Column


VAKANTIE MET EEN STAARTJE

Vandaag reed ik, geheel ontspannen, met een beter gevoel dan ooit, met een luid snurkende hond Scooter naast me op de voorbank, naar huis. De vakantie was kort, maar fijn geweest. Heeeel fijn. Maar aan alles komt een einde. Heel letterlijk in dit geval.

1

Scooter had goed opgelet of ik wel echt alles mee genomen had voor we definitief zouden vertrekken vanaf ons vakantieadres. Zijn speelgoed, zijn bot voor onderweg en nog een extra tas, die ik toch wel heel zwaar vond. Maar goed, we hadden ook wel veel extra diervoer mee genomen, omdat Scooter op vakantie nu eenmaal nooit eet de eerste 2-3 dagen. Ik had dus heel het circus overhoop gehaald aan verschillende hapjes, die m hopelijk zouden overhalen om deze keer wel gewoon gezellig mee te eten met ons. Maar eenmaal daar hielp het allemaal niets, hij at er amper wat van en vanochtend wilde hij al helemaal niets eten. Ik zou wel nooit wat van die hond begrijpen. Had hij dan geen honger ? Drie dagen zonder eten, ik zou het niet kunnen.  Maar dat overgebleven extra eten zou dan nu wel in die tas zitten, bijna alles zou weer ongebruikt mee naar huis gaan. Ik dropte de tas in de kofferbak. Scooter hielp nog met wat laatste kleine spullen dragen. Iets wat ie goed kan als het zijn eigen speelgoed betreft. Ik weet nog dat ik er om moest lachen. Hij sprong steeds in en uit de kofferbak, wel tien keer. Een favoriet spelletje van m als hij weet dat we ergens heen gaan met de auto. Scooter vindt auto’s en autorijden onweerstaanbaar.

Een uurtje later togen we op weg. Alleen hij en ik. Eens zien wat het leven ons zou brengen vanaf nu. De bossen verdwenen steeds meer uit zicht. De mooie bossen waar ik zeker weten een nieuwe deel voor de geschiedenis had achtergelaten. Een mooi verhaal, dat veel stof tot nadenken gaf, dat zeker niet zou onderdoen voor een goede thriller. Iedereen zou zich eeuwen later nog steeds afvragen of het nou echt gebeurd was of niet.

Onderweg dacht ik terug aan gister. Ik had toch maar mooi de rollen weten om te draaien tijdens die laatste wandeling in het bos

2

We liepen al een tijdje zo kriskras tussen de bomen op een heel mooie natuurbegraafplaats, toen hij opeens zei: Kijk daar wil jij toch ook wel liggen, lijkt me de perfecte plaats voor jou en hij wees naar een achteraf stukje grond tussen een stel hoge bomen. Het was nog een stuk braakliggend terrein, vol verschillende soorten bomen en heuvels, en volop varens, de enige plant die daar waarschijnlijk kon groeien, maar nog zonder bewoners. Daar zou in de toekomst de geplande uitbreiding plaats vinden van de natuurbegraafplaats, lazen we op een bordje. Stil en sereen. Los tussen de bomen, geen paden, alleen een nummer, alleen met gps te vinden voor de bezoekers, als je tenminste de coördinaten opgevraagd had van te voren bij de ingang van het natuurgebied.

Ik keek m aan, wat romantisch! dacht ik, en vroeg of hij dat zelf ook wilde ? Even zag ik een korte aarzeling, maar toen zei hij ook overtuigend ja. ‘Ja!’ Hij herhaalde het nog eens, het leek m een fantastische plek voor later. Hij keek mij daarbij indringend aan, zijn ogen deden het lijken of hij iets in zijn schild voerde, maar ik kon niet bedenken wat. Waar dacht hij aan?

Ik keek wat om mij heen, volgde zijn blik, keek waar hij heen keek en zag echt overal mooie plekjes, toen het kwartje bij me viel. Ineens wist ik het!  Later? Hij dacht niet aan later, maar aan nu! Daarom stelde hij vanochtend voor om te gaan wandelen naar deze mooie plek! Het zou er koel zijn zei hij, wat mij bij deze temperaturen van dagelijks boven de 30 graden, hemels leek.

Nu wist ik wat hij bedoelde, maar wat nu dan? Opeens vond ik deze wandeling helemaal niet meer zo gezellig. Mijn brein werkte op volle toeren.

Het duurde even, maar ik kwam tot een besluit. Ik zou tegen hem zeggen dat het idee mij heel mooi leek en ik het volkomen met hem eens was.

Waarom wachten tot later, als het nu ook kan. Later ben je misschien oud en seniel. Dan mis je je eigen feestje. Toch?

Het moest nu gebeuren dacht ik. Gelukkig kan ik snel schakelen en zag het meteen helemaal voor me. Heerlijk eeuwige rust. De timing was perfect op deze zonnige vooravond.

Ik liet er geen gras overgroeien. Iedereen die mij een beetje kent, weet dat dat mij de eer te na zou zijn. Al had ik dat gewild, gras er over laten groeien, dan was me dat toch niet gelukt met al die verschillende bomen daar. Gras groeit immers niet in de schaduw. Ik wist wat me te doen stond. Ik trok meteen alles uit de kast, ik had immers groen licht, hij had t zelf gezegd toch? Hij had ook ‘Ja’ gezegd toch?  Maar dan wel beter nu, dan later vond ik, dat was ik zeker met m eens. Ik gunde hem en mijzelf echt een mooi feest. Stel je voor dat hij zich nog bedacht. Het was nu of nooit. Ik hing nog wat extra lichtjes in de bomen, daarbij vooral letterlijk het ‘groene licht’ in gedachte houdend. Een feestje zonder lichtjes is immers maar niets. Toch? Met zijn groene licht kon niemand mij wat verwijten achteraf vond ik. Hooguit dat ik te snel gehandeld had. Dat het toch wel later beter een beter tijdstip zou zijn geweest voor een feestje. Maar dat zou ik dan wel zien als iemand mij er op aansprak.

Een dik uur later, een gezicht vol vieze vegen en hevig zwetend door de toch nog sterk aanwezige zon, plantte ik een mooie varen die ik elders weggehaald had op een anonieme plek, op het nog niet gebruikte terrein. Daar zou zo snel niet iemand komen. Bij de eerste eikenboom linksaf, bij de derde berkenboom rechtdoor, bij de tweede dennenboom weer links en tenslotte bij het zesde beukennootje rechts. Alleen ik zou het weten. Je had echt gps nodig om hier te kunnen komen. Maar ik ga natuurlijk wijselijk geen update aanvragen bij Tom Tom voor de routeplanner om de plek op de kaart te krijgen. Ik keek nog even om me heen, naar het resultaat van mijn zojuist verrichtte inspanningen. Het was toch wel erg kaal zo, met maar een varen. Wellicht zou ook de omgewoelde grond aandacht trekken, dus ik plantte er nog wat varens op. Varens hadden het eeuwige leven, mits je ze maar heel goed verzorgde en groeiden wél in de schaduw. Ik hoopte dat moedernatuur deze taak met verve op zich zou nemen. Elders, in de verte stonden ook mooie bloemetjes op andere graven, maar die had ik niet durven wagen, dat zou teveel in het oog springen op een braakliggend terrein. Wel een beetje jammer eigenlijk, want hij hield zo van vlindertjes die altijd op de bloemen en planten in onze tuin afkwamen. Maar ja, er zijn grenzen, je kan ook niet alles hebben op een feestje.

