Recensie Het eindigt met jouw dood

HET EINDIGT MET JOUW DOOD – ALEXANDER OLBRECHTS

Een verhaal vol liefde en emoties, leugens en intriges. Heerlijk!

Wat een sterk begin! Vanaf het eerste hoofdstuk begint het verhaal aan alle kanten aan je te trekken. Er wordt meteen een sfeer gecreëerd waaruit je niet meer weet te ontsnappen.

Je zult als baby maar door je moeder zijn aangedragen als proefpersoon….

Dat is wat de moeder van Daniel deed samen met tal van andere ouders. Alle kinderen werden gevolgd tijdens het opgroeien in de daaropvolgende jaren. Echter, eenmaal volwassen, eist ‘het systeem’, de Omega Corporatie, hen weer op. Er dient ‘geoogst’ te worden. Een voor een verdwijnen de geregistreerde proefpersonen. Voor Daniel begint een zoektocht, niet alleen naar zijn verleden, maar ook naar zijn inmiddels verdwenen vriendin. Ondertussen komt hij erachter dat hij destijds niet de enige baby was waarop medische experimenten werden uitgevoerd. Een zoektocht vol gevaren, die ieders voorstellingsvermogen te boven zal gaan. De klok begint te tikken.

De titel ‘Het eindigt met jouw dood’ doet al meteen vermoeden, dat niet iedereen het gaat overleven. De foto op de cover duidt iets van een DNA-streng aan, wat verwijst naar het medische aspect in het boek. Vrij in het begin zal blijken waarom de auteur deze goedbijpassende titel en cover koos.

Het is een vlot geschreven en goed overzichtelijk verhaal. Er spelen meerdere personen een belangrijke rol, maar omdat ieder personage zijn eigen hoofdstukken krijgt, is dat makkelijk uiteen te houden. Gedurende het lezen worden de onderlinge connecties steeds wat duidelijker, maar worden tegelijkertijd de mysteries waarmee iedereen omringd is, ook wel steeds groter.

Personages zijn heel sterk neergezet, de karakters zijn uitermate goed uitgewerkt. The good men versus the bad guy. De goedaardige proberen hun vege lijf te redden en moeten soms hartverscheurende beslissingen nemen. De slechteriken jagen hen op, liegen, bedriegen en smeden complotten. Zo kruipt ieder personage afzonderlijk steeds iets meer onder je huid. Karakters ‘you love to hate.’

Het verhaal is beeldend en realistisch geschreven, het zou zomaar morgen in de krant kunnen staan als een jarenlang gebleven geheim dat nu pas ontdekt wordt. De soms gruwelijke details zorgen ervoor dat de emoties hoog op kunnen lopen. Wees gewaarschuwd, het verhaal is niet voor tere zieltjes.

Alexander Olbrechts stopt hart en ziel in ieder boek, vaak voegt hij, heel subtiel, ook iets eigens toe. Zo ook weer in dit verhaal. Zo nu en dan laat hij zichzelf in de personages terugzien. Iets van zijn medische achtergrond of iets wat hij zelf meemaakte. En natuurlijk zijn kat Louis, die in alle boeken wel een keer ergens opduikt als figurant. Hoewel een sterke thriller, vinden we er ook hier en daar zeer gevatte humor tussendoor. Iets wat we ook aan het karakter van de auteur kunnen toeschrijven. Wie hem iets persoonlijker kent, zal dit alles zeker herkennen.

Heerlijk leesvoer, met af en toe wat Vlaams in het doen en laten van de personages, en hier en daar ook wat Engelse uitdrukkingen, maar dat past ook wel bij het verhaal in dit geval.

Ik heb het graag gelezen, even als Alexander’s voorgaande boek Gevlinderd en de novelle De puzzelaar. Daarnaast schreef hij het kortverhaal ‘De tantalusmoorden’ in de bundel Fatale Ontmoetingen.

