Recensie Su(i)lvester en de lekke luchtballon – Willeke Brouwer

silvester en de lekke luchtballon 2

Voor KokBoekencentrum Uitgevers mocht ik deze keer Su(i)lvester en de lekke luchtballon lezen. Wederom een leuk avontuur met spanning en humor. Lees hier mijn mening over dit zesde deel van de leuke kinderboekenserie van Willeke Brouwer.

De boeken van Su(i)lverster waren voor mij en mijn kids een aantal jaren geleden de eerste kennismaking met graphic novels. Ik had tot dan toen dat soort boeken een beetje links laten liggen. Vond graphic novels naar mijn idee, schreeuwerig en druk om te lezen. Maar toen kwam de eerste Su(i)lverster toevallig op mijn pad. Ik kreeg m van een vriend die een hele leuke kinderboeken winkel uit baatte. Hij wist dat ik van simpele covers hield die toch wat te vertellen hebben. En ik vind zeker dat hij daarin gelijk heeft. Zo kwamen inmiddels vrij wel alle delen van Su(i)lvester hier in huis. En ik moet zeggen, ze zijn heerlijk grappig, bijdehand en ook nog leerzaam geschreven en de kleine cartoonachtige tekeningen daarbij maken het helemaal af. De boekenserie kenmerkt zich ook doordat hoofdpersoon Silvester in het boek eigenlijk doodgewone dingen beleefd, uit het dagelijks leven van kinderen in deze tijd, maar toch net ietsje anders uitpakken voor hem. Zo herkenbaar.

Silvester probeert zich groot voor te doen, wat hem niet altijd even makkelijk afgaat na zijn verhuizing van de stad naar het vrije platteland. Want daar wonen immers alleen maar stoere kinderen, die nergens bang voor zijn, toch?
Net als ieder kind heeft Silvester ook bepaalde angsten, maar dat is natuurlijk niet stoer om die te tonen. Hij wil niet gezien worden als de sul uit de grote stad, die niets weet en niets durft. Dus hij zet zo nu en dan zijn masker op en doet net of er niets aan de hand is. Maar dan wint hij een prijs…….ieder kind zou blij zijn, maar Silvester echt niet!

Su(i)lvester en de lekke luchtballon zijn eigenlijk allemaal korte stukjes tekst waarbij situaties uit het dagelijks bestaan van kinderen aan elkaar gebreid zijn tot een spannend verhaal dat uiteindelijk naar de titel van het boek verwijst. Leuk is ook dat de nieuwerwetse woorden die kinderen tegenwoordig gebruiken in het verhaal verwerkt zijn. Daardoor komt het boek nog dichter bij de jonge lezers te staan en spreekt het zeker meer aan. Ouders die het boek eventueel ook lezen, zullen de situaties en het gedrag in de opmerkingen van de kinderen in het boek herkennen. Het afzetten van de kinderen tegen hun ouders maar tegelijkertijd hen ook nog zo hard nodig hebben. Het is zo eigentijds geschreven. De (soms leerzame) tekeningen vullen het verhaal goed aan, waardoor minder tekst nodig is en het heel vlot leest. Leuk lettertype ook, het maakt het geheel grappig en aansprekend.

Indirect zit in dit zesde deel van Su(i)lvester een beetje het thema pesten verborgen, vind ik. Ik weet niet of de auteur dat ook zo had voorzien, maar ik vind het goed gedaan. Het geeft kinderen een stem.

Een leuke aanrader !

Su(i)lvester en de lekke luchtballon is deel 6 in de succesvolle kinderboekenserie, geschreven door Willeke Brouwers. Uitgeven in 2019 bij KokBoekencentrum Uitgevers.

Zomaar een zaterdag momentje

zaterdag

Dit momentje speelde zich al enige maanden geleden af , maar wil ik toch even kwijt .