3

Scooter heeft al die tijd dat ik aan het klussen was, alleen maar liggen slapen onder een struik in de schaduw. Gelukkig maar, die is nog veel te klein en wil ik absoluut een normale jeugd geven. Die hoeft er niks van mee te krijgen dat ik meehelp de natuurbegraafplaats te onderhouden om de nodige subsidie binnen te blijven harken. Ik maak m wakker en tevreden lopen Scooter en ik na gedane zaken samen nog een rondje langs de andere bewoners van het terrein. We zouden ons wel wat moeten haasten. Het liep al bijna tegen zonsondergang inmiddels. De doden zouden spoedig tot leven komen, zoals iedere nacht en zien wat voor mooie ‘lichtjes’ ik opgehangen had. Daar hoefde ik niet bij te zijn. Ik gunde ze hun feestje.

Tijdens onze wandeling terug naar het vakantiehuisje mijmerde ik nog even verder. Wat was het leven toch mooi. Het was makkelijker gegaan dan ik had verwacht. Ik vroeg hem gewoon te gaan proefliggen om een foto te maken. Dan zouden we die kunnen bewaren voor later, bij zijn geschreven laatste wil. Ik zei hem, dat iedereen dan kon zien dat hij het echt altijd al graag gewild had, daar begraven te worden op die mooie plaats en wees naar de plek die hij gekozen had. Als hij nou eerst ging liggen, dan maakte ik een foto en dan zou ik daarna ook gaan proefliggen. Het leek mij ook wel wat, de natuur heeft tenslotte leven gegeven en wat is er dan mooier als je weer terug een met de natuur kunt worden? zei ik. Hij vond het een pracht idee en ging vol vertrouwen op de door hem gekozen plek liggen. Snel schoot ik een paar plaatjes.

—–

De volgende ochtend zouden Scooter en ik onze vleugels verder uitslaan, zonder zorgen. Heerlijke gedachte, ik keek er naar uit. Maar eerst zouden we nog genieten van de laatste wegtikkende minuten voor zonsondergang. Het werd nog een zeer ontspannen avond. Heerlijk in het bos bij het vakantiehuisje, glaasje water erbij en genieten van een boek, je kent t wel. Ergens ver weg, tussen de bomen, zag ik nog kleine ‘groene’ lichtjes. Ik vond het zo stil en sereen. Jammer dat ze straks onweer opgaven, dan zou de betovering verbroken worden en het feestje een grauwe sluier krijgen.

4

Vandaag dus naar huis zoals ik al eerder schreef.

De autorit verliep goed, beetje heet, maar met een uurtje waren we thuis. Scooter had heel de weg liggen snurken, alsof hij de hele nacht niet geslapen had en heel hard gewerkt had. Hij was ook onrustig in zijn slaap, alsof hij enorme kuilen aan het graven was, zijn favoriete hobby. Raar beest toch. Hij slaapt 80% van de dag. Ik zou best willen ruilen eigenlijk.

Om 15.00 zijn we weer thuis. Ik zet de motor af, pak mijn spullen van de achterbank en ook Scooters hele verzameling aan dennenappels en eikels, van 5 dagen door het bos struinen. En enkele van zijn botten. Vreemd uitziende botten dat wel, beetje knokig ook. De fabrikanten verzinnen toch ook steeds weer wat nieuws zeg, om maar de verkoopcijfers op te krikken. Ze lijken steeds echter.

Ik breng de botten binnen en sla er verder geen acht op. Scooter is blij, want bij de buren loopt Saartje buiten, een mooie wollige dame waarmee hij geprobeerd heeft een gezin te stichten, maar jammerlijk mislukt is. Ze begroeten elkaar enthousiast.

Terwijl ik heen en weer loop, begint mijn elektrische auto opeens te praten. Ik zweer t je, de motor was  echt uit. Ook het spraakbevel stond uit. Echt waar! Overtuigd dat ik rijp ben voor een gesticht, loop ik voorzichtig dichter naar de auto toe. Ik hoor wat gemurmel en nog wat geluid, wat lijkt op het rammelen van botten. Hoeveel botten heeft die hond eigenlijk verzameld op vakantie, dacht dat ik ze allemaal al had binnen gebracht? Het geluid komt van ergens achter, lijkt wel vanuit de kofferbak. Angstvallig loop ik om de auto heen. Ik verman me en zeg tegen mijzelf dat ik niet zoveel fantasyboeken meer moet lezen. Het leek na alle thrillers een welkome afwisseling, een ander genre proberen, maar nu weet ik het zo net niet meer. Ik stap nog wat dichterbij. Het is nu doodstil. Heb ik me het verbeeld? Scooter staat niettemin enthousiast te springen bij de kofferbak. Ik maan hem tot stilte en dat hij braaf moet wachten terwijl ik luister of er nog iets gebeurd. Heldhaftig probeer ik de kofferbak een stukje open te maken. Ik wil echt niet dat Scooter ergens van schrikt en een levenslang trauma op loopt. Hij is immers nog zo klein.

De kleine opening geeft niet veel bloot, ik zal het kofferdeksel nog wat verder open moeten doen. Heel voorzichtig til ik het deksel op. Scooter staat inmiddels nog wilder tegen de auto te springen, hij wordt compleet gek, net zoals bij zijn dagelijkse bak vers vlees thuis die hij onweerstaanbaar vindt, waar hij een moord voor doet. Het lijkt wel of hij denkt dat die kofferbak vol zit met vlees, zo blij kijkt hij. Ik maan hem nogmaals tot stilte maar er zitten zoals altijd weer watten in zijn oren. Hij gaat niet terug zitten, wat ik ook zeg. Opeens springt Scooter tegen me op, ik val en voor ik het weet, springt hij tussen de ietwat grotere opening door, zo de kofferbak in. Meteen daaropvolgend hoor ik een enthousiast geblaf, gelik en gesnuif. Alsof hij heel blij is, iemand ziet die hij heel goed kent.

Dan draait mijn maag plots om.

Het zal toch niet….? We zijn 80 km verder op. Dat is onmogelijk!

Ik had zo’n mooi feestje georganiseerd !

Dan hoor ik naast het gelik en enthousiaste gesnuif ook nog een ander geluid. Het lijkt op geknaag. Alsof hij met smaak op een stel botten aan het kauwen is. Oh gelukkig, denk ik, hij is gewoon blij dat hij weer thuis is en bij zijn botten kan die nog in de extra tas zitten in de kofferbak.

Ik sta op en open het deksel van de kofferbak nu helemaal om te kijken naar die malle hond. De schrik van zojuist is totaal verdwenen. Scooter kijkt met zijn meest beste happydogsmile mijn kant op en werpt vervolgens een groot knokig bot op de grond voor mijn voeten. Er volgt nog een tweede en derde, en nog meer … ze lijken allemaal op de botten die ik eerder van de achterbank had gehaald. Ik wist niet dat we zoveel extra botten hadden mee genomen aan het begin van de vakantie in de extra tas. Ik raap ze allemaal op om binnen te brengen. Maar dan komt hij plots met een wel heel groot  bot tevoorschijn. Het ziet er wel heel apart uit. Ik kijk van het bot naar hem en weer terug naar het bot en staar m perplex aan. Ik wil m nog tegenhouden, maar het is al te laat. Scooter neemt een enorme sprong en in volle vaart rent hij er vandoor, met een schedel in zijn bek en daaraan vast, een bijna totaal afgekloven skelet. Bot voor bot valt t uiteen terwijl hij naar mijn achtertuin rent. Een Tom Tom of GPS heb je daarbij niet nodig. Scooter wijst als Klein Duimpje met broodkruimels de weg. Ik blijf stomverbaasd achter.