Alexander, je hebt een ietwat aparte schrijfstijl, welke je niet vaak ziet. Beschouw het als een compliment. Ik hoop dat je dit weet vast te houden in volgende boeken! Het zou je persoonlijke handtekening zijn. 

Recensie Rechercheur De Klerck en het duistere web

Stond P. Dieudonné bij het verschijnen van het eerste deel in deze detectiveserie (Rechercheur De Klerck en het doodvonnis – 2019) nog op de onderste plank als grote onbekende speler, inmiddels staat hij, anno 2022, voor mij echt op de bovenste plank.

Opnieuw een voortvarende detective die zich afspeelt in hartje Rotterdam. Ik had op moment van lezen graag door Rotterdam gelopen, om het verhaal nog intenser te kunnen beleven. Woon je daar? Dan weet ik zeker dat je alles nog echter ervaart en dat deze spin je nog lang zal blijven achtervolgen.

Auteurs proberen altijd met hun titels enigszins naar de inhoud van hun boek te verwijzen. Ik vind deze titel ‘het duistere web’ het meest bijpassend van alle voorgaande delen van rechercheur De Klerck. Al heel vroeg in het verhaal wordt de titel duidelijk. Een kleine spin start met het spinnen van een web. Een iets grotere spin gaat er mee verder, waarna de echte spin het sinistere web afmaakt. Zelfs als lezer voel je je een prooi in zijn web. De auteur weet ook nu weer feilloos de lezer het gevoel te geven van betrokkenheid. Vluchten is onmogelijk. Je bent overgeleverd aan zijn grillen, of liever gezegd aan de grillen van de spin. Er is een sfeer gecreëerd waaruit je niet meer weet te ontsnappen. Wie in zijn web verstrikt raakt, komt er niet meer weg.

Detectiveverhalen hebben altijd een of meer daders en een of meer slachtoffers en vaak worden ze razendsnel opgevoerd. Zo ook in dit verhaal, in vlot geschreven tempo worden we geconfronteerd met meerdere personages en een actueel thema, pedofilie. De dader wordt er van beschuldigd de aanvoerder te zijn van een professioneel netwerk. Meerdere personen uit de directe omgeving zijn er al snel van overtuigd dat hij de spin is, ook al is diegene een hooggeplaatst persoon binnen de politie, zelfs Rechercheur De Klerck en zijn assistent Klaver beginnen te twijfelen. Dan volgt er een dode, maar de vermeende spin zegt een alibi te hebben. Wie krijgt er gelijk?

Ondanks dat er veel personages zijn, leren we ze toch allemaal goed kennen, zij het sommigen pas vrijwel op het laatst, maar dat past goed bij de volgorde van het verhaal. We zien hoe geraffineerd de ‘spin’ te werk gaat, en hoe de overige personages hun slachtofferrol (of is het toch een daderrol?) spelen. Ook de situaties waarin zij zich allen bevinden zijn goed in details uitgewerkt. Met goed opgebouwde spanning werd er toegeschreven naar een spannend plot. Het web is af, de prooi gevangen. Of was het de spin?

Werd er in deel 5, ‘Rechercheur De Klerck en moord in scène’ subtiel het personage Barry de Kock met Kaaoooceekaa opgevoerd, in dit deel 6, ‘Rechercheur De Klerck en het duistere web’ wordt opnieuw iemand toegevoegd waardoor lezers zullen herkennen dat P. Dieudonné een groot voorbeeld in Baantjer zag: de jonge speurder Appie de Waal, waar ‘Appie’ verwijst naar Appie Baantjer en ‘de Waal’ verwijst naar Simon de Waal, waarmee Ab Baantjer vanaf 2009 samen de serie Baantjer& De Waal begon.

Dit was alweer deel 6 in de spannende serie detectives van P. Dieudonné. En dat terwijl in 2019 pas het eerste deel uit kwam. Met twee boeken per jaar, schrijft de auteur pittig door. Heerlijk leesvoer waarin de eigen identiteit van de auteur steeds meer naar voren komt.