Vanochtend was ik op een mini markt. Had ik net een stapeltje boeken in handen. Komt er een meisje van een jaar of 10 aan, met 50 cent voor een bepaald boek. Zegt de verkoopster een beetje kattig: ” Ja nu ben je te laat, je had het boek gelijk mee moeten nemen. Die mevrouw (ik dus) heeft t nu op haar stapel.”
Dat meisje keek zo sip en durfde ook niets te zeggen. Ze was heel verlegen en dat de verkoopster zo raar deed, hielp er niet aan mee. Dus ik pakte het boek van mijn stapel en gaf het aan haar. En zei : “hou je geld maar, jij mag het, en ik betaal m wel.”
Ze keek heel blij, en knikte alleen. Ondertussen keek ik nog bij de andere boeken, maar het meisje ging niet weg, ze bleef dicht bij me. Dus ik kijk haar weer aan: steekt ze haar hand uit met de 50 cent. En heel zachtjes zegt ze: “mevrouw heeft u die 50 cent dan echt niet nodig ?”
Op dat moment smolt ik.
Ik denk zomaar dat ze het van haar eigen geld moest kopen.
Ik zei : “nee, je mag het echt houden.”
En toen ik vroeg of ze soms nog meer leuke boeken had gezien?
Ja dat wel….
Dus ik zei: “kies nog maar wat uit dan. Dan krijg je die ook van mij.” Maar dat werd lastig. Want dat durfde ze niet. Ik moest blijkbaar beter aangeven wat ik bedoelde. Dus ik zei: ” oké je mag van mij nog 4 boeken uit kiezen.” ( de boeken waren 5 voor 2,00).
Dat begreep ze wel maar toch ondernam ze niet veel actie. Dus ik vroeg wat ze dan zo al las. En opeens begon ze voorzichtig wat te praten. Dat ze lezen heel leuk vond maar dat ze niet zoveel boeken had thuis en ook niet lid was van de bibliotheek hier. (terwijl dat gratis is tot 18 jaar.)
En dat ze nu van haar geld wat ze verdient had met lege flessen wegbrengen, een eigen boek wilde kopen. Uiteindelijk heeft ze met wat hulp toch de andere 4 boeken er ook bij uitgekozen. En ik de 5 boeken betaald.
Die blik van haar daarna was onbetaalbaar. Waarop ik zei : “dan kan je dat geld bewaren of misschien nog iets anders leuks kopen. Daarop zei ze: “ik eet nooit warme stroopwafels. Wij hebben nooit koeken thuis. Toen ging ze naar de stroopwafelkraam en kocht een reuze stroopwafel, en vroeg twee servetjes. Ze kwam terug, brak m door de midden en gaf mij de ene helft. Ze zei omdat u mij boeken gaf kunt u er zelf geen kopen, dus mag u mijn helft. 😍

Dit is toch iets waar je smorgens gewoon je bed voor uit wil komen ?

(De boeken op de foto zijn overigens mijn eigen gevonden stapeltje, niet die van het meisje)

In lezersland met Andries Bik

grand hotel de bajes

Hoewel ik zelf het boek Grand Hotel de Bajes van Andries Bik momenteel aan het lezen ben, doe ik er toch langer over dan verwacht.
Een slecht boek ? Welnee !!
Dat zou ik echt niet durven beweren, want bij de wet is het nog steeds zo, dat als je gearresteerd wordt, je altijd het recht van zwijgen hebt, omdat alles wat je zegt tegen je gebruikt kan worden en daar wil ik mijn vingers in dit geval echt niet aan branden.
Bij wat ik tot dusver gelezen heb, val ik van de ene verbazing in de andere en het nodigt zeker uit om te blijven lezen in Grand Hotel de Bajes.

Wat is dan mijn probleem zou je zeggen ?

Nou….
Telkens als ik verder wil lezen, blijkt mijn boek al ingepikt door iemand hier in huis! En de dief houdt zich steevast schuil in een donker hoekje.
Nu kan ik er natuurlijk boos om worden, want mijn qualitytime met een goed boek wordt me immers door mijn neus geboord. Maar dan hoor en zie ik het plezier wat deze anonieme dief er aan beleeft. Maar toch, iets ongevraagd wegnemen, dat kan natuurlijk echt niet. Dus ik besluit ‘m maar eens te gaan verhoren.