5

De volgende dag lees ik de kop op de voorpagina van de Amersfoortse Courant: Leusden, 22 augustus. MYSTERIE OP DE VELUWE.

Na de hevige onweer van vannacht vonden enkele onderhoudsmedewerkers vanochtend vroeg een mysterieus gat op de natuurbegraafplaats in Leusden.

Op een afgelegen plek, die bedoeld was om in de toekomst te betrekken bij de uitbreiding van het natuurterrein, troffen zij tot hun verbazing een diep gat aan. Het leek wel door een hond gegraven of kwam het door een blikseminslag? Enkele getroffen bomen nabij het gat, zagen er wel troosteloos uit, alle bladeren misten en ze waren compleet verschroeid. Het vreemde was wel dat er enkele afgekloven botten naast het gat lagen. Ze leken van een mens, maar de rest van het skelet ontbrak. Een compleet raadsel omdat er daar nog niemand begraven zou horen te liggen op het nog niet ontgonnen terrein.

Update: nieuws Amersfoortse Courant 23 augustus. Vooralsnog zetten we het gevonden graf te boek als anoniem, het gevonden DNA op de afgekloven botten geeft niet genoeg informatie, maar lijkt wel afkomstig van een dier. Er leven veel wolven op de Utrechtse heuvelrug. Het is bekend dat die nadat ze zelf eerst van hun prooi hebben gegeten, de rest mee slepen naar hun nest om eventueel hun jongen te voeden. Wij gaan er voorlopig vanuit dat dit in dit geval ook gebeurd is. Er hebben zich tot op heden nog geen mensen gemeld die een familielid missen dus er is geen vergelijkingsmateriaal voor verder DNA onderzoek. We gaan daarom over tot sluiting van het dossier.

6

SCÓÓÓÓÓTER !!!!

Daar gaat mijn plan om met gps het onlangs nieuw uitgebreidde geocatching spel te kunnen spelen.

Geocatching in mijn achtertuin is lang zo spannend niet .

—-

De echte details zal ik jullie besparen, ik geef de lezer ook graag nog een uitdaging. Iedereen die thrillers leest kan zich vast een voorstelling maken. Al mijn benodigde kennis om dit ene mooie plekje op deze mooie natuurbegraafplaats vast te kunnen leggen en in gebruik te nemen, deed ik op uit  mooie fictie thrillerverhalen die ik las. Maar ik hou meer van non fictie, dus moest wel wat puntjes aanpassen om mijn plan goed te kunnen volbrengen.

Het lukte perfect.

————————————————————–


VAKANTIE FILOSOFIE

📚📚Oh, ik had weer wat hoor. 🥚🥚

We zijn een paar dagen verhuist van ons “hutje” naar een echt hutje op de hei. Maar dan wel een sjiek hutje op de hei in het bos. Ziet er ook relext uit. Overal voor de ingang buiten zitten mensen te lezen in het gras. En achter het hotel loopt een wandelroute, het filosofenpad.

Eerste wat binnen direct opvalt, is een enorme boekenwand met veel luie leesstoelen. Ik loop de gang door en zie een tafel waar ze nieuwe boeken verkopen, een vitrine kast met boeken, vooral filosofie en andere literatuur. Stuk verderop een wand met tweedehands boeken om te lezen tijdens het verblijf en bordje erbij dat je ze eventueel ook mag houden(kopen) en nog meer boekenhoekjes. Echt overal waar je kijkt staan boeken. Mijn oog zoekt gewoontegetrouw naar thrillers of literaire romans, iets wat ik graag lees, maar zie nergens wat, alleen filosofie. Ik denk nog: “das ook niet leuk dat er niks van mijn gading bij staat.” Maar ik heb gelukkig ook eigen boeken mee op mijn heide trip.
Nog wat verder hoor ik een lezing aan de gang over ‘De Griekse mythologie en ‘De woorden en de dingen’. Er is een (voor mij) onbekende filosoof aan het woord die verteld over zijn boek.

Ik verbaas me steeds meer. Waar ben ik beland?

Een receptiemedewerker ziet mijn blik en maakt een opmerking:
“Mevrouw heerlijk he, overal boeken.”
Ik schiet hardop in de lach en zeg: “Thuis hoor ik altijd dat ik teveel boeken heb. En dan ga je op vakantie en dan kom je nog onverwachts in een hotel vol boeken.”
Onverwacht, dat was het zeker.
Zegt ie nog: “Heerlijk genieten en overdenken mevrouw, daar komt iedereen speciaal hier voor naar toe toch?”
Ik antwoord: “Eeh ja?….klinkt goed.”

Ik loop verder door. De voor ons gereserveerde suite heet: ‘Benedictus de spinoza’. (Filosoof en Nederlandse vrijheidsdenker 1632-1677).
Binnen ziet t er gezellig uit. Hier en daar een tafel of krukje met een tijdschrift: alweer filosofie?

Het grote bed heeft een achterwand met grote tekst. En er liggen boeken in een kastje aan de naast gelegen muur. Een boek heet ‘Verhandeling over de verbetering van het verstand’, geschreven door Spinoza.

“Tjee, hier word je van slapen slim!” Mooie bijkomstigheid!

Ik ga aan tafel zitten in onze suite en open een info map om te zien wat er te doen is in de omgeving. Ik zie daarbij ook een programmakrant. Daarin aankondigingen van tentoonstellingen en lezingen, welke gedurende het hele jaar in dit hotel gehouden worden. Alweer filosoferen! Je kunt zelfs dagelijks lessen volgen in een Summerschoolworkshop en je vakantie daar speciaal omheen plannen. Ook staan er diverse artikelen in over beroemde filosofen. En advertenties van tal van antiquariaten.

Dan kijk ik toch maar eens naar waar de naam van ons hotel, ‘Landgoed ISVW’, eigenlijk voor staat:
Internationale School Voor Wijsbegeerte.
“Eeh..?” 💡
Blijkbaar heb ik iets gemist toen ik last minute boekte.
De meeste mensen die hier inchecken, komen inderdaad speciaal om te lezen en filosoferen. Dus niet gek dat er zoveel boeken zijn.😂😂

De gelijknamige uitgeverij ISVW is hier nauw bij betrokken. Ik kom wel eens op hun facebook pagina en heb er eens een boek gewonnen, maar nooit de link gelegd naar dit hotel en hun boeken. Maar het blijkt al ruim een eeuw de plek waar filosofie en praktijk elkaar ontmoeten. Sinds 1918. Maar het hotel daarbij is pas van 2011.

Langzaam begint het kwartje te vallen bij mij. 💡 Ja dat duurde toch wel een paar uur 😂😂.