Ik kijk al weer uit naar deel 7 in deze mooie reeks, welke in het najaar van 2022 zal verschijnen bij E-Pulp publishers : ‘Rechercheur de Klerck en een dodelijk pact.’

Ik ben met een Amsterdammer gehuwd, maar ik hou van deze Rotterdammer!

Recensie : De laatste zeppelin

DE LAATSTE ZEPPELIN – FILIP BASTIEN

A la Bastien

Ik wist werkelijk niet wat ik van dit verhaal mocht verwachten. De cover is niet alledaags, het ziet er grappig uit, maar toch staan Hitler erop. Hoe serieus ging het zijn ? Waar zou het naar toe varen in dit boek? Maar ik moet zeggen, het is echt enig in zijn soort en uniek. Origineel, spannend, grappig doorheen de geschiedenis van de laatste zeppelin, waarin de grootvader van de auteur ook een rol speelt, alsmede ook andere familieleden. Deels waargebeurde feiten er in verwerkt, maar zeker met heel veel fictie overgoten. Het verhaal voert in oorlogstijd, maar heeft een dikke knipoog naar Hitler. Kan dat met dit serieuze onderwerp ? Ja! Het is een roman met drama en humor ineen. Precies zoals de familie Bastien ook in elkaar zit. Kan niet anders zeggen: het is een echte Bastien!

De Vlaamse auteur Filip Bastien werd eerder bekend met zijn roman Winteruren . De laatste zeppelin verschijnt april 2022.

Recensie : Tot hier en niet verder

Wist je en weet je dat?

– dit boek ‘Tot hier en niet verder’ echt heel leuk is?

– het vol staat met kortverhalen, gedichten en columns?

– die vol zitten met humor en zelfspot van de auteur?

– de auteur ook soms serieus probeerde te zijn, maar dat dat in dit boek niet gelukt is?

– waardoor je steevast alles wat hij schrijft levendig voor je ziet gebeuren en lachsalvo’s niet altijd uitblijven?

– waardoor dat als je stiekem op de wc leest, aan je gevraagd wordt of het wel goed met je gaat?

– de auteur een indrukwekkende bibliografie heeft van vele bundels vol met proza, gedichten, columns, poëzie en toneelscripts?

– hij vaak de wijk in trok met straatpoëzie en bloemlezingen gaf en andere talenten ook het podium optrok?

– de auteur de naam Adriaan Bontebal opvoert, maar eigenlijk van Rijn heet, gelijkend aan de mooie rivier die zich een weg baant door ons mooie Hollandse landschap.

– hij de broer was van onze bekende (of is het beruchte?) Theo van Rijn ?

– ze twee paar handen op een buik waren? Nou ja meestal dan, het ging vast ook wel eens mis tussen de aardig eigenwijze snuiters maar daar praten we niet over

En tot slot:

Wist je dat met dit unieke boek de basis werd gelegd voor Uitgeverij LetterRijn in 2012?

Adriaan van Rijn (1952-2012) moest helaas veel te vroeg zijn aardse bestaan opgeven. Zijn laatste wens was dat zijn broer Theo er voor zorgde dat zijn allerlaatste boek nog zou verschijnen. Theo deed dat met liefde, en zo werd de basis gelegd voor LetterRijn.

Straks in mei bestaat de uitgeverij 10 jaar, en komt er een feestje. Ik vind het een mooie gedachte dat we dan niet alleen stil staan bij het 10 jarig bestaan, maar ook proosten op Adriaan Bontebal, hij haalde alles uit het leven.

Ik heb hem niet persoonlijk gekend, maar ik zou willen van wel.

Als ik kon bellen naar de hemel, had ik zeker gevraagd of hij nog wat luisterboeken in kon spreken voor ons. Wat een mooi boek is ‘Tot hier en niet verder’.

