan, waardoor minder tekst nodig is en het heel vlot leest. Leuk lettertype ook, het maakt het geheel grappig en aansprekend.

Indirect zit in dit zesde deel van Su(i)lvester een beetje het thema pesten verborgen, vind ik. Ik weet niet of de auteur dat ook zo had voorzien, maar ik vind het goed gedaan. Het geeft kinderen een stem.

Een leuke aanrader !

Su(i)lvester en de lekke luchtballon is deel 6 in de succesvolle kinderboekenserie, geschreven door Willeke Brouwers. Uitgeven in 2019 bij KokBoekencentrum Uitgevers.

Column: Zomaar een zaterdag momentje

zaterdag

Dit momentje speelde zich al enige maanden geleden af , maar wil ik toch even kwijt .

Vanochtend was ik op een mini markt. Had ik net een stapeltje boeken in handen. Komt er een meisje van een jaar of 10 aan, met 50 cent voor een bepaald boek. Zegt de verkoopster een beetje kattig: ” Ja nu ben je te laat, je had het boek gelijk mee moeten nemen. Die mevrouw (ik dus) heeft t nu op haar stapel.”
Dat meisje keek zo sip en durfde ook niets te zeggen. Ze was heel verlegen en dat de verkoopster zo raar deed, hielp er niet aan mee. Dus ik pakte het boek van mijn stapel en gaf het aan haar. En zei : “hou je geld maar, jij mag het, en ik betaal m wel.”
Ze keek heel blij, en knikte alleen. Ondertussen keek ik nog bij de andere boeken, maar het meisje ging niet weg, ze bleef dicht bij me. Dus ik kijk haar weer aan: steekt ze haar hand uit met de 50 cent. En heel zachtjes zegt ze: “mevrouw heeft u die 50 cent dan echt niet nodig ?”
Op dat moment smolt ik.
Ik denk zomaar dat ze het van haar eigen geld moest kopen.
Ik zei : “nee, je mag het echt houden.”
En toen ik vroeg of ze soms nog meer leuke boeken had gezien?
Ja dat wel….
Dus ik zei: “kies nog maar wat uit dan. Dan krijg je die ook van mij.” Maar dat werd lastig. Want dat durfde ze niet. Ik moest blijkbaar beter aangeven wat ik bedoelde. Dus ik zei: ” oké je mag van mij nog 4 boeken uit kiezen.” ( de boeken waren 5 voor 2,00).
Dat begreep ze wel maar toch ondernam ze niet veel actie. Dus ik vroeg wat ze dan zo al las. En opeens begon ze voorzichtig wat te praten. Dat ze lezen heel leuk vond maar dat ze niet zoveel boeken had thuis en ook niet lid was van de bibliotheek hier. (terwijl dat gratis is tot 18 jaar.)
En dat ze nu van haar geld wat ze verdient had met lege flessen wegbrengen, een eigen boek wilde kopen. Uiteindelijk heeft ze met wat hulp toch de andere 4 boeken er ook bij uitgekozen. En ik de 5 boeken betaald.
Die blik van haar daarna was onbetaalbaar. Waarop ik zei : “dan kan je dat geld bewaren of misschien nog iets anders leuks kopen. Daarop zei ze: “ik eet nooit warme stroopwafels. Wij hebben nooit koeken thuis. Toen ging ze naar de stroopwafelkraam en kocht een reuze stroopwafel, en vroeg twee servetjes. Ze kwam terug, brak m door de midden en gaf mij de ene helft. Ze zei omdat u mij boeken gaf kunt u er zelf geen kopen, dus mag u mijn helft. 😍

Dit is toch iets waar je smorgens gewoon je bed voor uit wil komen ?

(De boeken op de foto zijn overigens mijn eigen gevonden stapeltje, niet die van het meisje)

Column / recensie: In lezersland met Andries Bik

grand hotel de bajes

Hoewel ik zelf het boek Grand Hotel de Bajes van Andries Bik momenteel aan het lezen ben, doe ik er toch langer over dan verwacht.
Een slecht boek ? Welnee !!
Dat zou ik echt niet durven beweren, want bij de wet is het nog steeds zo, dat als je gearresteerd wordt, je altijd het recht van zwijgen hebt, omdat alles wat je zegt tegen je gebruikt kan worden en daar wil ik mijn vingers in dit geval echt niet aan branden.
Bij wat ik tot dusver gelezen heb, val ik van de ene verbazing in de andere en het nodigt zeker uit om te blijven lezen in Grand Hotel de Bajes.