“Jij neemt het wel heel letterlijk dat boek hè, als je het zelfs aandurft, het onder mijn neus vandaan te stelen zodra ik mijn kont maar even keer ? Solliciteer je soms naar een “vakantie” in de bajes?”

Alles werd natuurlijk in alle hevigheid ontkend zoals het een echte dief betaamd. Daarop besloot ik hem iets harder aan te pakken en ‘m te chanteren:
“Je leven hangt er vanaf, nu je het slechte pad verkozen hebt; je kan nu niet meer terug, al zou je op je blote knietjes smeken.”
Mijn “arrestant” keek me ondertussen met toegeknepen ogen aan.
“Je mag Grand Hotel de Bajes uitlezen, als je daarna je mening geeft in het Selfpub Café”. De stiekeme lezer keek me nu met grote vertwijfeling aan, want lezen voor een dyslect is al wat, maar een recensie schrijven? Da’s wel heel andere koek. Maar een rechter kent ook geen genade, zoete broodjes worden niet gebakken, dus daar begin ik ook niet aan.
De dief des huizes koos uiteindelijk toch maar eieren voor zijn geld, want hij was ondertussen ook nog eens behoorlijk verslaafd geraakt aan het geheel, en voor een verslaafde is het immers moeilijk afkicken. Aarzelend stemde hij in. Onder mijn wakend oog las hij verder, ik zou m niet meer met rust laten. Wie zijn billen brand, moet op de blaren zitten. Ik zou m zeker niet vervroegd vrijlaten.
Dat ie m echt kneep na mijn uitspraak, mocht duidelijk zijn. Ondanks zijn dyslectie las mijn arrestant het boek in een ruime dag uit, hij sliep er snachts niet eens meer van.
Bang dat de veroordeling nog vele malen erger zou worden als hij in hoger beroep zou gaan, besloot hij uiteindelijk maar schuld te bekennen en dat op papier te ondertekenen voor het Selfpub Café.

Aldus resteert mij nog de schuldbekentenis van de anonieme dief over Grand Hotel de Bajes :

Wat een realiteit in dit boek ! Zo geschreven “alsof ik er zelf zat en mij liet bedienen op een koninklijk presenteerblaadje.”

Erg interessant om een kijkje te krijgen in het leven van gedetineerden in gevangenschap anno 2019. In verwondering gelezen dat het zo ongeveer echt hotels blijken te zijn. Je kent de verhalen natuurlijk wel uit de media, maar het nu te horen van een insider, maakt het nog moeilijker te bevatten. Te gek voor woorden dat we daar met zijn allen aan mee betalen om gedetineerden een korte of lange “vakantie” te bezorgen in een luxe resort.

Hoewel ik begrijp dat detentie niet bij uitstek fijn is, ben ik na het lezen van dit boek toch wel van mening, dat het ook weer niet heel vervelend hoeft te zijn. Ik zou zeggen, het moedigt bijna aan.Als je geen onderdak hebt of iets staat je niet aan, check je toch even daar in. Triest eigenlijk. Ik vraag me wel af of er ook niveau’s zijn. Dat je meer of minder ter beschikking hebt naar mate je meer of minder hebt uitgevreten.

Hoewel ik zelf nooit verder ben gekomen dan een stevig gesprek met oom agent in een politiecel tot diep in de nacht, ben ik na het lezen van dit boek, toch wellicht wel voornemens om volgend jaar ook een vakantie in hotel De Bajes te boeken. Ik kan ook wel wat “Me Time” gebruiken, Andries😉
(Een mens moet toch wat hebben om te dromen)

Andries, ik moest wat neerzetten voor het selfpub café, anders zou ik mijn leven hier in mijn house at the beach niet zeker zijn zo je hebt kunnen lezen eerder in dit bericht, dus bij deze.
Dank dat ik de kans kreeg om je boek te lezen. Ik begrijp nu ook waarom mijn maatjes vroeger zoveel moeite deden om bij oom agent in het geding te komen, die hadden dit vast voorzien😂

De mázzel !!