Adriaan van Rijn (1952-2012)

T’is (was) een bijzonder kind en dat is (was) ie * aldus Dik Trom*

P.s. de cover is een zelfportret van Adriaan, kan niet missen.

Recensie De Orde

Wat is het je waard om alles in je leven op te geven en bij een sekte aan te sluiten?

Onlangs las ik deze mooie thriller De orde van Karin Kallenberg en Dimitri Van Hove, een meeslepend verhaal dat laat zien hoe kwetsbaar je als mens bent.

Er wordt vaak met een vingertje gewezen naar personen, die heel hun leven opgaven om bij een sekte te gaan. Maar heel vaak gaat daar een leven vol zorgen en gemiste kansen aan vooraf. Men denkt vaak: hoe kan je zo naïef zijn, om je over te laten halen, maar zo simpel is het niet. Je kan en mag niet zomaar iemand veroordelen, je kan niet in iemands hoofd kijken.

De eerste hoofdpersoon in dit boek, Amber, kiest op een zwak moment in haar leven voor De orde van het Licht. De charismatische leider, die zich Vader laat noemen, belooft haar geen ‘gouden bergen’ maar wel verlossing.

De tweede hoofdpersoon, Jeroen, hoort over de echte ‘gouden bergen’ van de schatrijke leider. In zak en as om zijn doodzieke dochter, besluit hij in een wanhopige poging om haar leven te redden, te infiltreren bij De orde van het Licht. Daar kruist Amber zijn pad.

Het is een zeer goed uitgebouwd verhaal, beschrijvend, beeldend, veel details, maar nergens te uitgebreid. Het leest lekker weg.  Niet te snelle spanningsopbouw maakt dat je langzaam steeds meer betrokken raakt en meegezogen wordt.

De karakters van de personages zijn zo goed beschreven dat je letterlijk in hun huid kruipt. Hun gemoedstoestand is de jouwe. Ik had afwisselende gevoelens voor ze, soms medelijden: ‘wat naar dat je dat overkomt’, dan weer ergernis: ‘doe even normaal’, dan weer boos: ‘waar ben je nu weer mee bezig, wat ben je voor een klootzak’. En dat gold afwisselend voor alle betrokkenen. Ik kon me bepaalde momenten heel goed in hen verplaatsen. Soms moest ik zelfs oppassen om toch niet enige sympathie te krijgen voor de sekteleider. Heel raar vond ik dat laatste, dat dat zoiets bij mij kon opwekken.

Het boek zit ook boordevol info, niet letterlijk, maar als het er niet staat dan verbeeld je het je wel, je leest tussen de regels door, zo goed zijn de details uitgewerkt. Het verhaal leest in rap tempo, vlot geschreven, waarbij heel goed naar een mooie ontknoping wordt toegeschreven. Het boek houd je nog wel even bezig na het lezen.

Het verhaal had voor mij deze keer ook wat raakvlakken. Niet wat betreft de sekte, maar heel kleine dingetjes in het verhaal zelf. Zo heb ik wel iets met paarden en biggen en ook mijn naam bleek nog een bescheiden rol in het verhaal te kennen, alsmede die van mijn stiefdochter. Ook zij heeft geen goede basis gehad in haar jeugd. Het had haar ook zomaar kunnen overkomen, dacht ik tijdens het lezen.

Eigenlijk triest dat het verhaal zo actueel is. Er zijn in NL meerdere sektes en zo nu en dan raakt er een bekend in het nieuws. Maar veel vaker weten we niet wat er achter de voordeur afspeelt. Het kan zomaar in jouw omgeving zijn. Dit boek is niet alleen spannende thriller, maar opent misschien ook wat ogen. Het boek gaat echt de diepte in.

Inspirerende thriller met krachtige boodschap.