Wat is dan mijn probleem zou je zeggen ?

Nou….
Telkens als ik verder wil lezen, blijkt mijn boek al ingepikt door iemand hier in huis! En de dief houdt zich steevast schuil in een donker hoekje.
Nu kan ik er natuurlijk boos om worden, want mijn qualitytime met een goed boek wordt me immers door mijn neus geboord. Maar dan hoor en zie ik het plezier wat deze anonieme dief er aan beleeft. Maar toch, iets ongevraagd wegnemen, dat kan natuurlijk echt niet. Dus ik besluit ‘m maar eens te gaan verhoren.

“Jij neemt het wel heel letterlijk dat boek hè, als je het zelfs aandurft, het onder mijn neus vandaan te stelen zodra ik mijn kont maar even keer ? Solliciteer je soms naar een “vakantie” in de bajes?”

Alles werd natuurlijk in alle hevigheid ontkend zoals het een echte dief betaamd. Daarop besloot ik hem iets harder aan te pakken en ‘m te chanteren:
“Je leven hangt er vanaf, nu je het slechte pad verkozen hebt; je kan nu niet meer terug, al zou je op je blote knietjes smeken.”
Mijn “arrestant” keek me ondertussen met toegeknepen ogen aan.
“Je mag Grand Hotel de Bajes uitlezen, als je daarna je mening geeft in het Selfpub Café”. De stiekeme lezer keek me nu met grote vertwijfeling aan, want lezen voor een dyslect is al wat, maar een recensie schrijven? Da’s wel heel andere koek. Maar een rechter kent ook geen genade, zoete broodjes worden niet gebakken, dus daar begin ik ook niet aan.
De dief des huizes koos uiteindelijk toch maar eieren voor zijn geld, want hij was ondertussen ook nog eens behoorlijk verslaafd geraakt aan het geheel, en voor een verslaafde is het immers moeilijk afkicken. Aarzelend stemde hij in. Onder mijn wakend oog las hij verder, ik zou m niet meer met rust laten. Wie zijn billen brand, moet op de blaren zitten. Ik zou m zeker niet vervroegd vrijlaten.
Dat ie m echt kneep na mijn uitspraak, mocht duidelijk zijn. Ondanks zijn dyslectie las mijn arrestant het boek in een ruime dag uit, hij sliep er snachts niet eens meer van.
Bang dat de veroordeling nog vele malen erger zou worden als hij in hoger beroep zou gaan, besloot hij uiteindelijk maar schuld te bekennen en dat op papier te ondertekenen voor het Selfpub Café.

Aldus resteert mij nog de schuldbekentenis van de anonieme dief over Grand Hotel de Bajes :

Wat een realiteit in dit boek ! Zo geschreven “alsof ik er zelf zat en mij liet bedienen op een koninklijk presenteerblaadje.”

Erg interessant om een kijkje te krijgen in het leven van gedetineerden in gevangenschap anno 2019. In verwondering gelezen dat het zo ongeveer echt hotels blijken te zijn. Je kent de verhalen natuurlijk wel uit de media, maar het nu te horen van een insider, maakt het nog moeilijker te bevatten. Te gek voor woorden dat we daar met zijn allen aan mee betalen om gedetineerden een korte of lange “vakantie” te bezorgen in een luxe resort.

Hoewel ik begrijp dat detentie niet bij uitstek fijn is, ben ik na het lezen van dit boek toch wel van mening, dat het ook weer niet heel vervelend hoeft te zijn. Ik zou zeggen, het moedigt bijna aan.Als je geen onderdak hebt of iets staat je niet aan, check je toch even daar in. Triest eigenlijk. Ik vraag me wel af of er ook niveau’s zijn. Dat je meer of minder ter beschikking hebt naar mate je meer of minder hebt uitgevreten.

Hoewel ik zelf nooit verder ben gekomen dan een stevig gesprek met oom agent in een politiecel tot diep in de nacht, ben ik na het lezen van dit boek, toch wellicht wel voornemens om volgend jaar ook een vakantie in hotel De Bajes te boeken. Ik kan ook wel wat “Me Time” gebruiken, Andries😉
(Een mens moet toch wat hebben om te dromen)

Andries, ik moest wat neerzetten voor het selfpub café, anders zou ik mijn leven hier in mijn house at the beach niet zeker zijn zo je hebt kunnen lezen eerder in dit bericht, dus bij deze.
Dank dat ik de kans kreeg om je boek te lezen. Ik begrijp nu ook waarom mijn maatjes vroeger zoveel moeite deden om bij oom agent in het geding te komen, die hadden dit vast voorzien😂

De mázzel !!