Zwarte sneeuwwitje

sarah

Moet niet gekker worden… Loop ik vandaag , op deze mooie 2e lente dag, in de plaatselijke supermarkt als – volgens mij nog enige –  nuchtere persoon, die gewoon avondeten haalt, in plaats van eten voor een weeshuis. (omdat de suup 2 weken dichtgaat en er natuurlijk in heel Nederland geen andere supermarkt bestaat, denk ik, of zo). Wordt ik opeens aangesproken door iemand met zwart haar en dito baard, in een zwarte trui en zwarte broek en om het compleet te maken ook nog zwarte schoenen. Het enige gekleurde aan hem was de felrode appel in zijn hand. Eeh ?….ik dacht spontaan, wat is er met Sneeuwwitje en de appel gebeurd?
Ik kijk nog eens, en denk: “Oh, jou ken ik”.
Ik wordt namelijk altijd vrolijk als ik hem zie. Weliswaar heeft ie dan meestal zwart met iets oranjes aan, maar vandaag zit dat pak waarschijnlijk in de wasmachine, en zijn bus is denkelijk ook in de wasserette geweest, want ook die is geheel wit, zonder het bekende oranje logo waar hij eigenlijk altijd mee voor de deur staat. (Hij staat ook wel eens bij de buren hoor, eerlijk waar!)
Maar om een lang verhaal (iets 😉) korter te maken:
“Hee hallo!”
“Oh hoi !”
“Jij bent toch van nummer 19?” (Hij noemde geen straat of zo, maar wist blijkbaar precies waar ik woonde)
“Klopt, en toevallig woon ik daar dit jaar ook 19 jaar”
“Mooi,dan heb ik een pakje in de bus, wil je het meteen meenemen?”
Nou zeker wel dacht ik, geen idee wat voor pakje, maar ik ben wel gek als ik “nee” zeg toch? Want dan gaat hij eerst zijn ronde doen en weet je niet wanneer hij vandaag nog langskomt. En ik dan maar in spanning zitten, en geduld hebben, en dat is aan mij toch echt niet besteed. Dat wil toch niemand bij een verrassing, wachten tot je een ons weegt? (Al zou ik vast die kilo’s niet missen) En een verrassing moest het wel zijn, want ik heb mijzelf braaf een koopverbod – op wat dan ook – opgelegd. Ja, ik was in de suup en ja, ik kocht een brood, en groente, maar dat is geoorloofd toch ? Het boekenrek in de suup was al leeg geruimd vanwege de opkomende verbouwing, dus ik kon daar veilig naar binnen en naar buiten wandelen zonder tegen zwakke momenten te hoeven vechten. Da’s ook wel eens fijn, spontaan kunnen relaxen. Samen met mijn bescheiden aandeel in restanten van de supermarkt en de rode appeltjes van de postbode, drongen we ons langs de kassa, tussen iedereen – die allen vast vanavond spontaan een groot buurtfeest hadden georganiseerd, gezien hun enorme voorraadberg – naar buiten. Daarna liep ik als een braaf hondje achter hem aan, ik was nog net niet aangelijnd, zo volgzaam. En daar was het moment surprème. De verrassing ! Tadaaaa ! Een mooi bruin pakketje waar toch heus mijn nummer 19 op stond, werd mij plechtig overhandigd. Met daarbij : “ik wens u veel leesplezier” en een vette knipoog. Ik dacht: “Oh, jee, dat ik in de suup herkend wordt door de postbode, die door heel de regio rijdt en niet alleen bij mij aan klopt om pakjes te bezorgen, is al wat, maar dat hij ook nog weet wat er in zit, in de verder kale doos, wordt wel heel errug !
Hij gelooft het vast niet als ik m zou vertellen dat er heus ook iets anders in kan zitten dan boeken. Hoe zou dat komen?                                                                                                    Ik ben onschuldig tot het tegendeel bewezen is….!

Maar om het verhaal helemaal kort te maken: het was echt een verrassing… en het was echt leesvoer ! Volkomen onverwacht kreeg ik deze 8 mooie boeken van een mede lettervreter. Wauw ! Zo lief en leuk, ik ga ze eerst lezen en wellicht er daarna weer wat van in mijn Boek Tickets win actie (iedere vrijdag op facebook Samenlezenisleuker) stoppen zodat jullie ook mee kunnen lezen.