Karin Kallenberg en Dimitri Van Hove schreven samen eerder de thrillers Penitenza en BB. Daarna scheidden hun wegen. Ondertussen heeft Karin Wespennest haar thriller uitgebracht. Dimitri is nog schrijvende. P.S Ben bij dat Hadrianus in het verhaal is gebleven (voor de nieuwsgierigen wat ik er mee bedoel: zie FB: Columns van Karin Kallenberg.

Recensie Pingping

PINGPING – MARIËT MEESTER

Pingping, een titel, heel goed gekozen bij het verhaal naar wat later zal blijken. De bloesem aan de bomen geeft een gevoel van buitenleven, past ook perfect, ook daar kan ik van genieten.

Hoofdpersoon Lily is haar stadse en drukke leven zat en trekt in een oude stacaravan achter een boerderij op het platteland om eens te overdenken wat ze nu eigenlijk verder wil. Daar ontmoet ze boerin Marjan. Bij aanvang is alles nog koek en ei, ze worden zelfs goede vrienden als Lily haar helpt op de boerderij. Dan ontdekt Lily dat het helemaal niet zo goed gaat met de boerderij, de stallen zijn vies, de dieren hebben honger. Maar dan laat weduwe Marjan zich in met ene Cor, die graag haar ‘vriend’ wil zijn en haar gouden bergen beloofd om de inmiddels noodlijdende boerderij te redden. Hij weet wel een ‘manier.’ Lily ziet met lede ogen aan hoe Cor Marian inpalmt en haar resterende geld oppeuzelt. Maar het lijkt of Marjan nergens anders meer oog voor heeft. En dan is daar nog de wat sjofele Ansjeliek, een tweede huurster die ook zo haar eigenaardigheden heeft. Ondertussen komt Lily de gehandicapte Leonardo tegen. Lily, die nog altijd probeert om aan zichzelf te werken, raakt diep onder de indruk hoe Leonardo met zijn beperkingen omgaat. Leonardo laat haar een heel andere kant van het leven zien. Lily’s hart is groot en ze wil zowel Marjan als Leonardo helpen. Maar beide lijken daar niet op zitten te wachten.

Ik vond het thema in dit boek, wat betreft het naar je zelf op zoek gaan, heel goed. De bewustwording, dat we eigenlijk altijd maar ‘aan’ staan. Dat je ook echt af en toe eens moet afvragen en zeggen tegen je zelf: ‘Is dit nu echt wat ik kan, wat ik wil?’ En ook het sociale aspect, omgaan en openstaan voor een ander, niet altijd met jezelf bezig zijn, was heel duidelijk. Er was ook een andere kant; altijd het goede in de mens te willen zien en daardoor de pin op de neus krijgen. De zintuigen werden voortdurend geprikkeld tijdens het lezen.

Toch vond ik het jammer dat het verhaal redelijk voorspelbaar was allemaal. Ook mochten de persoonlijke karakters wat meer uitgediept worden, naar mijn mening. Eigenlijk was de enige persoon die goed uitgewerkt was, Leonardo. De anderen werden sociaal wel goed neergezet, maar het innerlijk vond ik wat summier. De spanning die tussendoor werd opgeworpen was wel weer goed te voelen.  En dan de bij vlagen toegevoegde humor, die heel beeldend werd beschreven, was zeker een leuke aanvulling. Het meest genoot ik nog van het decor waar het hele verhaal zich afspeelde. De sfeer van het platteland, compleet met welriekende lucht, proefde je wel heel erg goed.

Alles tezamen maakt toch dat ik deze roman wel kan aanraden aan anderen om ook eens te lezen.

Mariët Meester schrijft fictie en non fictie. Eerder verschenen van haar hand: ‘Sevillana’, ‘Bokkezang’ en ‘De tribune van de armen.’ In april 2022 hoopt ze haar nieuwste boek ‘Koloniekind’ te publiceren.

Recensie De Kluwen

DE KLUWEN – TERRENCE LAUERHOHN

Een parel onder de griezels!

Totaal van de kaart was ik na het lezen van dit boek!