Column: Zwarte sneeuwwitje

sarah

Moet niet gekker worden… Loop ik vandaag , op deze mooie 2e lente dag, in de plaatselijke supermarkt als – volgens mij nog enige –  nuchtere persoon, die gewoon avondeten haalt, in plaats van eten voor een weeshuis. (omdat de suup 2 weken dichtgaat en er natuurlijk in heel Nederland geen andere supermarkt bestaat, denk ik, of zo). Wordt ik opeens aangesproken door iemand met zwart haar en dito baard, in een zwarte trui en zwarte broek en om het compleet te maken ook nog zwarte schoenen. Het enige gekleurde aan hem was de felrode appel in zijn hand. Eeh ?….ik dacht spontaan, wat is er met Sneeuwwitje en de appel gebeurd?
Ik kijk nog eens, en denk: “Oh, jou ken ik”.
Ik wordt namelijk altijd vrolijk als ik hem zie. Weliswaar heeft ie dan meestal zwart met iets oranjes aan, maar vandaag zit dat pak waarschijnlijk in de wasmachine, en zijn bus is denkelijk ook in de wasserette geweest, want ook die is geheel wit, zonder het bekende oranje logo waar hij eigenlijk altijd mee voor de deur staat. (Hij staat ook wel eens bij de buren hoor, eerlijk waar!)
Maar om een lang verhaal (iets 😉) korter te maken:
“Hee hallo!”
“Oh hoi !”
“Jij bent toch van nummer 19?” (Hij noemde geen straat of zo, maar wist blijkbaar precies waar ik woonde)
“Klopt, en toevallig woon ik daar dit jaar ook 19 jaar”
“Mooi,dan heb ik een pakje in de bus, wil je het meteen meenemen?”
Nou zeker wel dacht ik, geen idee wat voor pakje, maar ik ben wel gek als ik “nee” zeg toch? Want dan gaat hij eerst zijn ronde doen en weet je niet wanneer hij vandaag nog langskomt. En ik dan maar in spanning zitten, en geduld hebben, en dat is aan mij toch echt niet besteed. Dat wil toch niemand bij een verrassing, wachten tot je een ons weegt? (Al zou ik vast die kilo’s niet missen) En een verrassing moest het wel zijn, want ik heb mijzelf braaf een koopverbod – op wat dan ook – opgelegd. Ja, ik was in de suup en ja, ik kocht een brood, en groente, maar dat is geoorloofd toch ? Het boekenrek in de suup was al leeg geruimd vanwege de opkomende verbouwing, dus ik kon daar veilig naar binnen en naar buiten wandelen zonder tegen zwakke momenten te hoeven vechten. Da’s ook wel eens fijn, spontaan kunnen relaxen. Samen met mijn bescheiden aandeel in restanten van de supermarkt en de rode appeltjes van de postbode, drongen we ons langs de kassa, tussen iedereen – die allen vast vanavond spontaan een groot buurtfeest hadden georganiseerd, gezien hun enorme voorraadberg – naar buiten. Daarna liep ik als een braaf hondje achter hem aan, ik was nog net niet aangelijnd, zo volgzaam. En daar was het moment surprème. De verrassing ! Tadaaaa ! Een mooi bruin pakketje waar toch heus mijn nummer 19 op stond, werd mij plechtig overhandigd. Met daarbij : “ik wens u veel leesplezier” en een vette knipoog. Ik dacht: “Oh, jee, dat ik in de suup herkend wordt door de postbode, die door heel de regio rijdt en niet alleen bij mij aan klopt om pakjes te bezorgen, is al wat, maar dat hij ook nog weet wat er in zit, in de verder kale doos, wordt wel heel errug !
Hij gelooft het vast niet als ik m zou vertellen dat er heus ook iets anders in kan zitten dan boeken. Hoe zou dat komen?                                                                                                    Ik ben onschuldig tot het tegendeel bewezen is….!