Die receptiemedewerker zal wel gedacht hebben… die vrouw spoort niet met haar verbazing over de boeken hier.
🤣🤣🤣 uit welk ei komt zij in hemelsnaam ? 🤣🤣
En dat alleen maar omdat ik gewoon een leuk hotel zocht om te ontspannen. Nergens op de site gezien wat voor soort hotel dit was en dat lezen en lezingen het hoofddoel zijn. Had alleen kamers en omgeving opgezocht.
De naam ISVW had ik niet gelinkt aan de uitgeverij. Maar wat een uniek en leuk concept.
ISVW is een non- profitorganisatie. Alle inkomsten uit het hotel en uitgeverij ISVW komen volledig ten goede aan de filosofiebeoefening.

Daar kan ik wel aan wennen zo een leesvakantie 😂
Ik filosofeer vanavond dan wel met mijn boek languit in bad, wie doet me wat. 😀 – maar wel met een thriller, kan je dan ook filosoferen ? 🤣🤣 Helemaal zen!

Overigens: Ik fantaseer dan wel, ogen dicht, dan lijkt t net of ik ook filosofeer en val ik vast niet door de mand (hoop ik 🙈)

(en tevens hoop ik ook maar dat de dienst van die medewerker er straks op zit als ik weer langs de receptie moet 🙈🙈)Ei, ei 😂😂 📚📚🥚🥚

————————————————————-

Indie Awards in het Selfpub Café ! 

selfpub logo - kopie - kopie - kopie (2)

Al 3 jaar lang heb ik, eerst alleen, en sinds een jaartje samen met  Kim Verheugen, de succesvolle Facebook groep Selfpub Café boeken auteurs lezers, een platform voor selfpublishers. Beter gezegd, auteurs die hun boek zelf uitgeven in eigen beheer en dus niet via een reguliere uitgeverij. We bieden de auteurs de mogelijkheid om hun boeken een jaar lang rond te laten reizen als estafette boek, in ruil voor recensies van leden van het Selfpub Café. Gemiddeld doen daar 35 auteurs aan mee met momenteel 42 boeken, die rond gaan  in NL en BE. En er zijn zo’n 600 leden (lezers en auteurs).

Indie Awards 2018

Ieder jaar hoop ik, hangend aan de boekenbar  in het Selfpub Café, dat er een van ‘onze pubjes’ , zoals Kim de auteurs noemt, de Indie Awards in de wacht sleept. Dé literaire prijs voor indie-auteurs (selfpub auteurs). Eerst door de longlist van publiek heen, dan door de shortlist van publiek en jury. En dan….

Vorig jaar april won Selfpub Café auteur Filip Bastien met zijn boek winteruren de Indie Awards trofee 2018 voor ‘meest memorable hoofdpersoon’ wat we natuurlijk uitgebreid gevierd hebben destijds in het Selfpub Café.

20190908_192049

Indie Awards 2019

Ook dit jaar waren er weer meerdere kanshebbers voor de Indie Awards 2019 onder de auteurs van  het Selfpub Café. Te weten Andries Bik met zijn boek Grand Hotel de Bajes, genomineerd voor ‘meest leerzame boek 2019’ , Jolanda van Dijk , genomineerd voor ‘leukste kinderboek 2019 ‘ en Kim Verheugen, zelfs 2x genomineerd, voor ‘beste boek 2019’ en ‘beste plottwist 2019.’ Wauw! Wat zijn wij trots, de boeken van deze auteurs op de boekenbar van het Selfpub Café te hebben liggen.

En dan komt de grote dag, zaterdag 18 april 2020….

De uitreiking van Indie Awards 2019 !

Er zijn altijd veel selfpub auteurs die meedoen, ook auteurs buiten het Selfpub Café om. De longlist Indie Awards 2019 van bijna 100 voorgestelde selfpub auteurs werd bewerkt in de afgelopen maanden tot een shortlist van publiek en jury tot slechts 17 auteurs in 7 categorieën. Uit de shortlist werden uiteindelijk 7 winnaars getrokken voor zowel juryprijzen als publieksprijzen.

De nacht voor de uitslag slapen we standaard met zijn allen niet en uren voor de bekendmaking zijn alle nagels al eraf gebeten. Op moment supreme hangen we aan de bar in ons Selfpub Café en tellen af.  De zenuwen gieren door onze keel, we wiebelen de poten onder onze barkruk vandaan en krijgen bijna een beroerte als het filmpje van de bekendmaking van de Indie Awards, wat we  ‘live’ op onze pc meekijken opeens hapert. Na wat gemopper en gefoeter aan het adres van de pc, gaat het filmpje na enkele seconden weer verder. Gelukkig nog niks gemist. Op en top spanning dus. Maar uiteindelijk blijkt het tenen krommen niet voor niets ! Want trots kunnen we aankondigen, hier in het waterige zonnetje vanaf ons terras van het Selfpub Café, dat onze Selfpub Café auteur Kim Verheugen de Indie Awards 2019  ‘beste plottwist’ won met haar literaire thriller Ravenzwart bloed !!

72456745_10156302759047085_7918820950995369984_n - kopie

Alle gouden veren aan het adres van selfpub auteur Kim Verheugen van de lezers in en buiten het Selfpub Café waren het waard ! Ravenzwart bloed won !! En wij trekken de bubbels open ! 🍾🥂🎊🎉   Natuurlijk vind ik het ook heel jammer dat Andries Bik van Grand Hotel de Bajes  en Jolanda van Dijk van Tovernies niet gewonnen hebben, ook deze boeken zouden het echt dik verdiend hebben en ik wens hen dan ook heel veel succes in de toekomst met hun boeken. Want ook alleen al kunnen zeggen dat je boek genomineerd was voor Indie Awards, mag je ook trots op zijn.   Ik ga me nu ook even onderdompelen in een champagne bad , want stiekem ben ik  natuurlijk wel minstens net zo trots als de auteurs zelf, dat het Selfpub Café al 2 jaar lang Indie Awards winnaars onder haar hoede heeft.   Oh ja, rest mij nog 1 ding. Mijn recensie van Ravenzwart Bloed , de winnaar van Indie Awards , beste plottwist 2019 !    

93994290_257049681998920_4215068152536498176_n

Enige tijd geleden alweer las ik het boek Ravenzwart Bloed van Kim Verheugen, de dag ging ongemerkt over naar de vroege nacht. De spanning liep op, langzaam werd ik gemarteld om tenslotte gewurgd te worden door honderden letters. Ik kwam er niet meer van los. Wat een verhaal!

Ravenzwart bloed gaat over Tess, een inmiddels 27 jarige vrouw, die als kind een ernstig trauma heeft opgelopen. Misbruik, zowel mentaal als fysiek, kwam regelmatig voor. Een groot familiedrama kwam daar nog bovenop. Het leven lijkt haar ondanks haar erbarmelijke jeugd toch weer toe te lachen, maar niets blijkt minder waar. Vele jaren na het verschrikkelijke drama gebeurd er iets waardoor Tess gedwongen wordt haar verleden weer onder ogen te moeten zien. Er gebeuren vreemde dingen in haar omgeving, waardoor Tess weer steeds vaker momenten heeft dat ze op zichzelf lijkt te worden teruggeworpen. Het helpt er ook niet aan mee dat Machiel, waar ze de relatie mee heeft verbroken, haar blijft stalken. Het diep verborgen verleden haalt haar opnieuw in. En niemand lijkt haar te willen geloven. De enige die er altijd voor haar is, is haar trouwe viervoeter Tuk.