Ik voelde dagenlang, zo niet wekenlang, alleen nog maar tientallen ogen die mij leken te bespieden, en dat kwam echt niet door de lichtgevende ogen van mijn kattenbeest of de droopy-ogen van mijn blaffende grijze snuit. Je loopt echt op je tenen, geloof me!

De entiteiten willen je grijpen, hun eeuwige honger naar macht  stillen, ze houden je wel even bezig.

Een ‘entiteit’ is iets dat een bestaan heeft. De term beklemtoont van ditgene de hoedanigheid dat het er is. In het Latijn is een ens een “zijnde” en is de entitas het “het er zijn van een zijnde”. Een entiteit kan zowel materieel als immaterieel (abstract) van aard zijn. Een materiële entiteit staat gelijk aan een, al dan niet levend, object. Een immateriële entiteit is bijvoorbeeld een wet, een idee, een verzameling.

Dit verhaal is doorspekt met paranormale activiteit, zichtbare manifestaties omringen je tijdens het lezen van dit spannende boek. Oude geschriften met gevaarlijke incantaties, een oud huis met klagend krakende muren, residuen die volledig uit energie bestaan en veel entiteiten. Dat zijn de ingrediënten van dit spannende boek van @Terrence Lauerhohn. 

Inhoud: Vijf vrienden. Hun vriendschap is hecht. Voor hun televisieprogramma onderzoeken ze paranormale verschijnselen. Zij weten dat geesten bestaan en zijn er niet bang van. Tot ze zich in het huis van een occultist en seriemoordenaar laten opsluiten. Vanaf dat moment loopt de hele mensheid groot gevaar. Zij kunnen de wereld echter alleen van de ondergang redden door zelf in leven te blijven. De sterkte van hun vriendschap, hun moed, en hun beslissingen zullen uiteindelijk de doorslag geven. De Kluwen is een verhaal dat de grens tussen eng en gruwelijk angstvallig vaak overschrijdt.

De auteur weet dit alles zeer goed neer te zetten, erg realistisch. Je waant je zelf ook als een van de personages in het oude ‘spook’-huis. Je voelt hun angst, hun nekharen overeind komen. Je probeert ze stilaan te vertellen wat ze moeten doen, te redden als het bijna misgaat en je rent net zo hard mee als ze op de vlucht slaan. Hoe doet de auteur dat toch? Het gaat je psychisch vermogen soms ver te boven. Grenzen tussen het hiernamaals en het aardse domein vervagen.

Het was echt heerlijk meeslepend om te lezen. Wel ging voor mij persoonlijk de vaart er wat uit door vele (voor mij) onbekende woorden uit de bovennatuurlijke wereld, waarvan ik soms de betekenis ook niet uit het verhaal kon halen. Maar lezers die meer van deze wereld weten zullen er zo doorheen lezen. Een woord verstond ik wel: ‘boerensnotlap’,  wat opeens spontaan opdook te midden van dit serieus enge verhaal, even een glimlach uitlokte en mijn kaakspieren deed ontspannen, want ongemerkt stond ik bol van de spanning tijdens het lezen. De rillingen in je lijf breiden genadeloos uit.

‘Ze vreten aan je.’

Ik lees graag thrillers en horrorverhalen. Meest lees ik s ’nachts. Geen probleem. In mijn slaap en dromen schrijf ik soms zelfs vast de verhalen wat verder. Om de volgende dag dan compleet in de war te raken als ik verder lees, omdat het verhaal dan niet meer klopt opeens. Terrence haalde met dit boek wel helemaal alles overhoop bij mij. In combi met mijn morfine net na mijn operatie waren helemaal de rapen gaar. Er liepen zombies verkleed als dokter op de gang en verpleegsters zonder armen zweefden boven mijn bed. Wat was echt en wat niet ?  Het duurde echt even voor ik dit spannende paranormale verhaal kon loslaten.