Maar om het verhaal helemaal kort te maken: het was echt een verrassing… en het was echt leesvoer ! Volkomen onverwacht kreeg ik deze 8 mooie boeken van een mede lettervreter. Wauw ! Zo lief en leuk, ik ga ze eerst lezen en wellicht er daarna weer wat van in mijn Boek Tickets win actie (iedere vrijdag op facebook Samenlezenisleuker) stoppen zodat jullie ook mee kunnen lezen.

Recensie : De estafette-thriller op reis.

nicolette 2 - kopie

Dit voorjaar begon ik met het lanceren van Estafette boeken voor selfpublishers.

Estafetteboek betekend in dit geval lezen, recensie schrijven, een leuke krabbel in het boek en weer doorgeven aan een volgende lezer. Het boek is voortdurend op reis in Nederland en/of  België.

Een selfpub auteur heeft geen grote uitgeverij achter zich staan, die het boek drukt en promoot en zorgt dat het in alle winkels komt, maar geeft het boek zelf uit en moet dan ook zelf zorgen voor reclame en verkoopadressen. Leuk om de Selfpub auteurs daarbij een handje te helpen.

Van de zomer startte ik daarom met een aantal kleuter en jeugdboeken op Facebook Kinderboeken. Maar omdat ik zelf ook groot fan ben van thrillers, besloot ik ook daar op zoek te gaan naar selfpub auteurs.

De eerste estafette-thriller werd Verstoppertje en ging op reis op 15 juni. Maar voor die tijd las ik het natuurlijk ook zelf.

Verstoppertje is het debuut van Nicolette Molenaar, welke op 1 juni j.l. verschenen is. Verstoppertje is een spannende thriller van Nederlandse bodem en speelt grotendeels in Schagen en Callantsoog.

Nicolette Molenaar (Utrecht) deed mee aan verschillende wedstrijden voor ze uiteindelijk in 2017 winnaar werd van de verhalenwedstrijd rondom de Landelijke Spannende boeken Weken. Ze volgde een mini-masterclass thrillerschrijven bij auteur, regisseur en juryvoorzitter CPNB 2017, Simon de Waal en schreef ondertussen verder aan Verstoppertje. Een thriller met een diep geheim in zich.

Verstoppertje speelt deels in het heden, 2018 en het verleden, 1988.

Schagen, heden.

Wilma heeft een geheim, een groot geheim, wat ze letterlijk al 20 jaar onder het zand verstopt houdt. Maar er is nog iemand met een geheim. Zijn geheim, haar geheim, hij wil de waarheid, zij niet.Wilma ziet dat helemaal niet zitten en is bereid daar offers voor te brengen, letterlijk.

 

Callantsoog, 1988.

Duinen. Zand. Zee. Strand. Avondzon.

3 Kinderen spelen in de hellende duinen. Niemand weet dat ze daar zijn, het was ze immers streng verboden. Een paar uur later lopen slechts 2 kinderen de duinen uit, allebei een andere kant op.

De verhaallijnen in Verstoppertje lees je apart maar zijn met elkaar verweven. Het heden haalt het verleden in. Door de korte hoofdstukken en duidelijke tijdsaanduiding is het prima te volgen. Het is een vlot geschreven verhaal, met gedoseerde spanningsopbouw. Hoofdpersonen Wilma en Johan worden goed neergezet met hun gedachten en gevoelens. Aan het einde kreeg ik zelfs een hekel aan Wilma. Ongelooflijk. Hoe kan ze haar leven blijven leven met haar geheim.

Wel vond ik dat het einde, de ontknoping, te kort, te snel geschreven was. Het had iets meer uitgewerkt mogen zijn en wellicht is het een goed idee dat deel meer uit diepen bij een tweede oplage. Het eindigt te snel in vergelijking met de rest van het verhaal in het boek.

Ik las eerder ook Verstoppertje op het blog van Nicolette. (Nicoletteschrijft.blogspot.com) Dat was voordat Verstoppertje als boek verscheen. Leuk om te zien, hoe Nicolette in 2017 op haar blog de losse hoofdstukken schreef van Verstoppertje en ons vast daarin liet delen. Maar daarna nog hele stukken heeft herschreven, waardoor het verhaal groeide in opmaak en uiteindelijk verworden is tot een spannend debuut. Haar favoriete uitspraak is  : “Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan”.  Ik denk dat het haar gelukt is .

Verstoppertje, 2018, Nicolette Schrijft, Schagen, 115 pag. ISBN 9789082800708

Wil je ook een keer meedoen ? Ga naar Facebook Samenlezenisleuker of Kinderboeken en typ daar mijn naam in en estafetteboek.