De estafette-thriller op reis.

nicolette 2 - kopie

Dit voorjaar begon ik met het lanceren van Estafette boeken voor selfpublishers.

Estafetteboek betekend in dit geval lezen, recensie schrijven, een leuke krabbel in het boek en weer doorgeven aan een volgende lezer. Het boek is voortdurend op reis in Nederland en/of  België.

Een selfpub auteur heeft geen grote uitgeverij achter zich staan, die het boek drukt en promoot en zorgt dat het in alle winkels komt, maar geeft het boek zelf uit en moet dan ook zelf zorgen voor reclame en verkoopadressen. Leuk om de Selfpub auteurs daarbij een handje te helpen.

Van de zomer startte ik daarom met een aantal kleuter en jeugdboeken op Facebook Kinderboeken. Maar omdat ik zelf ook groot fan ben van thrillers, besloot ik ook daar op zoek te gaan naar selfpub auteurs.

De eerste estafette-thriller werd Verstoppertje en ging op reis op 15 juni. Maar voor die tijd las ik het natuurlijk ook zelf.

Verstoppertje is het debuut van Nicolette Molenaar, welke op 1 juni j.l. verschenen is. Verstoppertje is een spannende thriller van Nederlandse bodem en speelt grotendeels in Schagen en Callantsoog.

Nicolette Molenaar (Utrecht) deed mee aan verschillende wedstrijden voor ze uiteindelijk in 2017 winnaar werd van de verhalenwedstrijd rondom de Landelijke Spannende boeken Weken. Ze volgde een mini-masterclass thrillerschrijven bij auteur, regisseur en juryvoorzitter CPNB 2017, Simon de Waal en schreef ondertussen verder aan Verstoppertje. Een thriller met een diep geheim in zich.

Verstoppertje speelt deels in het heden, 2018 en het verleden, 1988.

Schagen, heden.

Wilma heeft een geheim, een groot geheim, wat ze letterlijk al 20 jaar onder het zand verstopt houdt. Maar er is nog iemand met een geheim. Zijn geheim, haar geheim, hij wil de waarheid, zij niet.Wilma ziet dat helemaal niet zitten en is bereid daar offers voor te brengen, letterlijk.

 

Callantsoog, 1988.

Duinen. Zand. Zee. Strand. Avondzon.

3 Kinderen spelen in de hellende duinen. Niemand weet dat ze daar zijn, het was ze immers streng verboden. Een paar uur later lopen slechts 2 kinderen de duinen uit, allebei een andere kant op.

De verhaallijnen in Verstoppertje lees je apart maar zijn met elkaar verweven. Het heden haalt het verleden in. Door de korte hoofdstukken en duidelijke tijdsaanduiding is het prima te volgen. Het is een vlot geschreven verhaal, met gedoseerde spanningsopbouw. Hoofdpersonen Wilma en Johan worden goed neergezet met hun gedachten en gevoelens. Aan het einde kreeg ik zelfs een hekel aan Wilma. Ongelooflijk. Hoe kan ze haar leven blijven leven met haar geheim.

Wel vond ik dat het einde, de ontknoping, te kort, te snel geschreven was. Het had iets meer uitgewerkt mogen zijn en wellicht is het een goed idee dat deel meer uit diepen bij een tweede oplage. Het eindigt te snel in vergelijking met de rest van het verhaal in het boek.

Ik las eerder ook Verstoppertje op het blog van Nicolette. (Nicoletteschrijft.blogspot.com) Dat was voordat Verstoppertje als boek verscheen. Leuk om te zien, hoe Nicolette in 2017 op haar blog de losse hoofdstukken schreef van Verstoppertje en ons vast daarin liet delen. Maar daarna nog hele stukken heeft herschreven, waardoor het verhaal groeide in opmaak en uiteindelijk verworden is tot een spannend debuut. Haar favoriete uitspraak is  : “Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan”.  Ik denk dat het haar gelukt is .

Verstoppertje, 2018, Nicolette Schrijft, Schagen, 115 pag. ISBN 9789082800708

Wil je ook een keer meedoen ? Ga naar Facebook Samenlezenisleuker of Kinderboeken en typ daar mijn naam in en estafetteboek.