In het boek zit een serieus maatschappelijk probleem verwerkt, wat de lezer bepaalde gruwelijkheden van de samenleving laat zien, welke je liever niet zou willen weten. Toch probeert de auteur de lezer af en toe even adem te laten halen door er ook kleine grappige situaties tussen te voegen. Dat maakt het geheel soms even wat luchtiger, en laat je tussendoor even wat ontspannen voordat je opnieuw weer mee terug gezogen wordt de hel in. Eigenlijk wil je het allemaal niet weten, wat er is gebeurd en wat er mogelijk nog staat te gebeuren. Het liefst wil je niet nog een bladzijde omslaan, maar het boek tussentijds loslaten is geen optie omdat je dan ook qua gevoel de hoofdpersoon, in dit geval het slachtoffer, laat vallen.

Ravenzwart Bloed laat je ook na het lezen niet meer los. Door het schrijnende onderwerp zindert het nog lang na.  Een onderwerp wat helaas met grote regelmaat in de kranten verschijnt, maar ook evenzoveel keren onopgemerkt blijft. Niemand zou zijn/haar ogen moeten sluiten.

Het verhaal, afwisselend, geschreven in heden en verleden van de hoofdpersoon, is meeslepend en zorgt voor veel spanning tijdens het lezen. De verrassende plottwisten maken het geheel af.

De cover van het boek, geschilderd door de auteur zelf, slaat goed op het verhaal. Het geeft mij het gevoel dat de boog strak gespannen staat, en het weerspiegeld, in mijn ogen, het leed van zowel het kind als de volwassene in het verhaal.

Ravenzwart bloed is fictief geschreven, maar bevat ook deels waargebeurde feiten.

Na meerdere boeken van Kim Verheugen te hebben gelezen kan ik wel zeggen dat ze een geheel eigen schrijfstijl heeft ontwikkeld, die bij ieder boek wat je openslaat duidelijk als zodanig herkenbaar is.

Kim Verheugen schreef eerder de thrillers Als het roodborstje haar kleur verliest, De wijven van vijf en de roman Scherven brengen echt geluk. Ondertussen is ze bezig haar vierde boek af te ronden voor de lezers, die de voorlopige werktitel, In het hol van de rat, heeft. Naast schrijven is ze een bezig bijtje op het gebied van schilderen en beeldhouwen.

Uitgeverij Brave New Books
ISBN: 9789402190861
Paperback, 290 pagina’s, literaire thriller

p.s. de foto is natuurlijk een knipoog naar haar nog te verschijnen volgende boek!

————————————————————-

ZOMAAR EEN ZATERDAG MOMENTJE

Dit momentje speelde zich al enige maanden geleden af , maar wil ik toch even kwijt .

Vanochtend was ik op een mini markt. Had ik net een stapeltje boeken in handen. Komt er een meisje van een jaar of 10 aan, met 50 cent voor een bepaald boek. Zegt de verkoopster een beetje kattig: ” Ja nu ben je te laat, je had het boek gelijk mee moeten nemen. Die mevrouw (ik dus) heeft t nu op haar stapel.”
Dat meisje keek zo sip en durfde ook niets te zeggen. Ze was heel verlegen en dat de verkoopster zo raar deed, hielp er niet aan mee. Dus ik pakte het boek van mijn stapel en gaf het aan haar. En zei : “hou je geld maar, jij mag het, en ik betaal m wel.”
Ze keek heel blij, en knikte alleen. Ondertussen keek ik nog bij de andere boeken, maar het meisje ging niet weg, ze bleef dicht bij me. Dus ik kijk haar weer aan: steekt ze haar hand uit met de 50 cent. En heel zachtjes zegt ze: “mevrouw heeft u die 50 cent dan echt niet nodig ?”
Op dat moment smolt ik.
Ik denk zomaar dat ze het van haar eigen geld moest kopen.
Ik zei : “nee, je mag het echt houden.”
En toen ik vroeg of ze soms nog meer leuke boeken had gezien?
Ja dat wel….
Dus ik zei: “kies nog maar wat uit dan. Dan krijg je die ook van mij.” Maar dat werd lastig. Want dat durfde ze niet. Ik moest blijkbaar beter aangeven wat ik bedoelde. Dus ik zei: ” oké je mag van mij nog 4 boeken uit kiezen.” ( de boeken waren 5 voor 2,00).
Dat begreep ze wel maar toch ondernam ze niet veel actie. Dus ik vroeg wat ze dan zo al las. En opeens begon ze voorzichtig wat te praten. Dat ze lezen heel leuk vond maar dat ze niet zoveel boeken had thuis en ook niet lid was van de bibliotheek hier. (terwijl dat gratis is tot 18 jaar.)
En dat ze nu van haar geld wat ze verdient had met lege flessen wegbrengen, een eigen boek wilde kopen. Uiteindelijk heeft ze met wat hulp toch de andere 4 boeken er ook bij uitgekozen. En ik de 5 boeken betaald.
Die blik van haar daarna was onbetaalbaar. Waarop ik zei : “dan kan je dat geld bewaren of misschien nog iets anders leuks kopen. Daarop zei ze: “ik eet nooit warme stroopwafels. Wij hebben nooit koeken thuis. Toen ging ze naar de stroopwafelkraam en kocht een reuze stroopwafel, en vroeg twee servetjes. Ze kwam terug, brak m door de midden en gaf mij de ene helft. Ze zei omdat u mij boeken gaf kunt u er zelf geen kopen, dus mag u mijn helft. 😍

Dit is toch iets waar je smorgens gewoon je bed voor uit wil komen ?

(De boeken op de foto zijn overigens mijn eigen gevonden stapeltje, niet die van het meisje)

————————————————————–

IN LEZERSLAND MET ANDRIES BIK

Hoewel ik zelf het boek Grand Hotel de Bajes van Andries Bik momenteel aan het lezen ben, doe ik er toch langer over dan verwacht.
Een slecht boek ? Welnee !!
Dat zou ik echt niet durven beweren, want bij de wet is het nog steeds zo, dat als je gearresteerd wordt, je altijd het recht van zwijgen hebt, omdat alles wat je zegt tegen je gebruikt kan worden en daar wil ik mijn vingers in dit geval echt niet aan branden.
Bij wat ik tot dusver gelezen heb, val ik van de ene verbazing in de andere en het nodigt zeker uit om te blijven lezen in Grand Hotel de Bajes.

Wat is dan mijn probleem zou je zeggen ?

Nou….
Telkens als ik verder wil lezen, blijkt mijn boek al ingepikt door iemand hier in huis! En de dief houdt zich steevast schuil in een donker hoekje.
Nu kan ik er natuurlijk boos om worden, want mijn qualitytime met een goed boek wordt me immers door mijn neus geboord. Maar dan hoor en zie ik het plezier wat deze anonieme dief er aan beleeft. Maar toch, iets ongevraagd wegnemen, dat kan natuurlijk echt niet. Dus ik besluit ‘m maar eens te gaan verhoren.

“Jij neemt het wel heel letterlijk dat boek hè, als je het zelfs aandurft, het onder mijn neus vandaan te stelen zodra ik mijn kont maar even keer ? Solliciteer je soms naar een “vakantie” in de bajes?”