 

Recensie: Tijdreizen op de boerderij

kamperen 3

KAMPEERAVONTUUR – RIENTS FABER

Hoewel ik een hele generatie later dan de oorlog werd geboren, heeft de Tweede Wereldoorlog toch wel mijn interesse. Door de verhalen van mijn grootouders, mijn opa die het werkkamp overleefde.  Ik lees dan ook regelmatig boeken over dat thema en spaar ze ook. Niet over de geschiedenis zelf, daar heb ik er maar enkele van, maar ik ben zeer onder de indruk van de verhalen van de overlevenden. Nog altijd komen er nieuwe feiten naar boven, zo verschijnt er ook binnenkort het boek: De achtertuin van het achterhuis, waarin nog niet eerder verschenen feiten over het verraad aan het licht komen. Maar deze week las ik een nieuw uitgekomen jeugdboek, ook die verzamel ik.

Vaak is een boek over de Tweede Wereldoorlog een opsomming van feiten, maar dat is voor een jeugdboek te beladen. Wil je de jongste generatie iets mee geven over onze geschiedenis wat ze hopelijk levenslang met zich meenemen en ook weer door vertellen, dan moet het wel wat luchtiger verpakt worden. Met zijn eerste boek, Kampeeravontuur,  is dat Rients Faber goed gelukt.

In Kampeeravontuur maken we kennis met Marc en zijn beste vriend Joost en hond Max. Het is grote vakantie en ze gaan heerlijk kamperen achter in het weiland van de boerderij waar Joost woont. Een leuk vooruitzicht. Ze zetten hun tent op en slaan de nodige proviand en wat leesvoer in. Het avontuur kan beginnen! Mooi weer, soms ook wat slecht weer, maar dat mag de pret niet drukken. En dan , op de tweede dag, gebeurt er iets vreemds….

Die ochtend, na het wakker worden, ziet de wereld om hun heen er opeens wel heel anders uit. Waar zijn ze, wie zijn die vreemde mensen, wat doen ze, maar ook vooral: wat nu ?

Marc en Joost blijken terug in de tijd beland te zijn, en wel in het jaar 1944, ten tijde van de Tweede Wereldoorlog. Marc en Joost gaan, niet geheel zonder gevaar , op onderzoek uit. Daarbij ontmoeten ze Hendrikus, die ze sommeert  meteen onder te duiken, want de Duitse legervoertuigen komen er aan! Marc en Joost nemen meteen hun intrek in de schuilkelder van de boerderij ,daar lijken ze voorlopig veilig. Ze vinden het best spannend, maar hun angst wordt ook steeds groter. Zullen ze ooit nog wel terug kunnen naar hun eigen tijd ?

Het boek bevat korte duidelijke hoofdstukken, met daarboven steeds het onderwerp, waar dat deel van het verhaal over gaat en heeft een prettige leesletter. Mooie cover, die van te voren al spanning oproept, s ’nachts lijkt immers alles altijd enger dan overdag.

De karakters van de hoofdpersonen worden ook goed neergezet, de kinderen tonen zichzelf steeds moediger en vooral Hendrikus die toch wel heel veel risico’s loopt toont zich van zijn heldhaftige kant. De spanning is goed voelbaar tijdens het lezen.

Kampeernacht is een stukje ware geschiedenis verpakt in een vleugje fantasie. Tijdreizen spreekt zeker tot de verbeelding van jonge kinderen en houd de aandacht vast tijdens het lezen. In het boek wordt op een eenvoudige manier een terugblik geworpen op een belangrijk deel van onze Vaderlandse geschiedenis. Wel denk ik dat het extra waarde toevoegt als kinderen van te voren al wat kennis over de Tweede Wereldoorlog hebben opgedaan, om tijdens het lezen zelf bepaalde beelden in hun hoofd te kunnen vormen en de spanning nog meer op te roepen. Dat maakt het verhaal zeker nog leuker !

Rients Faber (Ten Post) is naast debuterend auteur ook zanger in de band Krödde, waar hij de songteksten voor schrijft. Teksten schrijven was hem daarom niet onbekend en na een aantal korte schrijfsels en gedichten, besloot hij de sprong in het diepe te wagen als vanzelf en het eerste grote avontuur op papier aan te gaan.

Kampeeravontuur, Uitgeverij NoordProof, ISBN 9789079742165, mei 2018.