 

Tijdreizen op de boerderij

kamperen 3

KAMPEERAVONTUUR – RIENTS FABER

Hoewel ik een hele generatie later dan de oorlog werd geboren, heeft de Tweede Wereldoorlog toch wel mijn interesse. Door de verhalen van mijn grootouders, mijn opa die het werkkamp overleefde.  Ik lees dan ook regelmatig boeken over dat thema en spaar ze ook. Niet over de geschiedenis zelf, daar heb ik er maar enkele van, maar ik ben zeer onder de indruk van de verhalen van de overlevenden. Nog altijd komen er nieuwe feiten naar boven, zo verschijnt er ook binnenkort het boek: De achtertuin van het achterhuis, waarin nog niet eerder verschenen feiten over het verraad aan het licht komen. Maar deze week las ik een nieuw uitgekomen jeugdboek, ook die verzamel ik.

Vaak is een boek over de Tweede Wereldoorlog een opsomming van feiten, maar dat is voor een jeugdboek te beladen. Wil je de jongste generatie iets mee geven over onze geschiedenis wat ze hopelijk levenslang met zich meenemen en ook weer door vertellen, dan moet het wel wat luchtiger verpakt worden. Met zijn eerste boek, Kampeeravontuur,  is dat Rients Faber goed gelukt.

In Kampeeravontuur maken we kennis met Marc en zijn beste vriend Joost en hond Max. Het is grote vakantie en ze gaan heerlijk kamperen achter in het weiland van de boerderij waar Joost woont. Een leuk vooruitzicht. Ze zetten hun tent op en slaan de nodige proviand en wat leesvoer in. Het avontuur kan beginnen! Mooi weer, soms ook wat slecht weer, maar dat mag de pret niet drukken. En dan , op de tweede dag, gebeurt er iets vreemds….

Die ochtend, na het wakker worden, ziet de wereld om hun heen er opeens wel heel anders uit. Waar zijn ze, wie zijn die vreemde mensen, wat doen ze, maar ook vooral: wat nu ?

Marc en Joost blijken terug in de tijd beland te zijn, en wel in het jaar 1944, ten tijde van de Tweede Wereldoorlog. Marc en Joost gaan, niet geheel zonder gevaar , op onderzoek uit. Daarbij ontmoeten ze Hendrikus, die ze sommeert  meteen onder te duiken, want de Duitse legervoertuigen komen er aan! Marc en Joost nemen meteen hun intrek in de schuilkelder van de boerderij ,daar lijken ze voorlopig veilig. Ze vinden het best spannend, maar hun angst wordt ook steeds groter. Zullen ze ooit nog wel terug kunnen naar hun eigen tijd ?

Het boek bevat korte duidelijke hoofdstukken, met daarboven steeds het onderwerp, waar dat deel van het verhaal over gaat en heeft een prettige leesletter. Mooie cover, die van te voren al spanning oproept, s ’nachts lijkt immers alles altijd enger dan overdag.

De karakters van de hoofdpersonen worden ook goed neergezet, de kinderen tonen zichzelf steeds moediger en vooral Hendrikus die toch wel heel veel risico’s loopt toont zich van zijn heldhaftige kant. De spanning is goed voelbaar tijdens het lezen.

Kampeernacht is een stukje ware geschiedenis verpakt in een vleugje fantasie. Tijdreizen spreekt zeker tot de verbeelding van jonge kinderen en houd de aandacht vast tijdens het lezen. In het boek wordt op een eenvoudige manier een terugblik geworpen op een belangrijk deel van onze Vaderlandse geschiedenis. Wel denk ik dat het extra waarde toevoegt als kinderen van te voren al wat kennis over de Tweede Wereldoorlog hebben opgedaan, om tijdens het lezen zelf bepaalde beelden in hun hoofd te kunnen vormen en de spanning nog meer op te roepen. Dat maakt het verhaal zeker nog leuker !

Rients Faber (Ten Post) is naast debuterend auteur ook zanger in de band Krödde, waar hij de songteksten voor schrijft. Teksten schrijven was hem daarom niet onbekend en na een aantal korte schrijfsels en gedichten, besloot hij de sprong in het diepe te wagen als vanzelf en het eerste grote avontuur op papier aan te gaan.