Realiseer je, dat je na het lezen van dit boek niet meer alleen bent ! 

Over de auteur: Terrence Lauerhohn is geboren in 1960 en lag toen in een Brabantse wieg te ’s Hertogenbosch. Tegenwoordig woont hij in Rilland (Zeeland). Pas op 51jarige leeftijd is hij gaan schrijven. Met zijn donkere pen weet hij Thriller – en horrorliefhebbers tot op de laatste punt geboeid te houden. Andere titels van hem zijn: De negen cirkels, Wegversperring, Nirwana, Zielenmenners en Blauwe Bonen.

Recensie De prinses die haar kroontje kwijtraakte

Onlangs las ik dit leuke prentenboek van Mark van Dijk .

‘De prinses die haar kroontje kwijtraakte’

Het is een mooi boek, ruim A4 formaat, met prachtige warme illustraties uit de oude doos van Arthur Rackham, een Britse illustrator, die van 1867 tot 1939 leefde en ook nog uit andere bronnen van rond 1900. Hoewel het 7 verschillende soorten illustraties zijn, misstaat het zeker niet.

Het boek is geheel op rijm geschreven, heel kleurrijk en tevens educatief. De korte vragen bij de illustraties zorgen ervoor dat je met nog meer aandacht het boek leest. Ieder kind beleeft het boek daardoor op zijn/haar eigen manier. Heel leuk bedacht.

Ik heb het met enkele kinderen gelezen in de leeftijd tussen de 4 en 9 jaar. Leuk om te zien hoe ieder lezertje het boek anders interpreteert.

Mark schrijft al vele jaren en heeft een grote verscheidenheid in zijn boeken. O.a. thrillers, horrorfantasy, jeugd en prentenboeken. Maar ook heeft hij de laatste jaren de 5 originele Charles Dickens Christmas verhalen vertaald.

Recensie Gevlinderd

GEVLINDERD – ALEXANDER OLBRECHTS

Onlangs heb ik ‘Gevlinderd’ mogen lezen van Alexander Olbrechts, een drama met veel thrillerelementen. Buiten dat dit boek een prachtige cover heeft, die helemaal duidelijk wordt na het lezen, is het echt een pracht verhaal. Het speelt zich af in het Vlaamse Kortenberg, Steenokkerzeel en omstreken.

‘Gevlinderd’ is een verhaal met daarin een thema verweven uit onze dagelijkse maatschappij.

Zo volgen we in dit spannende verhaal Lydia Muysen, een gynaecologe, die lijdt aan depressies en een alcoholprobleem heeft en hoe zij probeert af te rekenen met demonen uit haar verleden. Ook in het heden doemen er enkele niet gewenste effecten op. Dit is zeer goed uitgewerkt, met veel details over hoe de beiden ziektebeelden verlopen, zonder belerend over te komen en het is een hele goede aanvulling om dit drama/deze thriller te kunnen volgen. Ook hoofdpersonage Lydia is daarbij heel goed neergezet, haar leer je echt kennen. De andere personages zijn wat oppervlakkiger beschreven, maar dat is in dit geval juist goed gekozen bij dit verhaal, anders zou je te veel overvoert worden.

INHOUD: In Gevlinderd treffen gruwelijke moorden en persoonlijke drama’s de gynaecologe Lydia Muysen. Aan haar turbulent verleden heeft Lydia – Lys voor de vrienden – een zware depressie en een alcoholverslaving overgehouden. Tijdens de sessies met haar therapeut verhaalt Lys over haar verleden en probeert ze op haar eigen manier deze ingrijpende gebeurtenissen te verwerken. Lys groeide op in een disfunctioneel gezin en haar kinderjaren werden gekleurd door de afwezigheid van haar vader, maar ook door de ziekte en het overlijden van haar geliefde broer Gabriel. De tweede grote tegenslag was de ontdekking dat ze onvruchtbaar is en dat haar man Richard Duquesne in de nasleep hiervan een kind bij zijn secretaresse heeft verwekt. Tot overmaat van ramp ontdekt Lys dat ze zich in het epicentrum bevindt van het onbekende plan van een gruwelijke seriemoordenaar die vrouwen genitaal verminkt en een grote, tropische vlinder op hun vagina speldt. De moordenaar laat bij elk nieuw lichaam de afgesneden delen van het vorige slachtoffer achter, vormgegeven als een morbide vlinderkarikatuur. Zal Lys zich uit deze penibele toestand weten te redden of wordt ze het volgende slachtoffer?