Alles werd natuurlijk in alle hevigheid ontkend zoals het een echte dief betaamd. Daarop besloot ik hem iets harder aan te pakken en ‘m te chanteren:
“Je leven hangt er vanaf, nu je het slechte pad verkozen hebt; je kan nu niet meer terug, al zou je op je blote knietjes smeken.”
Mijn “arrestant” keek me ondertussen met toegeknepen ogen aan.
“Je mag Grand Hotel de Bajes uitlezen, als je daarna je mening geeft in het Selfpub Café”. De stiekeme lezer keek me nu met grote vertwijfeling aan, want lezen voor een dyslect is al wat, maar een recensie schrijven? Da’s wel heel andere koek. Maar een rechter kent ook geen genade, zoete broodjes worden niet gebakken, dus daar begin ik ook niet aan.
De dief des huizes koos uiteindelijk toch maar eieren voor zijn geld, want hij was ondertussen ook nog eens behoorlijk verslaafd geraakt aan het geheel, en voor een verslaafde is het immers moeilijk afkicken. Aarzelend stemde hij in. Onder mijn wakend oog las hij verder, ik zou m niet meer met rust laten. Wie zijn billen brand, moet op de blaren zitten. Ik zou m zeker niet vervroegd vrijlaten.
Dat ie m echt kneep na mijn uitspraak, mocht duidelijk zijn. Ondanks zijn dyslectie las mijn arrestant het boek in een ruime dag uit, hij sliep er snachts niet eens meer van.
Bang dat de veroordeling nog vele malen erger zou worden als hij in hoger beroep zou gaan, besloot hij uiteindelijk maar schuld te bekennen en dat op papier te ondertekenen voor het Selfpub Café.

Aldus resteert mij nog de schuldbekentenis van de anonieme dief over Grand Hotel de Bajes :

Wat een realiteit in dit boek ! Zo geschreven “alsof ik er zelf zat en mij liet bedienen op een koninklijk presenteerblaadje.”

Erg interessant om een kijkje te krijgen in het leven van gedetineerden in gevangenschap anno 2019. In verwondering gelezen dat het zo ongeveer echt hotels blijken te zijn. Je kent de verhalen natuurlijk wel uit de media, maar het nu te horen van een insider, maakt het nog moeilijker te bevatten. Te gek voor woorden dat we daar met zijn allen aan mee betalen om gedetineerden een korte of lange “vakantie” te bezorgen in een luxe resort.

Hoewel ik begrijp dat detentie niet bij uitstek fijn is, ben ik na het lezen van dit boek toch wel van mening, dat het ook weer niet heel vervelend hoeft te zijn. Ik zou zeggen, het moedigt bijna aan.Als je geen onderdak hebt of iets staat je niet aan, check je toch even daar in. Triest eigenlijk. Ik vraag me wel af of er ook niveau’s zijn. Dat je meer of minder ter beschikking hebt naar mate je meer of minder hebt uitgevreten.

Hoewel ik zelf nooit verder ben gekomen dan een stevig gesprek met oom agent in een politiecel tot diep in de nacht, ben ik na het lezen van dit boek, toch wellicht wel voornemens om volgend jaar ook een vakantie in hotel De Bajes te boeken. Ik kan ook wel wat “Me Time” gebruiken, Andries😉
(Een mens moet toch wat hebben om te dromen)

Andries, ik moest wat neerzetten voor het selfpub café, anders zou ik mijn leven hier in mijn house at the beach niet zeker zijn zo je hebt kunnen lezen eerder in dit bericht, dus bij deze.
Dank dat ik de kans kreeg om je boek te lezen. Ik begrijp nu ook waarom mijn maatjes vroeger zoveel moeite deden om bij oom agent in het geding te komen, die hadden dit vast voorzien😂

De mázzel !!

————————————————————–

ZWARTE SNEEUWWITJE

Moet niet gekker worden… Loop ik vandaag , op deze mooie 2e lente dag, in de plaatselijke supermarkt als – volgens mij nog enige –  nuchtere persoon, die gewoon avondeten haalt, in plaats van eten voor een weeshuis. (omdat de suup 2 weken dichtgaat en er natuurlijk in heel Nederland geen andere supermarkt bestaat, denk ik, of zo). Wordt ik opeens aangesproken door iemand met zwart haar en dito baard, in een zwarte trui en zwarte broek en om het compleet te maken ook nog zwarte schoenen. Het enige gekleurde aan hem was de felrode appel in zijn hand. Eeh ?….ik dacht spontaan, wat is er met Sneeuwwitje en de appel gebeurd?
Ik kijk nog eens, en denk: “Oh, jou ken ik”.
Ik wordt namelijk altijd vrolijk als ik hem zie. Weliswaar heeft ie dan meestal zwart met iets oranjes aan, maar vandaag zit dat pak waarschijnlijk in de wasmachine, en zijn bus is denkelijk ook in de wasserette geweest, want ook die is geheel wit, zonder het bekende oranje logo waar hij eigenlijk altijd mee voor de deur staat. (Hij staat ook wel eens bij de buren hoor, eerlijk waar!)
Maar om een lang verhaal (iets 😉) korter te maken:
“Hee hallo!”
“Oh hoi !”
“Jij bent toch van nummer 19?” (Hij noemde geen straat of zo, maar wist blijkbaar precies waar ik woonde)
“Klopt, en toevallig woon ik daar dit jaar ook 19 jaar”
“Mooi,dan heb ik een pakje in de bus, wil je het meteen meenemen?”
Nou zeker wel dacht ik, geen idee wat voor pakje, maar ik ben wel gek als ik “nee” zeg toch? Want dan gaat hij eerst zijn ronde doen en weet je niet wanneer hij vandaag nog langskomt. En ik dan maar in spanning zitten, en geduld hebben, en dat is aan mij toch echt niet besteed. Dat wil toch niemand bij een verrassing, wachten tot je een ons weegt? (Al zou ik vast die kilo’s niet missen) En een verrassing moest het wel zijn, want ik heb mijzelf braaf een koopverbod – op wat dan ook – opgelegd. Ja, ik was in de suup en ja, ik kocht een brood, en groente, maar dat is geoorloofd toch ? Het boekenrek in de suup was al leeg geruimd vanwege de opkomende verbouwing, dus ik kon daar veilig naar binnen en naar buiten wandelen zonder tegen zwakke momenten te hoeven vechten. Da’s ook wel eens fijn, spontaan kunnen relaxen. Samen met mijn bescheiden aandeel in restanten van de supermarkt en de rode appeltjes van de postbode, drongen we ons langs de kassa, tussen iedereen – die allen vast vanavond spontaan een groot buurtfeest hadden georganiseerd, gezien hun enorme voorraadberg – naar buiten. Daarna liep ik als een braaf hondje achter hem aan, ik was nog net niet aangelijnd, zo volgzaam. En daar was het moment surprème. De verrassing ! Tadaaaa ! Een mooi bruin pakketje waar toch heus mijn nummer 19 op stond, werd mij plechtig overhandigd. Met daarbij : “ik wens u veel leesplezier” en een vette knipoog. Ik dacht: “Oh, jee, dat ik in de suup herkend wordt door de postbode, die door heel de regio rijdt en niet alleen bij mij aan klopt om pakjes te bezorgen, is al wat, maar dat hij ook nog weet wat er in zit, in de verder kale doos, wordt wel heel errug !
Hij gelooft het vast niet als ik m zou vertellen dat er heus ook iets anders in kan zitten dan boeken. Hoe zou dat komen?                                                                                                    Ik ben onschuldig tot het tegendeel bewezen is….!