Kampeeravontuur, Uitgeverij NoordProof, ISBN 9789079742165, mei 2018.

 

 

 

 

Terug naar de ijzertijd.

Meisje-van-Yde 2

Onlangs las ik het boek Het veen van Ton Zevenhoven​. In 1994, na bijna 100 jaar, werd het veenlijk, wat in 1897 gevonden werd, gereconstrueerd en haalde alle kranten. Ze kreeg de naam het meisje van Yde. Ton Zevenhoven neemt ons mee terug naar vroegere tijden.

Het boek speelt zich af aan het einde van de ijzertijd en is gebaseerd op het meisje van Yde, het veenlijk wat op 12 mei 1897 werd gevonden. Uit onderzoek blijkt dat zij waarschijnlijk leefde ergens tussen 54 v.Chr. en 128 n.Chr.

Heden: Twee mannen , Willem en Hendrik, raken van de weg door hun op hol geslagen paard en hun kar beland deels in een ondiepe veen-poel. Terwijl ze dreggen naar hun spullen die daarbij van de kar afvielen , vinden ze niet alleen hun gereedschap terug, maar ook iets wat op een lederen zak lijkt. Ze draaien de zak om en deinzen verschrikt achteruit.

De ijzertijd: Lidewei is nog een jong meisje als ze verkracht wordt door Kai, de zoon van het dorpshoofd. Dat blijft niet zonder gevolgen, ze raakt zwanger van een dochter. Eigenlijk zouden ze nu moeten trouwen volgens de eeuwen oude gebruiken, maar Kai ontkent stellig dat hij de dader is, dus Lidewei staat er alleen voor. Ongehuwd moeder zijn is een schande. Maar dan offert haar beste vriend Sibbe zich op, hij zegt met haar te trouwen en de vader van haar kind te willen zijn. Dochter Aisje wordt echter gehandicapt geboren en er volgen moeilijke jaren. Aisje praat niet en telkens als Aisje ergens rondloopt, lijken er vreemde dingen te gebeuren. De dorpsbewoners beginnen te geloven dat Aisje daar iets mee te maken heeft. Kai ziet zijn kans schoon om wraak te nemen en wakkert de praatjes die rondgaan nog eens aan en vertelt aan iedereen dat Aisje wel een heks moet zijn. Langzaam maar zeker gaat de hele dorpsbevolking daar in mee….

Het veen geeft een goed beeld van het leven in de ijzertijd. Een stukje geschiedenis, tijdens een spannend verhaal. Ik vond wel dat het te weinig over de hoofdpersoon Lidewei ging, haar levensverhaal werd te weinig uitgediept.  Aan het begin en het einde van het boek een paar keer, maar daartussen eigenlijk meer een lange uiteenzetting over het leven in de ijzertijd, over het jagen en de strijd tussen stammen over hun grondgebied. Dat stuk had korter gekund en het werkelijke verhaal van Lidewei waar het om draaide wat langer. Wie een beetje opgelet heeft vroeger bij geschiedenis, weet ook dat als je als heks beschuldigd werd, je dan om het leven werd gebracht. Daardoor kon je eigenlijk al vanaf het moment dat Aisje geboren werd en als vreemde werd beschouwd, min of meer weten hoe het boek zou aflopen, een niet zo heel sterk plot dus. Daarnaast kwam ik wat te moderne zinnen tegen die zeker in die tijd niet gezegd zouden zijn, dus eigenlijk als beschrijving van bepaalde situaties misstaan. Neemt niet weg dat het evenwel een goed verhaal is, als je interesse ligt bij geschiedenis.

Ton Zevenhoven (1958) schreef met Het veen zijn eerste roman. Inmiddels verschenen er meerdere boeken van zijn hand. Hij schrijft verhalen gevuld met historische en wetenschappelijke feiten en met wat fictie erdoor.

Het veen – Ton Zevenhoven – Lecturium Uitgeverij

Aanvullende Bron : https://nl.wikipedia.org/wiki/Meisje_van_Yde