Het verhaal kent een tijdsverloop tussen 1983 en 2019. Ieder hoofdstuk geeft duidelijk aan waar we staan, in heden of verleden en welk personage ‘aan het woord’ is. Daardoor leest het makkelijk, een lekkere vlotte pen. De spanning word goed gedoseerd opgebouwd.

Aan het einde word je nog even flink verrast. Hoewel je denkt het hoofdpersonage door te hebben en het antwoord op alle vragen wel te kennen, laat de auteur je in het laatste hoofdstuk toch verbaast achter. Goed naar de ontknoping toegeschreven, verrassende plottwist. Een pracht debuut (mei 2020) van Alexander Olbrechts. Ik kijk zeker uit naar zijn volgende boek ‘Het eindigt met jouw dood’, welke onlangs in december 2021 verschenen is.

Recensie Dodelijke hobby

Zin in een lekker bijpassend boek in kerstsfeer? Pak dan Dodelijke hobby van M.P.O. Books nog even snel uit de kast! Wat een heerlijk spannende misdaadroman en helemaal bijpassend in deze maand.

Een boek vol intriges, leugens en complotten, waar je als lezer ook al snel in verstrikt raakt.Het leven van hoofdpersoon André Lourier komt aardig in het geding, wanneer hij op de afgelegen villa van zijn nicht en aangetrouwde neef gaat passen tijdens de kerstvakantie. Hij krijgt een hele waslijst aan taken mee om toch maar vooral goed op te passen voor ongenode gasten vanwege een zeer dierbare ‘kostbare’ collectie. Maar daar gaat het mis……. André zal zich moeten verantwoorden voor zijn misstappen en klopt daarom bij de politie aan. Maar die geven niet thuis, omdat er ook bijna gelijktijdig een drievoudige moord werd gepleegd. André lijkt er alleen voor te staan in de zoektocht naar een oplossing om zijn eigen hachje te redden. De enige die wel in hem gelooft is agente Inge Veenstra.

Ondanks dat dit een koudbloedig misdaadverhaal is, krijg je er ook een beetje warm gevoel bij doordat de auteur er hier en daar een subtiel romantisch tintje aan lijkt te hebben willen geven. De warme kerstsfeer proef je door het hele boek heen.

Ik vond het lekker vlot lezen, een pakkend verhaal, de titel klopt ook precies bij de inhoud. Het boek bestaat uit een hoofdverhaal en daarnaast nog twee korte verhalen als toegift. Aan het einde van het boek vind je nog enkele leesfragmenten uit de andere misdaadromans van de auteur.

Dodelijke hobby is het zesde boek over district Heuvelrug met Rechercheur Bram Petersen in de hoofdrol. Maar je kan ze evenwel ook heel goed los van elkaar lezen. M.P.O.Books debuteerde in 2004 met ‘Bij verstek veroordeeld’, deel 1 van deze inmiddels 9-delige reeks welke rondom Utrecht afspeelt.

Inmiddels zijn alle reeds eerder verschenen delen in een nieuw jasje gestoken en opnieuw uitgegeven bij E-Pulp Publishers, in paperback en als E-book. Daarnaast schrijft M.P.O. Books ook detectives onder zijn pseudoniem Anne van Doorn.Een heerlijk, misdadig goed boek om juist nu nog even te gaan lezen in de laatste decemberweken.

————————————-