Maar om het verhaal helemaal kort te maken: het was echt een verrassing… en het was echt leesvoer ! Volkomen onverwacht kreeg ik deze 8 mooie boeken van een mede lettervreter. Wauw ! Zo lief en leuk, ik ga ze eerst lezen en wellicht er daarna weer wat van in mijn Boek Tickets win actie (iedere vrijdag op facebook Samenlezenisleuker) stoppen zodat jullie ook mee kunnen lezen.

————————————————————–

HONGER OP BOOKSTORE DAY

Bookstore Day !

Een mooie dag, een heerlijke blije dag, eigenlijk zonder plannen. Nou ja, wel een beetje planning moet ik bekennen op mijn eerste vrije dag, maar die plannen vielen meteen al in het water. Niet door de regen op deze zonnige dag, maar mijn ogen lazen wat anders dan mijn digitale agenda tegen me zei.  Ik negeerde dat zoals gewoonlijk, want ik ken immers altijd mijn agenda uit mijn hoofd, wat ik er eenmalig in schrijf, onthou ik gewoon ook altijd, en lees ik nooit meer terug. Ik ben net een wandelend telefoonboek, in dit geval een wandelende agenda, wat erg handig kan zijn als je onderweg bent en niet steeds hoeft te roepen als je een afspraak wilt maken:  “Ik weet het niet zeker, ik zal in mijn agenda kijken als ik thuis ben, of ik tijd heb.” Zo begon ook deze dag. Ik vertelde aan iedereen wat ik ging doen en riep enthousiast “tot later”. En echt, het moet gezegd, ik kom altijd mijn afspraken in mijn agenda na dus ik ging hoe dan ook vandaag de deur uit. Ik vatte een paar tassen, toog in mijn hippie auto en ging op weg met een missie.  En daar ging het mis…..

Ik, een enorme lettervreter, was op zoek naar een tweedehands boekenmarkt, maar een enorm bord van 3 bij 4 meter kondigde doodleuk aan dat het letterfestijn pas op 21 april was. Dat kon toch zeker niet waar zijn? Ze moesten zich vast en zeker vergist hebben op dat bord. Daar klopt niks van, mijn agenda is altijd heel stipt. Maar het was toch echt waar….Ik kon wel boeken kijken, maar dan moest ik een paar honderd dozen doorspitten in een loods met het vriendelijk verzoek daarbij ze ook weer allemaal netjes terug te stapelen en liefst weer zo’n 10 dozen hoog ook nog. Daar had ik dan wel weer een week de tijd voor, dat wel.  Ik mocht gerust even dagelijks buurten. Maar zo’n trek had ik nu ook weer niet, hoewel de boekenwurm in mij bijna zo gek was om een poging te wagen.

Daar ging mijn missie….Maar aan de andere kant ook wel logisch eigenlijk, want op Bookstore day moet je lezers immers naar een boekwinkel lokken, niet naar een tweedehands boekenmarkt. Nou ja, plannen zijn er, in geval van nood, om gewijzigd te worden, en in dit geval misschien wijzer om mijzelf aan de echte plannen in mijn agenda te houden, want met – inmiddels al een week lang – opbouwende boekenhonger, kon ik toch ook niet meer thuis blijven. Maar gelukkig was redding nabij. In de plaatselijke boekwinkel kon ik toch nog een maaltijd nuttigen. Ik kreeg een enorme menukaart uit gereikt met wel zeker een paar duizend boeken, een goed gevulde keuken dus. Uit al dat lekkers mocht ik snoepen,  maar het moest wel verantwoord zijn vond ik, hoewel ik echt wel mijn boekje te buiten wilde gaan. Waarmee zou ik mijn ergste honger stillen? Iets onbekends, iets vertrouwds, iets nieuws, iets ouds ? Ik wilde niet zomaar iets eten, waarbij ik halverwege geen trek meer zou hebben. Ik wilde een zorgvuldig samengestelde maaltijd. En opeens bedacht ik me dat ik een toetje wilde, in navolging van een heerlijk 6-gangen diner, welke ook na een paar jaar nog steeds uitstekend zou smaken. Het stond zelfs meteen als eerste genoemd op de menukaart: deel 7 in de serie van M.J.Arlidge, de auteur die heel toepasselijk ieder boek als titel een kinderliedje mee geeft. Deel 7 heet Klein klein kleutertje.  Alle voorgaande titels heb ik als echte  lettervreter al achter de kiezen, dus zeer benieuwd of dit boek ook smaakt. Ik ga hem proeven. Als kers op de taart kreeg ik er ook nog een aperitiefje bij: Het boekje Schuitje varen, een boekje wat zich eigenlijk nog voor het eerste deel Iene Miene Mutte afspeelt. Je krijgt het gratis deze week, als je een boek, om het even welke titel dan ook, van Arlidge koopt. Hoewel alle boeken de titels hebben van een kinderliedje : Iene Miene Mutte, Piep zei de muis, Pluk een roos, Alles in de wind, Klikspaan, Naar bed,naar bed, Wie niet weg is en nu dus Klein klein kleutertje , zijn het zeker géén kinderboeken, maar heuse thrillers, stevige kost dus voor een sterke maag en je moet beslist even de tijd nemen nadien om uit te buiken en het te verteren. Maar zeg eens eerlijk, wie zat vroeger nou niet in een kringetje om deze liedjes mee te zingen en valt daardoor ook voor deze titels ? Nostalgie vind ik.

Mijn honger voor vandaag is gestild ! Is mijn missie nu mislukt ? Neen ! Ik heb een grote vergissing begaan door mijn agenda te negeren, maar zou wellicht een nog grotere vergissing hebben begaan, als ik vandaag naar de tweedehands boekenmarkt was getogen.

Bookstore Day ! Hoe kon ik dat nu vergeten ! ….En het stond gewoon op 14 april in mijn agenda……

————————————————————–

GA MEE DAN BROWN ONTMOETEN

Onlangs had ik het voorrecht bij de boeklancering van Dan Browns nieuwste boek Oorsprong te mogen zijn in Het huis met de drie hoofden in Amsterdam.

Amsterdam , niet direct naast de deur, dus het werd meteen een dagje uit. Om 5 uur s’morgens in de auto om mijn mede carpooler op te halen. Eenmaal op weg, file, door alle mensen veroorzaakt die niet besloten hadden naar deze mooie presentatie te gaan maar gewoon naar hun werk (iets wat ik totaal niet begreep overigens, wie wil dat nou missen), overgevaren op een luxe platform gelijkend “scheepje”, samen met de talloze forenzen (die blijkbaar nog steeds iedere ochtend hun IJ schijnen te willen aanschouwen) en daarna moesten we nog met de benenwagen naar het centrum van Amsterdam om op zoek te gaan naar een huis, waar zogezegd drie hoofden moesten staan ? Het klonk volgens mede carpooler wel  luguber genoeg in de nog vrij donkere ochtendgloren om met gezonde spanning de uitdaging aan te gaan door smalle steegjes in deze eeuwenoude hoofdstad. Door een vriendelijke, doch wat vreemd ogende man, die ons blijkbaar aanzag voor “vast weer een stel van die hopeloze verdwaalde toeristen” , werden we vriendelijk, doch toch met enige drang, de weg gewezen die we toch al liepen. Maar tegensputteren en hem wijs maken dat we heus niet verdwaald waren was geen optie. We hebben hem maar in zijn waarde gelaten en vervolgden onze spannende tocht. Na wat brugjes, steegjes en nog wat aparte mensen , vielen mijn carpooler en ik uiteindelijk om 7.30 letterlijk de magische wereld binnen van de brownies in Het Huis met de drie hoofden. Een heerlijk ontbijt (met heel toepasselijk een bord vol brownies) en een magisch mooie presentatie, waar Dan Brown virtueel aanwezig was en met ons communiceerde. Een sterk staaltje technologie. Heel toepasselijk voor zijn nieuwe boek waar ook hightech de boventoon voert. Al wisten we dat toen natuurlijk nog niet. Ik had immers alleen het eerste hoofdstuk, wat we digitaal toegezonden hadden gekregen bij de uitnodiging, gelezen. Later zou blijken dat de presentatie en het boek één geheel  vormden. Een aantal details en locatie’s uit de presentatie blijken terug te komen in het boek. Na de presentatie togen mijn carpooler en ik met een goed gevulde maag vol broodjes, een brownie als toetje en natuurlijk met ons net verkregen boek Oorsprong in mooie tas, de stad in. We zouden gaan shoppen, maar algauw vonden we het een sport om in iedere boekwinkel, welke ons pad kruiste, op zoek te gaan of ze ook Dan Brown verkochten. Maar dat viel tegen zeg. In elke boekwinkel liepen we braaf eerst naar de kassa om maar te vertellen dat we ons gloednieuwe exemplaar van Dan Brown dus echt niet in hun winkel hadden gepikt , maar zojuist verkregen hadden op de enige “echte” boekpresentatie van Dan Brown. Mochten ze ons toch aanzien voor twee vriendelijke oude criminele dametjes, dan hadden wij ieder geval ons best gedaan dat te ontkennen. Maar hoeveel boekwinkels kennen nu eigenlijk hun auteurs ? Nou dan heb je aan 1 hand genoeg in Amsterdam. De ene (heel knusse maar kleine) winkel had het boek niet, wist niet eens wie Dan Brown was, misschien omdat ze alleen maar literatuur verkochten en wat Hollandse thrillers met een boodschap? Bij de andere stonden maar een paar boeken van Dan Brown en begon het langzaam te dagen als je vertelde dat Dan Brown toch wel een bekende Amerikaanse bestseller auteur was. Ja ze hadden er toch wel eens van gehoord nu je het er over had,maar wij kregen de indruk dat ze dat meer voor de vorm zeiden om niet blond over te komen en wij wel moesten geloven dat ze wel degelijk hun vak verstonden. En weer een andere had wel vele exemplaren staan van Oorsprong maar wisten niets van een boekpresentatie in hun eigenste stad. Zelfs Scheltema, toch wel de grootste en bekendste boekwinkel in Amsterdam en erg bekend in boekenland, wist niet dat Dan Browns boek praktisch om de hoek (hemelsbreed gezien dan) werd gelanceerd. Enigszins verbouwereerd over zoveel onwetendheid en ieder in onze eigen gedachten liepen we een straatje in waar een hemelse geur ons tegemoet kwam van appeltaart en verse koffie. Het bleek een heel oud klein antiek winkeltje te zijn, een groot-moeders-keukentje met een aantal gezellige knusse koffie hoekjes, en naar wat later bleek,  een graag gewild plekje voor de drukke Amsterdammer om even op adem te komen of te sparren met een vriend/vriendin over je werk , je vrije tijd en wat al niet meer. Mijn carpooler en ik installeerden ons boven aan een tafeltje op iets wat een op een klein binnenhuis balkonnetje leek en besloten, naast een kijkje over de reling naar al het mooie antiek beneden, een blik te werpen op de nieuwe Dan Brown. Onze beide boeken kwamen op tafel naast de inmiddels aangebrachte appeltaart en de koffie. Langzaam druppelden er een paar andere gasten binnen, op zoek naar wat rust of wellicht om op gang te komen voor de dag echt begon. Opeens kwam er een jongeman aan onze tafel staan. Hij keek ons onderzoekend aan, ik denk om te peilen of we niet van Mars kwamen misschien? Na een paar seconden kwam hij blijkbaar tot de conclusie dat we vast weer van die buitenlandse toeristen moesten zijn en begon hij in het Engels te praten tegen ons. Waarom we twee dezelfde boeken hadden? “Je kunt ook samen 1 delen?”  Carpooler en ik keken elkaar aan, en ik antwoordde daarop met een stalen gezicht gewoon in de taal die ik al had meegekregen toen ik met blote billen de wereld in geschopt werd, dat het toch wel zonde was als we het boek door de midden zouden scheuren om het te delen? Hij keek me aan, alsof ik uit een ei kwam, (ik niet, hij misschien wel of toch van Mars?) duidelijk dit antwoord niet verwachtend, en vertrok zonder verder nog wat te zeggen naar zijn tafeltje aan de andere kant van het kleine balkonnetje, wat dus nog zowat bij ons op schoot was. Misschien was hij nieuwsgierig geweest naar het nieuwe Dan Brown boek maar durfde hij er eigenlijk toch niet te naar te vragen en nu was zijn vruchteloze poging ook nog mislukt door een of andere gestoorde toerist. Het zat m niet mee. Daarna kwam bezoeker 2 aan onze tafel voorbij. Zeeeer dicht voorbij , ontkomen was onmogelijk, wat niet verwonderlijk was, gezien het nog steeds piepkleine winkeltje. Nogal abrupt bleef hij staan en keek ons aan alsof hij iets heel moeilijks ging zeggen. Was er ergens een ramp gebeurd? Had hij hoge nood ? “maar dan had u beter een verdieping lager kunnen blijven meneer”- daar bevonden zich immers de wc’s. Nee,nee , dat was het allemaal niet. Je zag m denken en zijn hersenen pijnigen. Zag hij het goed, vroeg hij uiteindelijk. “Is dat de nieuwe Dan Brown? Hoe kan dat nou? Waar heb je die op dit vroege uur vandaan?” (het was nog voor half 10, het tijdstip waarop de meeste winkels in Amsterdam pas open gaan). En alweer vertelden we van de boekpresentatie in Het huis met de drie hoofden. De ooh’s en aah’s bleven niet uit en natuurlijk wilde hij het kostbare goud wel even vasthouden. Hij leek zo verliefd. Plots draaide hij zich om en zei dat hij haast had. Hij liet zijn tafeltje voor wat het was en zei dat hij dringend weg moest, op zoek naar Dan Brown want stel dat hij m zou missen. Ik riep nog: “haast je maar niet”, want de presentatie was immers toch al afgelopen, maar hij stond al buiten. Zijn koffie onaangeroerd. Hij ging natuurlijk niet echt op zoek naar Dan Brown zelf maar naar zijn nieuwste boek Oorsprong. Gelukkig,  uiteindelijk toch nog een echte fan gevonden in die grote wereldstad.

Dan Brown (1964) is een Amerikaanse schrijver van thrillerfictie, zijn boeken behoren tot het genre fact fiction (faction), waarbij een verzonnen verhaal wordt verteld met een historische en wetenschappelijke achtergrond. Dan Brown is geïnteresseerd in cryptografie en heeft een passie voor codes, symbolen en complottheorieën welke duidelijk in al zijn boeken naar voren komen.

Wil je ook nog weten wat ik van Oorsprong vond ? Ik mocht het boek  lezen voor de leesclub van Ls Sterrenthrillers (Luitingh Sijthoff). Klik op mijn home pagina hier en lees mijn recensie en mening onder de kop recensies.

————————————————————–